Quadrijden

Gisteren zijn we gaan quadrijden in Bograngen. Bograngen ligt zo’n 60 kilometer naar het noorden en de rit ernaartoe duurt ongeveer een uur. Het lijkt een heel eind, maar de weg ernaartoe is prachtig. Je volgt de 62 door het dal langs de Klarälv en na iedere heuvel en bocht heb je weer een prachtig uitzicht. Dit keer werden we zelfs beloond met een eland die aan de overkant van de rivier stond.

In Bograngen aangekomen werden we verwelkomd door de Arjen en Liesbeth. Na even bijgepraat te hebben zijn we begonnen met de formaliteiten. Alvorens aan de quadtocht te beginnen moesten we op de hoogte zijn van de mogelijke risico’s en daarvoor een formulier ter akkoord invullen. Daarna was het tijd voor het echte werk. De quads stonden al buiten en na een uitgebreide instructie van Arjen gingen, startten we onze quads en gingen op pad.

Bij de koffiestop.

Onderweg

Heel even reden we nog door de “bewoonde wereld” en daarna gingen we de boswegen op. Onderweg konden we genieten van de schitterende natuur. Dat was voor de passagier wat gemakkelijker dan de bestuurder want die had ook aandacht voor te volgen route nodig. Af en toe stopten we even en vertelde Arjen ons iets over de omgeving en wat er te zien was. Bij de koffiestop hadden we wat meer tijd om te praten en konden we ervaringen uitwisselen. Liesbeth had lekkere zelfgebakken gevulde koeken meegegeven (dank je wel!). Na de koffie reden we verder over de smalle boswegen. Onderweg zijn we nog even gestopt om van bestuurder te wisselen. Suzanne wilde toch ook wel een keer proberen te rijden. Arjen heeft kort nog even alles uitgelegd en haar op het hart gedrukt te doen waar ze zich zelf prettig bij voelde. Terwijl Suzanne reed had ik onderweg tijd om foto’s te maken wat best een uitdaging is op een hobbelende quad.

Lichte paniek als Suzanne het stuur in handen neemt.

Na een tijdje hebben we weer gewisseld en heb ik verder gereden. We sloten af met een avontuurlijker stuk waar de quads op de proef gesteld werden. Volgens Arjen was wat we deden maar een paar procent van de wat de machines echt kunnen. We hebben gemerkt dat ze enorm sterk zijn en eigenlijk geen terrein te gek is.

Wat pittiger terrein, maar nog steeds een makkie voor de quads.

Daarna reden over boswegen terug naar Bograngen en zat onze tocht er op. Het is prachtig om op deze manier onder begeleiding van iemand die de omgeving op zijn duimpje kent door de bossen te rijden. Toen we terugwaren in Bograngen hebben we nog even bijgepraat met Liesbeth en een kijkje genomen in de winkel. Liesbeth maakt hele mooi dingen van glas en textiel en verkoopt souvenirs. Als je er toch bent is het erg leuk om een kijkje te nemen en iets moois voor thuis te kopen.

De stop bij het chocoladefabriekje.

Op de terugweg zijn we gestopt bij het chocoladefabriekje in Sysslebäck, ze verkopen zelfgemaakte bonbons en heel erg lekker ijs. Terwijl we op het terras zaten praatten we over de tocht en maakten plannen voor morgen. Daarna zijn we nog even boodschappen gaan doen en teruggereden naar Stöllet. Onderweg zagen tussen de bomen door dat bij Femtåfallet een paar auto’s stonden. Waarschijnlijk waren het toeristen die even bij de waterval wilden gaan kijken of zwemmen.

Quadrijden is fun!

Eindelijk regen en een bijzondere vondst

Vanmorgen regende het na lange tijd eindelijk. We werden getrakteerd op een heuse wolkbreuk. Meestal kijken we niet naar het weer om te zien wanneer het nu eindelijk eens gaan regenen, maar de afgelopen dagen deden we dat juist wel. Iedere keer schoof de voorspelde regen een stukje in de tijd naar achteren.

Eindelijk regen

De dakgoten hielden het ook niet meer bij.

Het heeft gelukkig op veel plaatsen geregend. De situatie bij de grote branden in Ljusdal (Gävleborg) en Trängslet (Dalarna) is sterk verbeterd en de branden zijn nu onder controle. Het vuurverbod blijft van kracht. De weersverwachting voor Stöllet laat de komende tijd veel aangenamere temperaturen zien.

Weersverwachting voor Stöllet

Vanmiddag hebben we weer een loppisrondje gedaan. Dit keer zijn we langs de E45 begonnen omdat we dit stuk de vorige keer niet gered hadden. We hadden thuis een lijstje gemaakt maar we kwamen uiteindelijk met andere dingen weer thuis. Voor de loppissen in het Folketshus in Sunnemo en het Ordenshus in Råda was dit de laatste dag dat ze open waren, veel spullen waren met 50% afgeprijsd.

Een tweetal jampotjes, een filterzakjeshouder en kerstverlichting (kerst valt vroeg dit jaar)

Bij een van de loppissen was Suzanne me kwijt omdat ik onder de tafels aan het kijken was. Ik had een gewei gezien en was dat aan het bekijken. Toen ik weer opdook liet ik Suzanne zien wat ik gevonden had. Ook zij vond het een mooi gewei en er hing een acceptabel prijskaartje aan, dus dit ging ook mee naar huis.

Alleen elandmannetjes hebben een gewei.  Zolang het gewei groeit is het nog bekleed met een hele zachte basthuid die zorgt voor de voeding van het gewei. Een gewei kan tot wel 2 centimeter per etmaal groeien. In augustus – september stopt het gewei me groeien en sterft de basthuid af. De dieren vegen dan de basthuid af langs struiken en bomen. Het gewei verhardt dan zodat het mannetje klaar is voor de krachtmetingen in de bronsttijd. In januari – februari verliest de eland zijn gewei waarna het in april – mei weer begint te groeien.  Het nieuwe gewei wordt ieder jaar groter. Het gewei is op z’n grootst tussen de 6 en 11 jaar, daarna wordt het weer kleiner en het aantal punten neemt af.

De dames bij de kassa waren onder de indruk van het gewei. Meteen werden de punten geteld, zes punten, “sex taggar”. Een elandgewei wordt beoordeeld op basis van het aantal punten. Als deze eland aan beide kanten evenveel punten had dan was hij als “tolv taggare” (tolv = 12) door het leven gegaan. We hopen dat de eland waarvan dit gewei was nog gewoon rondloopt met een nieuw gewei of gewoon van ouderdom is gestorven. Het gewei gaat mee naar beurzen, het is een mooie aandachtstrekker.

Elandgewei

 

De vikingen op Sollerön

Gisteren zijn we op pad geweest in Dalarna. Een van onze stops was op Sollerön. Op het eiland kun je prachtig wandelen, ware het niet dat er gisteren voor het eerste sinds lange tijd iets van regen viel. Het waaide en het Siljanmeer was behoorlijk onstuimig. Onderweg zagen we dat een enkeling zich waagde in het natuurlijke golfslagbad.

Uitzicht over het Siljanmeer.

Op Sollerön zijn twee grote grafvelden uit de tijd van de vikingen.  Het zijn de grootste grafvelden in Dalarna en samen omvatten ze tussen de 100 en 150 graven. Een aantal van de graven is onderzocht en men heeft er grafgiften gevonden. Op andere plaatsen in Dalarna zijn ook graven gevonden maar deze zijn meestal verdwenen omdat ze uit aarde bestaan. De graven op Sollerön bestaan uit lage steenhopen waardoor ze de tand des tijds beter hebben doorstaan.

Grafveld

Uitzicht over Sollerön.

Niet alle steenhopen zijn graven, een deel ervan is ontstaan omdat boeren hun land vrij wilden maken van stenen en ze op een hoop gelegd hebben. Pas in 1921 ontdekte men dat de steenhopen wel eens graven konden zijn omdat ze er metalen voorwerpen in vonden. Bewoners van het eiland herinnerden zich toen ook dat ze “metaalschroot” hadden gevonden. In de jaren daarna is men meer steenhopen gaan onderzoeken en vond men botresten en pijlpunten, glasparels, bronzen ringen etc. Ook ontdekte men dat de vikingen eerst gecremeerd werden en vervolgens begraven. Op Sollerön is er een wandelpad, kulturstig, van ongeveer 3 kilometer dat je langs alle plekken leidt en je meer verteld over hoe het er aan toe ging in de tijd van de vikingen. De informatieborden zijn in het Zweeds, maar bij de Hembygsgård op het eiland is een beschrijving van de wandeling in het Engels en Duits te krijgen.

Een van de oude gebouwen op Sollerön.

Ik weet niet of het verstandig is om zomaar aan te kloppen bij een viking.

Verder hebben we geleerd dat ze op Sollerön heerlijke aardbeien verkopen.

Na onze tocht langs de vikinggraven hebben we aardbeien gekocht bij het winkeltje op het eiland. Bij het avondeten hebben we als dessert een wrap van tunnbröd, aardbeien en slagroom gegeten. De aardbeien van Sollerön zijn heel erg lekker!

“Startproblemen”

Regelmatig hebben we ‘s ochtends een “startprobleem”. Gisteravond hebben we zoals gebruikelijk een plan voor vandaag gemaakt en afgesproken om rond 8.30 te vertrekken. Vanmorgen had ik koffie gezet en Suzanne om 7.30 wakker gemaakt. En dan gebeurt er iets geks. We zitten op de veranda met ons ontbijt en zijn er van overtuigd dat we echt om half negen vertrekken. We nemen de dag nog een keer door en keuvelen wat. Voor we het weten is het zomaar half negen en zeggen we tegen elkaar dat we toch echt wat moeten gaan doen. Oké, nog één kopje koffie en dan gaan we. Dat “gaan” betekent eerst douchen, aankleden, opruimen, spullen voor onderweg inpakken etc. We hebben echt het idee dat er hier iets in de lucht moet zitten.

Kultur i Tiomilaskogen

Ook dit jaar zijn we weer op pad gegaan tijdens Kultur i Tiomilaskogen. Gedurende dit evenement kun je in veel dorpjes in het bos terecht voor handwerk, oude ambachten, loppis en nog veel meer. Vandaag werd het warm, heel warm, de temperatuur liep op tot 30ºC. Bij onze eerste stop in Lisskogåsen merkten we al dat het warm was, bij het uitstappen plakte het asfalt onder onze schoenen. We zijn toen voorzichtig de weg overgestoken om te voorkomen dat we rond zouden lopen met geasfalteerde schoenzolen. Nadat we een kijkje hadden genomen bij Lisskogåsen hebben we onze tocht vervolgd.

Bij Lisskogåsen

Even afkoelen en eten.

Voor de lunch vonden we een mooie plek aan een meer. Er stond nog een camper en de mensen daarvan hadden hun eigen tafel en stoelen  meegenomen. Wij hadden de luxe om met z’n tweetjes op een steiger te kunnen zitten en vanaf daar het water in te gaan om te zwemmen. Toen we uitgezwommen en uitgegeten waren zijn we verder gegaan op onze tocht door het bos.

Uitzicht vanaf Fattigskogens Vildmarksby.

Kraampjes bij Fattigskogens Vildmarksby

Loppis bij Tyngsjö.

Het kerkje van Tyngsjö.

Kultur i Tiomilaskogen

Uiteindelijk werd het tijd om naar huis te gaan. Aangezien we eerst nog boodschappen moesten doen zijn we via Ekshärad naar huis gereden. Onze autonavigatie wilde ons zo snel mogelijk op een grote doorgaande weg hebben, uiteindelijk is dat iets sneller, maar de route is veel minder mooi. We hebben daarom dankbaar gebruik gemaakt van de kaart in het boekje om via smalle weggetjes in Ekshärad uit te komen.

Tiomilaskogen

Het evenement is van 26 t/m 28 juli mocht je deze blog op tijd lezen dan heb je nog de kans om een kijkje te gaan nemen in het bos.

En dan drie gratis tips:

  1. Verlaat het asfalt. Je ziet dan het mooiste van Zweden en het asfalt plakt niet aan je schoenzolen.
  2. Neem altijd zwemkleding mee. Soms kom je onverwacht op een mooie plek voor een frisse duik (neem in december ook een bijl mee om een wak te maken).
  3. Neem altijd lunch mee. De mooiste restaurants vind je in de buitenlucht.