De afgelopen dagen hebben we rondgezworven door Värmland. We hebben geen uitgebreide verhalen te vertellen maar de foto’s zeggen genoeg.

De Picassosculptuur in Kristinehamn.

Zweden zonder een eland te zien kan eigenlijk niet.

De von Echstedtska gården in de buurt van Säffle.

Interieur in de von Echstedtska gården.

Het kleinste veerpontje van Zweden in de buurt van Säffle.

Borgvik in Grums kommun.

Borgvik.

Mårbacka in Sunne. Het huis van Selma Lagerlöf.

Rottneros in Sunne met zijn tuinen en sculpturen.

Het vredesmonument bij Morokulien.

Ook de koeien hadden het warm.

De Spreckaklöfta in Eda kommun.

Pilgrimstapeten in Sysslebäck.

Schoner werd de auto er niet op.

Gelukkig gaat de zon heel laat onder.

Gisteren zijn we naar het Vikingating in Nysäter gegaan. In Nysäter, dat vroeger Gladhem heette, ligt tegenwoordig het vikingcenter met een tentoonstelling over de vikingen. Lang, lang geleden verzamelden de vikingen zich hier één keer peer jaar voor een Vikingating, tegenwoordig is het een jaarlijks evenement in het laatste weekend van juli waar de oude vikingtijden herleven.

Tijdens het Vikingating werd hier op de grafheuvel van koning Sorg recht gesproken. Iedereen kon tijdens het Vikingating onrechtvaardigheden en misdaden naar voren brengen ten overstaande van de hele vikinggemeenschap. De rechter bepaalde uiteindelijk de straf.

De runesteen die een eindje verderop staat vertelt het verhaal van de dode koning Sorg en de wens van het volk aan de godin Hel om hem bij zich te houden zodat hij niet als een spook tussen de levenden rond zou dwalen. De godin Hel heerst over Niflhel, wat volgens de Noordse mythologie het diepste punt van het dodenrijk Niflheim (Nevelrijk) is. Niflheim is koud, donker en grimmig en is het dodenrijk voor diegenen die gestorven zijn van ouderdom, ziekte of vanwege een andere oorzaak. Hier dienen de doden als slaven de godin Hel. Vikingen die op een moedige manier in de strijd sneuvelden gingen naar het Walhalla. De vikingen geloofden dat ze hier elke dag ten strijde konden trekken tegen reuzen, sterven en weer op staan en iedere avond feest hadden.

Toen we aan kwamen rijden hoefden we tot onze verbazing alleen 40 kronen voor een parkeerkaartje te betalen en konden onze auto parkeren op het grote grasveld. Verder geen entree of wat dan ook. In het vikingcenter is binnen een kleine tentoonstelling over de vikingen, maar het was veel leuker om buiten rond te kijken waar de oude tijden tot leven kwamen. Op het terrein liepen “echte” vikingen ronden, stonden tentjes waar sierraden, leer en huiden verkocht werden, werden bogen en pijlen gemaakt en nog veel meer. Diegenen die het leuk vonden konden meedoen aan krachtmetingen om te kijken of ze sterk genoeg waren om een echte viking te worden of mee roeien in het vikingschip Glad.

Het evenement is vandaag, 28 juli, nog van 11.00 tot 16.00.

Krachtmetingen

Vikinggevecht, het ging er nog aardig hard aan toe.

Aandachtig luisteren naar verhalen van een stoere viking.

Vikinghoofdman

Varen met het vikingschip Glad (de zwemvesten zijn niet authentiek)

Mocht je je afvragen waar de hoorns op de vikinghelmen zijn gebleven?
Afgezien van de vikinghelmen in (teken)films hebben er nooit hoorns op die helmen gezeten. Waarschijnlijk droegen de meeste vikingen niet eens een helm van metaal omdat de meesten die meevoeren op de drakenschepen arme boeren waren en zo’n helm niet konden betalen. Overigens zou een uitstekend ding zoals een hoorn ook bijzonder onhandig zijn, de schepen waren smal en je zou zomaar verstrikt kunnen raken in de hoorns van je buurviking. Ook vonden gevechten vaak schouder aan schouder plaats en je tegenstander ging echt niet wachten tot de vikingen hun helmen ontknoopt hadden. Daarnaast houdt een hoorn geen klappen tegen maar zorgt ervoor dat je alleen maar gemakkelijker geraakt kunt worden. Het beeld van vikingen met gehoornde helmen komt voor het eerst voor in de klassieke oudheid. De grieken en Romeinen waren onder de indruk van hun vechtlust. De Griekse historicus Plutarchus schreef dat Kelten en Germanen ten strijde trokken met helmen die versierd waren met hoorns, vleugels of geweien. Archeologische vondsten tonen aan dit juist is maar die vondsten komen uit de 7de eeuw. De Germaanse stammen die toen leefden droegen bij ceremonies versierde hoofddeksels. De vikingen kwam echter meer dan een eeuw later pas naar Europa.

 

 

 

Gisteren was het mooi zomerweer en besloten we naar Kristinehamn te gaan om over een aantal eilandjes in het meer Vänern te wandelen. Onze rugzak was gevuld met zwemkleding, handdoeken, drinken en een lunch. Nadat we de auto geparkeerd hadden zijn we naar de steiger waar het bootje naar Vålön vertrok gewandeld. Toen we aan kwamen wandelen zagen we het bootje in de verte al liggen. Even flink doorstappen dan redden we het misschien net. Helaas, het bootje vertrok zonder ons.

Het bootje naar Vålön dat we net gemist hadden.

Volgens de tijdtabel op de steiger zou het bootje er over twintig minuten weer zijn. We zochten een bankje op de steiger en keken naar alles wat voorbij kwam varen. We waren niet de enigen voor de overtocht, langzaamaan kwamen er meer mensen die naar Vålön wilden. Aan de spullen die ze bij zich hadden was te zien dat het badgasten waren die een mooie dag op het eiland wilden doorbrengen.

Niet veel later kwam het bootje weer terug en werden we begroet door een vrolijke schipper. De man had tijd voor een praatje en een grapje, zorgde voor de kaartjes en vertrok op tijd volgens het schema. 10 minuten later legden we aan op Vålön en konden we van boord. Onze medepassagiers wandelden richting het zandstrand een eindje verderop en installeerden zich daar. Een klein groepje wandelde door en ging op weg naar het volgende zandstrand.

Uitgestapt op Vålön

Wij keken even op de kaart voor de route die wij over de eilandjes wilden nemen en gingen ook op pad. Onderweg passeerden we de eerste twee zandstrandjes, hoe verder we wandelden hoe stiller het werd. We liepen een vaak een eindje van het water in de schaduw van de bomen. Onderweg passeerden zagen we enkele plaatsen met steigers waar plezierbootjes aangemeerd waren en op sommige plekken lagen mensen op rotsen te zonnen. Nadat we de brug tussen Vålön en Kalvön gepasseerd hadden zochten we een rustig plekje aan het water. Het was genieten, lunchen met onze voeten frisse water en een schitterend uitzicht.

Een van de zandstrandjes die we passeerden.

Onderweg in de schaduw van de bomen.

De brug naar Kalvön.

Vanaf de brug

Lunch

Een van de steigers met plezierbootjes.

Op weg naar Siberrön

Raststuga op Sibberön met keukentje, en twee stapelbedden.

Onderweg

Na de lunch zijn we doorgewandeld naar het laatste eiland op onze tocht, Sibberön. Hier was echt helemaal niemand. Op het eiland staat een raststuga, waar je mag overnachten (je moet wel zelf je slaapzak en je slaapmatras meenemen). Vanaf hier was er geen pad meer te vinden en ook de markeringen hielden op. Op de terugweg hebben we een strand opgezocht voor een verkoelende duik.

Even zwemmen.

Wachten op het bootje.

Toen het tijd was om te vertrekken zijn we naar de steiger gelopen en zagen dat er al een grote groep mensen stond te wachten. Aangezien het bootje iets meer dan 20 passagiers kon meenemen betekende dat, dat we een extra rondje moesten wachten. Op zich heeft dat wel zijn charme, die kleinschaligheid, gewoon één klein bootje laten pendelen tussen Kristinehamn en Vålön. De schipper vertelde op de terugweg dat hij vandaag iets meer dan 125 passagiers naar Vålön had gebracht.

Een bezoek aan Vålön is zeer de moeite waard, of je nu wilt zwemmen, wandelen of allebei. Op Vålön zijn er geen faciliteiten, afgezien van een hier een daar een toilet (zo’n hutje met een grote ton eronder) en een prullenbak. Er zijn geen kleedhokjes, winkeltjes of wat dan ook. Alles wat je op zo’n dag nodig hebt moet je zelf meenemen. De wandeling vanaf de steiger op Vålön naar de raststuga is ongeveer 3,5 kilometer. Een retourtje voor volwassenen kost 60 kr, kinderen tot 19 jaar(!) zijn gratis.

Hem62 schrijft reisgidsen over Zweden met verhalen, toeristische tips en wandelingen. Onze reisgidsen over Värmland en Dalarna zijn te bestellen in onze webshop.

Vandaag hebben we een bezoek gebracht aan Gammelvala in de hembygdsgård van Brunskog. Op Gammelvala reis je naar lang vervlogen tijden en ervaar je de geluiden en geuren van vroeger. Er is van alles te zien: het maken van teer en houtskool, een smid, een vioolmaker, wol verven, oude machines, pottenbakker, tunnbröd bakken en nog veel meer. Ook voor kinderen is er genoeg te beleven en soms mogen ze zelfs een handje helpen. Het evenement is van 20 tot en met 27 juli en zeker de moeite waard om mee te maken.

Iedere dag heeft een thema, het programma voor deze week is:

  • 20 juli: Dag van het buurtschap
  • 21 juli: Dag van de speelman
  • 22 juli: Dag voor de kinderen
  • 23 juli: Dag van de huisvrouwen
  • 24 juli: Dag van de oude auto’s
  • 25 juli: MC-rally en gloeikopmotoren (verbrandingsmotor)
  • 26 juli: Dag van de veiling
  • 27 juli: Dag van het schaap

Een vrouw zit voor de soldattorp en wacht op haar man die naar het front is. (lees ook de lördagsmys over de soldattorp).

Weven

Ze mochten eigenlijk niet in de auto spelen en even later werden ze ook weggestuurd.

Het branden van houtskool.

Muziekgezelschap

Het kammen van wol en spinnen.

In de bakkerij wordt tunnbröd gebakken.

Pas geverfde wol wordt opgehangen.

Jong geleerd oud gedaan.

Van dik hout …

Gisteren zijn we gaan kijken bij de sluizen bij Bjurbäcken. Dit sluizencomplex van drie sluizen die samen een hoogteverschil van 11 meter overbruggen ligt in het Bergslagskanalen. Dit kanaal verbindt Filipstad en Karlskoga met elkaar. Vroeger werd het gebruik voor het transport van ijzer, tegenwoordig alleen maar voor kleine pleziervaart. Het complex is in 1857 werden het kanaal en de sluizen in gebruik genomen. In 1872 passeerden 1369 stoomboten en 3243 vrachtboten de sluizen. De hoogtijdagen van de sluizen waren echter van korte duur. In 1874 werd de spoorlijn Östra Värmlands Järnväg gebouwd die heel snel het transport overnam.

Het cafeetje aan het kanaal.

Toen we aan kwamen rijden was het kleine parkeerplaatsje zo goed als vol, we konden nog net een plekje bemachtigen. Toen we vervolgens richting het kanaal wandelden was het erg rustig. We vroegen ons of waar iedereen gebleven was, voor het cafeetje zaten wat mensen met een ijsje, koffie, thee en er wandelden wat mensen langs de sluizen. Dat is ook wel het leuke aan Värmland: kleinschalig en gemoedelijk. Na het sluizencomplex bekeken te hebben zijn we ook naar het cafeetje gewandeld voor een ijsje.

Wandelen langs het sluizencomplex

De 3 sluizen

De sluizen bij Bjurbäckens zijn een prima plek om even te ontspannen.

Het cafeetje

Daarna zijn we teruggereden naar Bjurbäckens bruk om daar een kijkje te nemen. Hier stonden vroeger een hoogoven en enkele smederijen. Volgens het informatiebord werd Bjurbäcken al genoemd in een brief van Gustav Vasa aan de rentmeester van Asphyttan in 1557 en in 1602 werd de eerste smederij gebouwd.  Vaak valt het je niet op maar veel plekken hebben een lange geschiedenis.

Bjurbäckens bruk

Het eeuwenoude bruggetje staat er nog steeds.