Het stadje Ludvika met ongeveer 15.000 inwoners ligt aan het meer Väsman in Dalarna. Het is de hoofdstad van de gemeente met dezelfde de naam. De stad zelf ligt echter voor een gedeelte in de aangrenzende gemeente Smedjebacken waardoor beide plaatsen vaak in één adem genoemd worden: Ludvika – Smedjebacken.

Gisteren waren er twee grote loppmarkanader (rommelmarkten). Onze eerste stop was de markt bij Hammarbacken, niet dat we die bewust gekozen hadden, we kwamen er toevallig als eerste langs. Hammarbacken ligt aan de oever van het Väsman. Vanaf de weg zagen we al de vele kraampjes. Zonder al te veel moeite wisten we een parkeerplaats te bemachtigen en even later liepen tussen de kraampjes te kijken naar wat er allemaal te koop was. Iedere keer zien we hoe breed het assortiment is, je vindt er oude legerspullen, gebreide sokken, boeken, gereedschap en nog veel meer. We vonden dit keer niet iets wat we mooi genoeg vonden en zo vertrokken we zonder aanwinst naar de volgende markt.

Hammarbacken

De andere markt die we bezochten was bij de gammelgård. Dit moest volgens de beschrijving één van de grootste markten in Dalarna zijn. De drukte wees er in ieder geval wel op. Een parkeerplaats bemachtigen was een uitdaging en uiteindelijk zijn via een omweg in een wijk in de buurt beland en vanaf daar naar de markt en de gammelgård gewandeld.

De markt bij de gammelgård.

De markt was inderdaad groot en al slingerend tussen de rijen kraampjes bekeken we wat er zoal te koop werd aangeboden. Toen we uitgekeken waren zijn we naar de gammelgård gewandeld. De gammelgård of hembygdsgård is zoals in zoveel plaatsen in Zweden vrij toegankelijk openluchtmuseum. Het is altijd leuk om er een kijkje te nemen en wat te leren van de geschiedenis van de omgeving. Hoewel we wel moeten toegeven dat de ene hembygsgård de andere niet is, soms is het een verzameling oude gebouwen waar af en toe een evenement is maar waar verder niets te beleven valt. Soms is het echter een echt museum, met uitleg en waar de gebouwen ingericht zijn met voorwerpen en interieurs van vroeger. De gammelgård van Ludvika zit in die laatste categorie. Het was erg leuk om er rond te wandelen en te leren hoe het er vroeger aan toe ging en waar de gebouwen voor dienden. Interessant was ook het kleine museum met mineralen uit de regio en de rest van de wereld. Een steen is toch echt meer dan gewoon een steen.

De gammelgård.

Een oud klaslokaaltje.

Het was, alweer, schitterend weer.

Naast de gammelgård ligt het gruvmuseum met oude gebouwen uit de tijd dat er nog ijzererts gewonnen werd. Het museum was mooi aangelegd. Op het terrein krijg je een goed beeld hoe met simpele techniek al die gebouwen voorzien werden van mechanische energie die door een groot waterwiel via indrukwekkende constructies werd overgebracht.

Het imposante waterwiel van de groeve.

Deel van het gruvmuseum.

De transportband voor ijzererts. 

Voor het wisten was onze middag voorbij en was het tijd om weer langzaam richting Stöllet te gaan. Voor de terugweg hadden we een aantal plekken gepland waar we nog even wilden gaan kijken om te zien of ze nog zo waren als we dachten. Het bleek dat sommige dingen waarvan we dachten dat ze er nog waren alweer verdwenen waren of in zo’n staat dat we ze niet gaan opnemen in onze reisgids. Soms werden we aangenaam verrast en ontdekten we weer iets nieuws. Kortom we zijn nog druk aan het schrijven en corrigeren maar het eind is in zicht denken we.

Ook onderweg schrijven we stukjes.

Hampus, ons dalapaard, was weer mee op pad. De storm van laatst was te heftig voor een groot aantal bomen.