Gisteravond zijn we op elandsafari gegaan. Na de uitleg in het Moose Park wilden we ze toch ook weer in het wild zien. Met de tips die we daar gekregen hadden weten we nog beter waar we op moeten letten. Dit keer kozen we voor onze wat langere route aan de overkant van de Klarälv. Daan was de eerste die een eland wist te spotten. Ik weet niet precies meer wat hij riep maar, het was niet “Kijk, daar staan een eland.”. Hij trok toch aandacht genoeg om ervoor te zorgen dat ik stopte en een stukje achteruit reed. Een jong mannetje stond ons vanuit het bos aan te kijken. Elanden hebben geen natuurlijke vijanden en heb daarom zoiets van “Wie doet me wat.” en lopen dan ook niet heel snel weg. Je ziet ze vooral met hun oren bewegen om heel goed te kunnen luisteren. Na een tijdje vond hij het wel mooi geweest en liep verder het bos in. Dat was eland nummer één voor vanavond.

Soms vraag je je af wie wie bekijkt.

Onderweg moesten we stoppen voor een tjäder (auerhoen) die op de weg zat. Het dier liep voor onze auto van links naar rechts over de weg en wilde ook niet de berm in lopen. Uiteindelijk vloog het dier op en konden we weer doorrijden.

Tjäder (auerhoen)

Een tijdje later zei Jennifer dat ze een eland had gezien. Weer zette ik een stukje terug en in het bos zagen we inderdaad een eland en even later zagen we ook een jong. Moeder en kind waren door het bos aan de wandel. Ze hadden ons niet opgemerkt want ze liepen langzaam door en namen niet de tijd om naar ons te kijken. Het ging goed vandaag, dit waren eland nummer twee en drie.

Het blijft mooi onderweg.

De laatste voor vandaag.

Ondertussen werd het te donker om nog goed te kijken. Toch zagen we op het laatste stuk nog een eland langs de weg. Deze keek even naar ons en ging daarna rustig door met eten. We hebben hem uitgebreid kunnen bekijken. Vier elanden op een dag is voor ons een goede score. Na al die jaren in Zweden krijgen we nog steeds niet genoeg van deze prachtige dieren.