Vandaag zijn we precies 1 jaar de trotse eigenaars van ons huis Stöllet. Op 16 november vorig jaar kregen we een mailtje van Joost met als onderwerp “Gefeliciteerd” en de mededeling dat de overdracht had plaatsgevonden. Als we terugkijken hebben we aardig wat meegemaakt en zijn we enorm trots op wat we bereikt hebben.
Vorig jaar net voor kerst zijn we voor het eerst met zijn allen naar Stöllet gereisd en daar twee weken gebleven. Op de heenreis hadden we al het nodige meegenomen, keukengerei, servies, bestek, magnetron, kussens, matrassen, dekbedden, gordijnen, etc. etc. De auto en het dakkoffer zaten werkelijk tjokvol. Ondanks dat was het huis de eerste avond helemaal kaal, geen gordijnen, geen meubels en nauwelijks lampen. Die avond hebben we samen pizza zitten eten op het luchtbed in de eetkamer bij het licht van het enige spotje dat we in huis hadden en een verhuisdoos die dienst deed als tafeltje. Die nacht hebben we ook op de grond geslapen op de matrassen die we uit Nederland hadden meegenomen. Tot aan de kerst hebben zijn we iedere dag op en neer gereden naar de Ikea in Karlstad om spullen te halen voor in huis. Het waren lange dagen, de rit naar Karlstad was ongeveer 1,5 uur enkele reis, ‘s avonds moest alles gemonteerd worden en de rommel weer enigszins opgeruimd omdat de dag erna er weer nieuw spullen bijkwamen. Net voor kerst was alles zo’n beetje binnen, bedden, eettafel met stoelen, bank, fauteuils, de nodige kasten en kastjes, lampen, tv etc.
Verder zijn we ondertussen aardig thuis in Zweden, net als in Nederland hebben we een hoop dingen moeten regelen, zoals een verzekering, water, afvoer, elektriciteit, schoorsteenveger, het ophalen van de container, bankrekening, mobiele telefoon, internet, (digitale) tv, milieupark voor de oude koelkast, Skatteverket (Zweedse belastingdienst) etc. En dan hebben we nog de gewone klussen en klusjes in en om het huis, grasmaaien, schilderen, dakgoten schoonmaken en wat kleine reparaties.
Inmiddels hebben we ook alle seizoenen in Zweden meegemaakt en zijn we ook gewend aan ons huis. Zodra we de voordeur opendoen hebben we echt het gevoel weer thuis te komen en als we weer vertrekken valt het afscheid zwaar en kunnen we niet wachten totdat we weer terug zijn.