Gistermorgen begon de dag toen het eindelijk licht was met een mooie blauwe lucht en vroor het een beetje. Eindelijk eens wat variatie in het natte grauwe weer dat we tot nu toe hadden. Na de lunch zijn we naar Mora gereden voor een paar kerstinkopen. Onderweg meldde de autoradio regelmatig een singelolycka (ongeveer uitgesproken als “siengeloeluka”) oftewel een ongeluk waarbij er maar een voertuig betrokken was. Het ging iedere keer om een auto die vanwege de gladheid van de weggeraakt was. Het is niet gek dat het glad is met dit weer met afwisselend (mot)regen en vorst. We zijn rustig aan doorgereden naar Mora en zonder problemen aangekomen. Onderweg viel het op dat ondanks het zachte weer van de afgelopen week er nog veel ijs op de meren ligt.

De ICA Maxi in Mora, 7 dagen per week van 7.00 tot 22.00 open.

De ICA Maxi in Mora, 7 dagen per week van 7.00 tot 22.00 open.

In Mora hebben we het gebruikelijke rondje gedaan van Dollarstore, ÖoB en de ICA. De ICA is 7 dagen per week open van 7.00 tot 22.00, op kerstavond van 7.00 tot 16.00, op eerste kerstdag van 10.00 tot 22.00 en op tweede kerstdag weer gewoon van 7.00 tot 22.00. Kortom, het personeel viert weinig kerst. Het winkelcentrum (Noret) buiten Mora is nog steeds aan het uitbreiden, naast de Biltema, Jula en ElGiganten komt er nu ook een Max (Zweedse hamburgerketen). Toen we uitgekeken waren zijn we het centrum van Mora zelf in gegaan, ieder jaar bij kopen we in Zweden weer kalenders die we in Nederland gebruiken. Bij de Akademibokhandel en Åhlens vonden we echter niets wat ons beviel, het lijkt er op dat er geen kalenders meer met mooie Zweedse foto’s gemaakt worden. Als we echt niks vinden dan graven we in onze eigen archief en laten een kalender drukken.

Blossa Glögg heeft ieder jaar een andere smaak en zit ook telkens in een andere fles.

Blossa Glögg heeft ieder jaar een andere smaak en zit ook telkens in een andere fles.

Bij de Systembolaget hebben we de fles Blossa Glögg van dit jaar gekocht. Deze glögg zit ieder jaar in een andere mooie fles en heeft ook iedere keer een andere smaak. Vorig jaar was het lavendel, het jaar daarvoor rozenbottel. Dit jaar heeft Blossa zich laten inspireren door Engeland. Volgens de beschrijving gaat het om Earl Grey met bergamot gemengd met drie zorgvuldig gekozen wijnen, glöggkruiden, sinaasappel en pomerans. De geur moet doen denken aan citrus, thee en glöggkruiden, de smaak is zoet en fris met glöggaccenten die even in de mond blijven hangen en een afdronk van citrus en thee. We gaan het meemaken.

Kerk van Mora

Kerk van Mora

Mora

Mora

Mora

Mora

Toen we in Mora aankwamen begon het al te schemeren en niet veel later was het donker, we moesten weer op de klok kijken om te zien hoe laat het echt was. Als we in deze tijd in Zweden zijn merken we iedere keer weer dat onze biologische klok van slag raakt omdat het zo vroeg donker is. Ik denk niet dat we hier ooit aan gaan wennen. Op de terugweg begon het te regenen en de thermometer in de auto gaf aan dat het vroor. Ook de Zweden reden nu wat voorzichtiger. Normaal zorgt de sneeuw ervoor dat het er allemaal wat lichter uit ziet maar nu reden we echt in het donker. Op de route van Mora naar Stöllet staan nauwelijks straatlantaarns het enige licht is dat van je eigen koplampen of dat van een tegenligger. Toen we door Malung reden zagen we dat ze daar langs de straten overal marschaller (buitenkaarsen) hadden staan. Het waren honderden kaarsen die er stonden, niet alleen langs de hoofdweg maar ook in alle zijstraten. Ondanks de regen zag dat er heel mooi uit. We vroegen ons af wie al die kaarsen heeft aangestoken, of komt het oude beroep van lantaarnaansteker weer terug? Na Malung reden we het laatste stuk naar huis weer in het donker.

Wat het weer buiten ook doet, binnen is het warm en gezellig.

Wat het weer buiten ook doet, binnen is het warm en gezellig.

 

 

 

 

Vandaag zijn we met ons tweetjes naar Karlstad geweest voor een nieuw bed. De kinderen sliepen liever uit en wilden wel thuis blijven. Hierdoor hadden we in ieder geval wat meer ruimte in de auto, voor de zekerheid had ik toch maar de dakdragers meegenomen. Bij de IKEA hadden we vrij vlug gevonden wat we nodig hadden en met passen en meten paste alles ook net in de auto. Dit betekende wel dat Suzanne achterin moest zitten omdat de pakketten nogal lang waren. We hadden weer even het gevoel van de eerste winter in Stöllet, waarin we iedere keer met een volgepropte auto terugkwamen van de IKEA.

Op de heenweg hadden we al gezien dat onderweg een keer moesten tanken. Toen we wegreden bij de IKEA bedachten we dat we ook wel onderweg konden tanken. Volgens de boordcomputer konden we nog zo’n 180 kilometer rijden en helemaal naar huis was ongeveer 130 kilometer. Kortom genoeg om onderweg even te stoppen. Op zich ging dit ook prima, we volgende rustig de 62 naar huis en de afstand die we nog konden rijden liep keurig mee met de afstand die we aflegden. Toch ging het op een bepaald moment sneller dan verwacht, op een gegeven moment konden we volgens de boordcomputer nog maar 80 kilometer rijden. Ik dacht dat we daarmee gemakkelijk Munkfors zouden halen om te tanken. Totdat de boordcomputer geen afstand meer aangaf en Munkfors en het dichtstbijzijnde tankstation, nog 20 kilometer verderop was. Om de vreugde te verhogen klonk er een piepje als waarschuwing dat er nu toch echt getankt moest worden. Munkfors was nog steeds 15 kilometer verderop. Dan maar proberen zo zuinig mogelijk te rijden, cruise control voor een constante snelheid en airco uit. Bij iedere heuvel die we op moesten werd het spannender zouden we de top halen. Ik heb nog overwogen om ballast uit de auto te gooien maar uiteindelijk kwam het tankstation in Munkfors in zicht. Ik vermoed dat we op de laatste benzinedampen Munkfors gehaald hebben. Na getankt te hebben zijn we rustig doorgereden naar Stöllet.

Thuis hebben we eerst onze oude bed naar de kamer van Emma verhuisd, zij wilde wel een groot bed. Zelf vonden wij het wat te wiebelig, als je je omdraaide lag de ander te schudden. Daarna zijn we onze nieuwe bed in elkaar gaan zetten. Emma was ondertussen een heerlijke karameltaart gaan bakken. Toen we het bed eenmaal in elkaar hadden staan was het ruimschoots tijd voor het avondeten. Van de taart genieten we later.

DSC01101

Karameltaart met chocolade en harde bodem

Ingrediënten
Voor de bodem
125 gr roomboter
55 gr suiker
180 gr zelfrijzend bakmeel
1 snufje zout

Voor de vulling
1 blikje gecondenseerde melk
60 gr roomboter
4 el donkerbruine basterdsuiker
1 snufje zout

Voor de bovenkant
250 gr melkchocola
50 gr pure (of witte) chocola

Bereiding
Zet voor de bodem de roomboter kort in de magnetron zodat hij goed zacht is. Mix de roomboter dan met de suiker en zout tot een romig mengsel en voeg dan de bloem in gedeeltes toe. Je krijgt nu een kruimelig deeg. Bekleed de vorm met bakpapier en stort het deeg erin. Duw het met behulp van je handen uit tot een stevige bodem: probeer de randjes een klein beetje opstaand te krijgen. Prik er met een vork wat gaatjes in en bak de bodem in de oven op 180ºC in ongeveer 25 minuten goudbruin en gaar.

Laat de gebakken bodem uit de oven afkoelen tot hij lauwwarm is. Begin dan met het maken van de karamel: smelt de roomboter in een steelpannetje en roer de bruine suiker erdoorheen. Giet dan de inhoud van het blikje gecondenseerde melk erbij en blijf vanaf nu roeren. Eerst zal het boter/suiker-mengsel langzaam worden opgenomen en vervolgens komt de karamel aan de kook. Blijf roeren en zet het vuur lager als de karamel eenmaal kookt. Nu begint de karamel langzaam in te dikken, na ongeveer 10 minuten heeft de karamel de goede dikte voor deze taart (bij het afkoelen wordt hij nog steviger). Giet de hete karamel in de bodem en zet de vorm in de koelkast om de karamel stevig te laten worden. Na een uur is de bovenlaag stevig genoeg om de chocoladelaag te gaan maken.

Smelt de melkchocolade (au bain marie, of in de magnetron). Verdeel deze over de karamellaag van de taart. Smelt vervolgens de pure chocolade en trek hiermee lijnen over de melkchocolade. Trek daarna met een satéprikker of mespunt verticale lijnen door de horizontale lijnen. Zet de taart nu een nacht in de koelkast om helemaal af te koelen en op te stijven.

Bewaren
De taart kun je bewaren in de koelkast en blijft een dag of vijf goed.

 

Toen we dit keer onze reis naar Stöllet planden, stonden we voor de keus, gaan we op zaterdag pas of gaan we al op vrijdag. De kinderen moesten op vrijdag nog wel naar school maar dat zou geen volle dag zijn, maar toch. We wilden voorkomen dat de kinderen uit school direct de auto in geschoven moesten worden omdat we de boot anders niet zouden halen. Op vrijdag vertrekken had onze voorkeur we zijn dan toch een dag eerder in Stöllet.  Het alternatief was een boot nemen die op zaterdag pas vertrok. Na gewikt en gewogen te hebben besloten de de boot van drie uur te nemen, wat eigenlijk ook zaterdag is. Maar we vertrekken op vrijdag anders zijn we niet op tijd in de haven.

Op vrijdagmorgen gingen de kinderen naar school en konden wij de laatste boodschappen doen, opruimen en inpakken. Daan stuurde nog een whatsappje of hij met de klas ‘s middags nog naar de film mocht. Dat was geen punt, we zouden na het avondeten toch pas vertrekken en zo zat Daan op vrijdagmiddag nog met een aantal klasgenoten in de bioscoop om de nieuwe Star Wars film te kijken.

We zijn rond half zeven naar Travemünde gereden. De files op de autobaan door Duitsland waren opgelost en we konden zonder problemen doorrijden. Even voor 12 uur waren we bij de haven. De check-in was nog niet open maar na een paar minuten kwam er een meneer en ging het loket open. Volgens die meneer begon het inschepen rond 2 uur, oei, dat werd nog even wachten. Achteraf gezien viel dat nog mee, we konden ons prima vermaken met een boek, muziek, spelletje en kletsen. Toch waren we blij het busje met de oranje zwaailichten te zien dat voor onze rij auto’s uit reed om onze naar de boot te loodsen. Rond half drie lagen we dan eindelijk in ons bed. De ontbijtzaal, of beter gezegd brunchzaal, zou pas om kwart voor elf open gaan dus we konden rustig uitslapen.

Ontbijt van Emma, roerei, worstjes, gehaktballetjes, aardappelen, gekookte eieren, kwark en een sapje.

Ontbijt van Emma (ze krijgt thuis echt ook te eten hoor!)

‘s Ochtends bleek iedereen goed geslapen te hebben en uitgerust te zijn. We hadden ook best wel trek in een ontbijt of beter gezegd brunch. De ontbijtzaal was nog rustig, er waren maar een paar gezinnen, de rest bestond uit vrachtautochauffeurs. Daan hield het bij een broodje, een glas sap en een worstje, maar Emma kwam met een vol dienblad aanzetten met gehaktballetjes, aardappelen, worstjes, roerei, twee gekookte eieren, kwark en sinaasappelsap. Zelf vind ik een stevig ontbijt ook wel lekker maar dit hadden we niet verwacht van haar. Als ouder ga je je bijna schuldig voelen, “krijgen ze thuis wel genoeg te eten?”. Ze heeft het ook nog allemaal op gegeten. Terwijl we zaten te ontbijten konden we nog net de Öresundbrug zien verder was het buiten grijs en miezerde het.

Tegen kwart voor twaalf reden we van de boot af en begonnen aan de rit van zo’n 640 kilometer naar Stöllet. Suzanne en ik rijden om de beurt zodat we vlot kunnen doorrijden. Toen we wilden wisselen zagen we op de uitrijstrook een auto met de alarmlichten aan staan en op de parkeerplaats was een mevrouw in gesprek met een andere meneer. Toen ze me zag uitstappen dacht ze blijkbaar dat we voor haar stopten. Ze begon haar hele verhaal, wat ze blijkbaar al tegen die andere meneer gedaan had tegen mij te houden. Ze stond zonder benzine en vroeg of wij geen benzine bij ons hadden. Dat hadden we niet. Ze bleef echter doorgaan met vertellen, dat zo’n zuinige auto had en dat ze altijd van Göteborg naar Malmö op en neer kon rijden zonder te tanken, en dat ze nu zonder benzine stond en dat dat nog nooit gebeurd was en wat ze nu moest doen. Ondertussen had ik al bedacht dat als we wat zouden inschikken dat we dan die mevrouw wel mee zouden kunnen nemen naar het volgende tankstation en weer terugbrengen met een jerrycan benzine.  Even later reed de auto met de meneer achteruit en stopte net voor onze auto. De meneer zei tegen de mevrouw dat ze wel met hem mee kon rijden. Het probleem was opgelost en we konden onze rit weer vervolgen.

Onderweg was het nog steeds grijs en miezerde het. Het was 8 graden en het voelde absoluut niet als winter. Rond 3 drie uur begon het langzaam donker te worden en een uurtje later was het helemaal donker. Onderweg zagen we de verlichte huizen met kerstversieringen, de ene mooi verlicht de andere wat minder. Rond kwart voor acht waren we in Stöllet. Morgen gaan we de kerstboom zetten!

 

“Ligt er al sneeuw?” is een vraag die in deze tijd van het jaar veel aan ons gesteld wordt. Op het moment van schrijven van deze blog ligt er nog geen sneeuw. Er heeft wel een een dun laagje gelegen maar dat is ook al weer weg.  In de jaren dat we met kerst in Stöllet zijn hebben we nog iedere keer een laag sneeuw gezien, soms veel, soms wat het net even wit. Onderstaande foto’s zijn aan het begin van iedere kerstvakantie gemaakt, meestal ligt er dan een mooi laagje sneeuw, in de weken daarna sneeuwt het vaker en waardoor de laag aanzienlijk dikker wordt.

Als je een idee wil krijgen van hoeveel sneeuw er ligt kun je een blik werpen op de websites en webcams van de skigebieden in de regio zoals Hovfjället, Branäs en Långberget. Hoewel de skigebieden smokkelen en sneeuwkanonnen inzetten om sneeuw te maken. Op deze site Webcams van skigebieden in Zweden vind je een overzicht van de webcams in Zweden.
Verder kun je natuurlijk op de verschillende weersites kijken naar de voorspellingen voor de komende periode. Zelf gebruiken we daarvoor de noorse site Yr.no.
Daarnaast houdt het SMHI (Sveriges Meteorologiska och Hydrologiska Institut, het zweedse KNMI) een sneeuwdiepte-kaart bij. De kaart wordt dagelijks bijgewerkt en je kunt dan zien waar, hoeveel sneeuw ligt. De sneeuwdiepte kaart is te vinden op Snödjupskarta.

De eerste sneeuw valt meestal eind oktober maar verdwijnt ook weer en in mei zijn we ook nog wel eens verrast met een sneeuwbui. Onze ervaring is dat het vanaf half december echt begint te sneeuwen.

smhi-sneeuwdiepte

Sneeuwdiepte