Scandinavïemarkt Schokland

In het weekend van 26 en 27 mei is de Scandinaviëmarkt op Schokland. er zijn ruim 60 stands met van alles op het het gebied van Scandinavië, daarnaast is muziek, eten en workshops. Het is een gezellige dag uit op een mooie lokatie. Hem62 staat er ook, natuurlijk met onze reisgidsen maar we presenteren ook onze nieuwste activiteit Hem62 Travel.

Meer informatie is te vinden op de website van de Scandinaviëmarkt.

Nio Noll Noll

Gisteren kwam er iemand van Relacom op bezoek om te kijken hoe en waar we onze glasvezelaansluiting wilden hebben. We hadden dit maanden geleden aangevraagd en afgezien van een e-mail ter bevestiging hadden we niets meer gehoord. Als het goed is begint dit jaar het project om iedereen aan te sluiten en worden de kabels gelegd.

De glasvezelvereninging had een aantal vergaderingen gepland voor de deelnemers maar die waren niet op het moment dat wij ook in Stöllet waren. Daarop heb ik ze maar gebeld en de situatie uitgelegd. Het was geen probleem in mei zou de projectleider zelf langskomen. Een paar weken geleden kregen we een mailtje dat ze ons niet konden bereiken dus heb ik zelf maar gebeld en een afspraak gemaakt. Een dag later belden ze terug om de afspraak te verzetten. Ik dacht al, zul je net hebben, gaan ze zo zitten schuiven met afspraken dat we alsnog niet thuis zouden zijn.

Eergisteren ging rond half negen de telefoon. Het was Relacom, we hadden vandaag toch een afspraak om “nio noll noll” (nieje nol nol) oftewel 9 uur? De man sprak het met zo’n precisie uit dat het leek alsof hij op een militaire missie was. Ik zei dat ik door hen gebeld was dat de afspraak een dag later zou zijn omdat het hij niet zou kunnen. Dat was goed, hij zou er morgen om “nieje nol nol” zijn. Gisteren ging weer de telefoon, het was weer Relacom, de projectleider zou 40 minuten later komen. Wat ons betreft was dat ook goed. Dat er gebeld wordt als ze iets later zijn en de frequentie waarmee ze bellen doet onzweeds aan. We zijn gewend dat het het niet zou nauw komt. We zouden wel zien.

De schets

Even na half tien kwam er een auto de oprit op. Het waren de mannen van Relacom die kwamen kijken hoe en waar de glasvezelkabel gelegd kon worden en waar die het huis in moest komen. Na uitgelegd te hebben waar ik de kabel naar binnen wilde hebben, bekeken zij hoe ze de kabel over het terrein wilden leggen. De kabel bleek niet via de 62 te komen maar vanuit de kant van het dorp. Hierdoor moeten ze een rondje om het huis maken om te komen op de plek waar ik de aansluiting wilden hebben. Dit werd allemaal genoteerd, foto’s gemaakt en een paar minuten later vertrokken ze weer. ‘s Middags kregen we een e-mail met een bevestiging en de tekening. Als het mee zit hebben we dit jaar glasvezel in huis.

De rest van de dag hebben we besteed aan het afleggen van een aantal bezoeken. Het was prachtig weer, zodat we lekker buiten konden zitten.

Ik begrijp dat het schetsje van Relacom niet het meest aantrekkelijke is om te bekijken. Gelukkig hebben we gisteren ook andere foto’s gemaakt.

De zon kijkt even om het hoekje.

Het is hier gewoon stil.

Een mooie zonsondergang, alleen het geluid van kabbelend water en vogels op de achtergrond.

Gewoon op pad

Gisteren zijn we aan het werk geweest in Dalarna. We noemen het werken, maar wat genieten we! (als we dit toch eens voor altijd mochten blijven doen). We hadden een route uitgestippeld richting Ludvika en Smedjebacken en terug via Borlänge.

De kiosk bij Saxdalen

Het uitzicht bij Lekomberg

Het kerkje van Grängesberg

Een van de plekken die we wilden opzoeken was een uitzicht over het meer Saxen. Na twintig kilometer hobbelen over een onverharde weg waren we er. En ja, er was een uitzicht, vonden we het de moeite waard om op te nemen in onze reisgids? Nee, we gaan het onze lezers niet aandoen om dezelfde tocht te maken. De schitterende omgeving en de elandfamilie die naast weg lag te zonnen maakten de tocht toch alsnog de moeite waard.

Bosanemoon, in het Zweeds een vitsippa (meervoud vitsippor).

Op weg

Zonnende elanden schrikken van ons.

Toen het tijd werd voor het avondeten hebben we een salade gehaald bij de ICA. Het is erg handig dat je in de winkel je eigen salade kunt samenstellen met sla, zongedroogde tomaten, olijven, kip, salsa, pasta. Nu hoefden we alleen nog maar een geschikte plek te vinden om te eten. We dachten eerst tot stoppen bij Fänforsen om te eten maar de rivier daar was zover buiten de oevers getreden dat we geen geschikte plek vonden. Het was wel erg spectaculair om het watergeweld van dichtbij te bekijken.

Het bordje dat zwemmen gevaarlijk kan zijn is overbodig geworden.

Toen zijn we hier maar gaan zitten. Het was wel de tweede keus, maar je moet toch wat.

Soms nemen we onze tip “verlaat het asfalt” iets te letterlijk, volgens de navigatie is er niet eens weg meer. Gelukkig hebben we ook een topografische kaart bij ons.

Hoeveel kilometers gaan er in een reisgids vragen we ons wel eens af. Een vlugge rekensom leverde ons op dat, dat er zo’n 100.000 kilometer moeten zijn en hebben we niet de reis van Nederland naar Zweden en alle wandelingen meegerekend. Het is eenvoudigweg het product van het aantal jaren x aantal dagen x aantal kilometers per dag. Lang niet alles belandt in onze reisgids en we wisten natuurlijk al heel veel voordat we aan het schrijven waren.

We genieten echter nog steeds iedere kilometer.

Vårflod

Als in de lente de sneeuw smelt dan treden de rivieren buiten hun oevers. Dit wordt aangeduid met de vårflod oftewel de lentevloed.  Afhankelijk van de temperatuur smelt de sneeuw sneller of langzamer. Een hoge temperatuur in combinatie met regen zorgt voor extra veel water in de rivieren. Het waterniveau probeert men te reguleren door waterkrachtcentrales en overstroomgebieden, toch is overlast niet altijd te voorkomen. De Klarälv die normaal altijd rustig stroomt, stroomt nu aanzienlijk harder en ook aan de watervallen in de omgeving is te zien dat er veel meer water naar beneden komt.

De sneeuw is nog steeds niet helemaal weg.

Aan de overkant worden in de zomer vlotten gebouwd. Als het water nog verder stijgt gaan de boomstammen zelf op weg.

De Klarälv bij Strängforsen


Fämtfallet, de zwemsteiger is voor de zekerheid opgeruimd.

Love boat

Toen we de overtocht boekten viel het ons op dat we zouden vertrekken op 10 mei. Op dat moment stonden we niet stil bij deze voor ons bijzondere datum. Zelfs toen we op 10 mei om 2 uur ’s nachts in Travemünde in de rij stonden voor de boot dachten we er niet aan.

’s Ochtends toen we wakker werden duurde het ook nog even voordat we wisten wat voor het dag het was. Het was onze trouwdag en dat was vandaag precies 22 jaar geleden. Nu vierden we onze trouwdag op de veerboot van Travemünde naar Malmö waarbij we onze overtocht bestempelden als “minicruise”. Onze veerboot, de Finntrader, was nu niet bepaald de “Pacific Princess” uit de TV-serie Love Boat en we hoefden ook niet te rekenen op een verrassing van Captain Stubing, Isaac of Gopher. Als je dit nog allemaal weet ben je ook op leeftijd :-). We hadden zelf jus d’orange, broodjes, yoghurt, muesli en koffie meegenomen. Genietend van ons ontbijt op bed keken we naar buiten, we waren nog op zee en het was prachtig weer. Een mooie start van onze trouwdag.

De Öresundbrug, in de verte ligt Zweden.

Om half twaalf reden we van de boot af en gingen we op weg naar Stöllet. Onze eerste stop was Gekås in Ullared. De winkel is altijd leuk om even te kijken en we zochten nog wat dingen voor de aankleding van onze stand op de komende beurzen. De winkel blijft een fenomeen, 3200 parkeerplaatsen, 78 kassa’s, camping en hotel. Het verbaast ons iedere keer weer hoeveel er daar verkocht wordt. Ullared ligt zuidelijker dan Göteborg, wat betekende dat we het grootste deel van de reis naar Stöllet nog te gaan hadden. We besloten tussen de grote meren door naar Stöllet te rijden in plaats van de E45 te nemen. De route tussen de meren door is mooier en rijdt veel rustiger. In afstand scheelt het ongeveer 10 kilometer en in tijd een half uurtje.

Onze route

We hadden prachtig weer en in alle rust reden we door Zweden richting Stöllet. De plaatsnamen deden vertrouwd aan, Skeppshult, Gislaved, Skövde, Mariestad en Gullspång. Net voor Kristinehamn zagen we het bordje Värmland, we hadden nog ongeveer 100 kilometer te gaan. Op de een of andere manier voelt Värmland als thuis, de provincie is half zo groot als Nederland, dus het is best een groot “thuis”. Van Kristinehamn naar Väse reden we een stukje over de E18 om daarna af te slaan richting Molkom en Uddeholm. Bij Uddeholm draaiden we de 62 op. Nu moesten we nog een kleine 50 kilometer de 62 volgen en dan waren we thuis.

We hadden onze trouwdag niet beter kunnen vieren dan met een reis naar het voor ons mooiste plekje op de wereld. Dit hadden we 22 jaar nooit kunnen bedenken. We zijn van plan er nog veel meer dan 22 jaar aan vast te knopen dus wie weet wat er nog komen gaat.

In de buurt van Kristinehamn