Special Stage 5

Vanmorgen toen we opstonden sneeuwde het nog flink en er was toen we vertrokken ongeveer 10 centimeter bij gevallen. We twijfelden of we wel op pad zouden gaan, de rally is in de bossen en de weg ernaartoe gaat over smalle boswegen. Gelukkig kennen we de wegen goed en hebben enig idee wat waarschijnlijk wel en wat niet zou kunnen. Gewapend met atlas en navigatie op mijn telefoon gingen we op weg.

Onderweg in Noorwegen.

Toen we er voor ons gevoel bijna waren dachten we dat we ook wel meer auto’s zouden zien, maar het bleef stil op de weg. Uiteindelijk zagen we het bordje “Spectator Area 3/5” en sloegen we af het bos in. Hier reed nog een handjevol auto’s en even later kwamen we bij de “ingang” oftewel de plek waar we moesten betalen voor onze parkeerplek. Daarna reden we nog een heel eind verder en namen de afslag naar “Spectator Area 3”, de plek waar we wilden gaan kijken. Het rally magazine beschreef deze plek als:

There are S-combinations of wide road on both sides of the Sørmbrua bridge, sure to deliver exciting rally action. Just make sure to stand within the safe zones on the inside of the curves.

Vrij vertaald: Er zijn S-bochten aan beide kanten van Sørmbrua brug, waar je zeker bent van opwindende rally actie. Zorg ervoor dat je in de veilige zone staat aan de binnenkant van de bochten.

Het magazine blijkt er handig, veel informatie, goed beschreven, GPS-coördinaten etc.

Na een tijdje zagen we een kleine parkeerplek en iemand die het verkeer probeerde te regelen. Het plekje waar al een stuk of 5 auto’s stonden, was al overvol en er kon geen auto meer bij. We hadden geen idee hoe ze bedacht hadden dat we daar ergens konden parkeren, de weg was smal en de links en rechts lagen hoge sneeuwwallen. De man zei dat die plek voor de pers was, wij moesten nog een heel eind doorrijden, met daarbij de opmerking of we dan wel even wilde keren en het laatste stuk achteruit rijden. O ja, het was zo’n 700 meter.

We konden onze auto met een paar keer steken net keren en begonnen achteruit te rijden. Dat ging een hele tijd goed totdat we een auto achter ons zagen die weer onze kant op reed. De weg was te smal om elkaar te passeren. Als hij er langs wilde moesten wij weer helemaal naar voren rijden en dan een nieuwe poging wagen. De bestuurder stapte uit en vertelde dat hij al heel ver achteruit gereden had maar nog geen andere auto had gezien en nu weer terug wilde. Ik legde hem uit dat ons gezegd was zo’n 700 meter achteruit te rijden. De man reageerde verbaasd “700 meter?!”. Eenmaal bijgekomen van de verbazing stapte hij weer in en samen gingen we weer verder achteruit. Na een tijdje zagen we meer auto’s en parkeerden we onze auto aan de kant. Dat werd nog wat bij het wegrijden. Er stonden grote en kleine auto’s en de weg was zo smal dat op sommige stukken een auto passeren echt niet ging. Dus als je voorganger een grote auto had en een gezellige lange rallydag wilde hebben kon je wel eens heel lang stilstaan. Ook voor ons kwamen nog een paar auto’s te staan, we zouden wel zien als we weer naar huis wilden.

Daarna zijn we naar het parcours gewandeld. De marshals stuurden ons de weg over en het bos in. Hier liep een smal paadje door de diepe sneeuw en konden we een plek gaan zoeken om te gaan staan. Er stonden al meer mensen en een eindje verder hadden zelfs mensen een vuurtje gestookt en een barbecue aan. Het kwam er op aan om zelf een plek te zoeken en enigszins uit te graven. Als je niet oplette zakte je zomaar een meter weg in de sneeuw. We vonden een mooi plekje, ruimden met onze voeten en handen de sneeuw voor een deel weg en we stonden. Nu was het wachten op wat komen ging.

Op een gegeven moment hoorden we een auto aankomen. Dit was een van de safety cars die van te voren het parcours verkenden. Volgens ons horloge wat het ook bijna tijd voor de start en aangezien we aan het begin van de stage stonden kon het ook niet lang meer duren voordat de eerste deelnemer langs zou racen. Na een tijdje hoorden we weer een auto aankomen. Dit keer was het een rally-auto. Voordat we het wisten was deze ook weer voorbij, “Wow, dit geen wel heel hard!”. We hadden onze camera’s niet eens klaar. De volgende keer maar wat beter opletten. Na een paar auto’s kenden we de procedure: de marshals blazen op hun fluitje dat er een auto aankomt, vrijwel meteen daarna hoor je de motor, niet veel later zie je de auto en voor je het weer is die alweer verdwenen. Het is wel een heel spektakel.

Bij ons in de buurt stonden veel Belgen die hun landgenoot Thierry Neuville kwamen aanmoedigen. Op dit moment gaat hij aan de leiding in het klassement. De rally zelf is spectaculair om te zien, maar het hele circus eromheen is ook erg leuk. Uiteindelijk vonden we het wel mooi geweest en wilden we net als veel andere toeschouwers onze auto weer gaan opzoeken. Nu maar zien of we ook weer weg zouden kunnen of dat er iemand voor ons stond die het maximale uit de dag wilde halen. Onderweg zagen we dat niet iedereen die weg wilde ook weg kon. Sommige auto’s wisten een paar voorgangers te passeren en stonden dan weer vast. Bij onze auto aangekomen dacht ik wel dat we in ieder geval onze voorganger konden passeren. Ik ben achter het stuur gekropen en Suzanne liep voorop om aanwijzingen te geven. Heel voorzichtig wist ik zo onze voorgangers te passeren. Achterons reed iemand die dacht dat als wij er langs konden dat hij dat waarschijnlijk ook wel kon en zo reden we langzaam terug. Na de laatste auto gepasseerd te hebben stapte Suzanne weer in en gingen we huiswaarts. Onderweg stopte er voor ons plotseling een auto en staken drie elanden de weg over. De dieren kunnen door de vele sneeuw moeilijk aan voedsel komen en weten ook dat in de buurt van huizen vaak nog wel wat te vinden is omdat daar de sneeuw geruimd is. Ze hebben zich in ieder geval niets aangetrokken van het rallygeweld.