Gisteren was de Vasaloppet. Het dagblad Expressen meldde dat de Vasaloppet “en tuff resa”, vrij vertaald “een barre tocht”, zou worden. De weersvoorspellingen meldden sneeuw en harde wind. De organisatie liet ook weten dat de loipes slecht zouden worden waardoor de tocht voor de latere startnummers nog zwaarder zou worden. Kortom, de 95ste Vasaloppet zou een van de zwaarste tochten in de geschiedenis worden.

Een deel van het startveld. Foto: Vasaloppet/Nisse Schmidt

Toen we gisteren vertrokken om naar de Vasaloppet te gaan kijken sneeuwde het Stöllet ook al. Net voor Sälen sloegen we af de Vasaloppsvägen op en na een paar kilometer stonden we in de file van mensen die de sporters gingen aanmoedigen, van proviand voorzien of gewoon wilden gaan kijken. De tocht zelf gaat grotendeels door de bossen en af toe konden we in de verte een glimp opvangen van de skiërs die op weg waren naar Mora.

Soms komt de route in de buurt van de Vasaloppsvägen.

In Mora aangekomen sneeuwde het nog steeds en de eersten waren al gefinisht. Skiërs bleven binnenkomen en aan de startnummers te zien waren hoogstens de eerste paar honderd skiërs binnen. Er zouden er dus nog heel veel moeten volgen. We hebben een tijd staan kijken naar de aankomst en zijn daarna teruggereden richting Sälen.

Bijna zitten de 90 kilometer er op.
De finish

Onderweg passeerden we de controleposten waar nog steeds skiërs langskwamen. De post in Evertsberg was net dicht en iedereen die daar nog langskwam moest de tocht afbreken. Zelfs Evertsberg halen onder deze omstandigheden vonden we al een knappe prestatie, de post ligt net over de helft.

De winnaar was dit jaar de Noor Tore Björseth Berdal in 4 uur 39 minuten en 15 seconden. De barre omstandigheden maakten de tocht enorm zwaar van de 15800 deelnemers die zich aangemeld hadden hebben er 10726 de finish gehaald. De laatste skiër had er 12 uur 21 minuten en 28 seconden over gedaan.

De winnaars Tore Björseth Berdal en Britta Johansson Norgren. Foto: Vasaloppet/Nisse Schmidt

De Vasaloppet is een mooi evenement en voor iedereen die meegedaan heeft is het een knappe prestatie of je nu de finish hebt gehaald of niet.

De Vasaloppet door de jaren heen.

Als je meer wilt weten over de Vasaloppet lees dan dan de Lördagsmys: Vasaloppet.


Vandaag zijn we gaan sneeuwschoenwandelen in “onze achtertuin”. Hier ligt onder andere het natuurreservaat Fänstjärnsskogen en de hut Eldpallkojan. Vanaf de parkeerplaats volgden we de weg totdat we bij het pad kwamen dat richting het reservaat liep. De weg lag echter veel hoger dan het pad waardoor er niet veel anders op zat dan naar beneden te klimmen. Suzanne pakte het handiger aan, ze ging zitten en liet zich naar beneden glijden.

Het startpunt

In dit stuk was nog helemaal niemand geweest, er was geen pad te zien en de enige aanknopingspunten die we hadden waardoor de oranje markeringen. Zo zochten we onze route van markering naar markering. De enige sporen die we onderweg zagen waren elandensporen.

Ook met sneeuwschoenen aan blijft het opletten waar je je voeten neerzet. Als er een holte ontstaan is onder de sneeuw dan zak je alsnog tot je knieën weg. Onderweg konden we goed zien hoe ver een eland met zijn poten wegzakt in de sneeuw. Het is wel heel erg gaaf om op deze manier door de sneeuw te wandelen, wetende dat je enige bent die er loopt.

Van markering naar markering.
Onderweg
Even een momentje rust bij een schuilhutje.
Het bruggetje heeft duidelijk beter tijden gekend. Gelukkig was het water eronder bevroren.
In de verte ligt het meertje Fänstjärn, de vlakte ervoor is sneeuw waar nog af en toe een boompje dapper zijn top laat zien.
Eldpallkojan, je kunt er een vuurtje stoken en overnachten.
Om wat meer te zien dan alleen sneeuw moet je echt af en toe stoppen en rondkijken.

Vandaag zijn we gaan sneeuwschoenwandelen. Er ligt nog ruim voldoende sneeuw en met sneeuwschoenen kom je op plekken die anders niet toegankelijk zijn. We hadden onze auto in de buurt van Fämtallet geparkeerd en zijn gaan wandelen. In de zomer rij je gemakkelijk tot bijna onderaan de waterval, nu lag er een dik pak sneeuw op de weg.

Onderweg volgden we soms een sneeuwscooterspoor dan weer liepen we over de sneeuw die nog helemaal onaangeroerd was. Dankzij de spikes voorkomen de schoenen op een verijsd pad dat je een uitglijder maakt. Onderweg was het stil, we hoorden niet meer dan het geluid van onze stappen.

Op weg naar Fämtfallet
Fämtfallet, nu grotendeels bevroren.
Het ijs neemt bijzondere vormen aan.
Op weg naar boven.
Fämtfallet, in de verte de vlakte waar we begonnen zijn.
Door het bos weer terug.

Het was voor ons de eerste kennismaking met sneeuwschoenwandelen, maar het was enorm leuk om te doen en zeker voor herhaling vatbaar!

Tip: Sneeuwschoenen zijn niet geschikt om mee auto te rijden.

Afgelopen dinsdag zijn we weer naar Stöllet gereisd. We hadden de overtocht van 02.30 van Travemünde naar Malmö geboekt. Door zo’n late overtocht te nemen konden we nog gewoon een dag werken en hoefden we pas ‘s avonds rond een uur of acht te vertrekken uit Apeldoorn.

Bij de check-in in Travemünde troffen we dit keer een vrolijke mevrouw. Ze vertelde dat wij de enige auto waren vannacht. Hoezo de enige? Ze zei dat wij de enige personenauto voor deze overtocht waren en er verder niemand meer zou komen. Dat hadden we nog niet meegemaakt. Vol ongeloof reden we het terrein op en parkeerden in het vak waar we normaal ook staan en wachtten totdat we werden opgehaald om aan boord te gaan. Af en toe wierp ik een blik in de achteruitkijkspiegel maar er verscheen geen auto achter ons. Het vak bleef verder leeg.

Het vak bleef verder leeg

Voor ons reden vrachtwagens af en aan. Onwillekeurig denk je dan toch, wat als ze ons vergeten? Een kleine personenauto op het enorme terrein met vrachtauto’s kun je over het hoofd zien. Ik nam me voor dat als het echt te laat werd ik maar eens ging vragen of ze ons misschien vergeten waren.

Gelukkig kwam er even na half twee een busje aanrijden, de bestuurder haalde de ketting voor ons weg en gebaarde dat we hem moesten volgen. Niet veel later reden we de boot op en er werd ons een plaats in een hoekje op het dek aangewezen. We zochten onze hut op en vielen vrijwel meteen in slaap.

Öresund

Na ons waren er nog meer vrachtauto’s op het dek gezet en toen we ‘s ochtends onze auto opzochten bleek dat ons hoekje omsloten werd door enorme vrachtauto’s. We waren blij toen we eindelijk van boord waren en op weg konden naar huis. We waren in Zweden! Nu nog het laatste stuk naar huis.

De oprit is nu echt een ijsbaan.

Het was goed te zien dat het de afgelopen tijd gedooid had en op sommige plekken troffen we een ijsplaat op de weg aan. Ook onze oprit is nu een ijsbaan. Vanmorgen was het -7 en de voorspellingen voor de komende dagen laten zien dat het overdag net boven het vriespunt wordt en ‘s nachts het weer stevig vriest. Zondag wordt er ook weer sneeuw voorspeld. We gaan het zien (of niet). Straks eerst maar eens een pad van de voordeur naar de oprit ruimen.


Na een paar dagen met koorts, snotteren en hoesten vonden we het gisteren wel welletjes, we wilden er weer op uit. Het was een mooie dag voor een fotorondje. Omdat de dagen kort zijn, was het even goed uitkienen waar we wanneer ongeveer zouden zijn. Foto’s maken is altijd een uitdaging. Soms kun je gewoon parkeren en kun je vanaf de weg een foto maken. Een andere keer zie je een mooi plaatje maar kun je er niet parkeren, of staan er bomen voor. We hebben dan een aantal keuzes: geen foto maken, wat erg frusterend is, een heel stuk door diepe sneeuw waden of met een goede kaart een weggetje weten te vinden dat ons wat dichter in de buurt brengt. De laatste twee opties zijn overigens geen garantie voor succes. Te lang zoeken kan betekenen dat het licht veranderd is of dat net een enorme wolk voor de zon geschoven is die niet van plan is binnen afzienbare tijd te vertrekken. Daarom kun je na alle moeite alsnog tot de conclusie komen dat geen foto maken het beste is. Als het dan toch lukt om een foto maken, dan nog bestaat de kans dat we bij thuiskomst zeggen, hmmm dit was het toch niet. Zelfs op de selectie die de blog haalt hebben we af en toe nog wat aan te merken. Maar gisteren waren we, nog niet helemaal fit, in ieder geval weer op pad.

Het was even boven 0 en een soort ijzige mist hangt boven het meer.

IJsvissers trotseren de kou

Het kerkje van Venjan

Een prachtige zonsondergang

Schitterend zoals alles kleurt in de ondergaande zon