Geratel

Gisteren hoorden we in huis geratel maar konden niet goed plaatsen waar het vandaan kwam en wat het was. Het klonk in ieder geval niet als sneeuw die van het dak aan het schuiven was. Na een tijdje zoeken bleek dat het geluid van buiten kwam. Het was de luftvärme (luchtwarmtepomp) die een ratelend geluid maakte. Dat was niet goed, het apparaat zorgt voor de verwarming van ons huis. Nu staat in de kelder nog wel een oude ketel die het ook doet, dus hebben we een alternatief. We hebben echter geleerd dat je huis verwarmen met een elektrische ketel nogal in de papieren kan lopen. Een defecte luftvärme in de winter komt gewoonweg niet goed uit.

We hebben eerst het apparaat maar eens uitgezet en toen stopte inderdaad het ratelen. Ik heb geprobeerd erheen te lopen maar toen ik de veranda afstapte zakte ik tot halverwege mijn bovenbenen in de sneeuw. Ik ben toen maar de sneeuwschep gaan halen en een pad naar het apparaat gaan graven. Ik had voor mijn gevoel al een aardige laag sneeuw weggegraven en dacht dat de sneeuw die er nu lag wel zo compact was dat ik er op kon staan. Niet dus,  ik zakte nog steeds tot over mijn laarzen weg in de sneeuw. Na een tijdje graven door de sneeuw bereikte ik een stuk waar de sneeuw zo compact was dat ik er op kon staan en bij de luftvärme kon kijken.

Er was een stukje ijs vastgevroren aan de rand rond rondom de ventilator, waar de ventilator iedere keer tegenaan tikte. Nadat ik het ijs verwijderd had liep het apparaat weer als vanouds. De grootste hoeveelheid sneeuw is inmiddels van het dak gevallen. Dus voorlopig zal het wel goed gaan. Als de sneeuw weg is moeten we er misschien toch maar een dakje boven maken.

De rust is weer terug

Nu het hele rallycircus vertrokken is, is de rust weer terug. Verder zit iedereen die wil skiën zit op zijn berg: Hovfjället, Branäs of Långberget. Gisteren hebben we ‘s ochtends gewerkt aan de vertaling van onze reisgids en aan een website voor een klant, ‘s middags zijn we even op weg geweest om wat boodschappen te doen. De sneeuwschuiver doet gelukkig zijn werk erg goed. De weg achter ons huis blijft goed begaanbaar net als sommige wegen door de bossen. Onze oprit wordt gelukkig voor ons geschoven en hoef ik alleen het paadje van de voordeur naar de auto zelf te ruimen. De bergen sneeuw om ons huis worden alsmaar hoger waardoor we tussen enorme sneeuwwallen wonen. Onze container moet ik nog even uitgraven, we kunnen er wel bij maar ik denk niet dat de chauffeur onze container goed kan zien en ook niet bereid is om hem zelf uit te graven. Eigenlijk is er gisteren gewoon helemaal niets gebeurd maar we hebben een prachtige dag gehad.

Het is toch wel heel fijn als je oprit af en toe geschoven wordt.

We wonen tussen sneeuwwallen die alsmaar hoger worden.

De bomen hebben het zwaar met al die sneeuw.

De wegen door de bossen worden smaller maar zijn wel goed geschoven.

Schitterend uitzicht, maar het was wel -10.

En de winnaar is …

Vandaag was de allerlaatste stage van de Sweden Rally, SS19 Torsby. Dit parcours lag in de buurt van het Service Park. Toen we op weg gingen was de politie het verkeer aan het regelen op de kruising van de E45 en de 62. ‘s Ochtends waren er twee stages in Likenäs gereden en alle toeschouwers kwamen nu terug en wilden de E45 weer op richting het Torsby en het Service Park. Bij het Service Park vonden we nog gemakkelijk een parkeerplek en zijn het terrein op gelopen. Bij het podium konden we op een groot scherm de rally volgen. We zagen camerabeelden van uit de auto’s en de snelheid waarmee gereden werd. We zagen snelheden langskomen van ruim 170 km/u! en dat over een onverharde, ijzige, smalle weg.

De Fin Esapekka Lappi wist de laatste stage op zijn naam te schrijven in een tijd van 6:00.2 over 9,56 kilometer. Thierry Neuville, die als laatste startte, had zoveel voorsprong opgebouwd dat zijn overwinning niet meer in gevaar kwam en kon het rustig aan doen, hij was 3,2 seconde langzamer dan de Fin. Veel tijd om bij te komen had de Belg niet, amper een minuut later werden de nummers 1, 2 en 3 op het podium verwacht. Na de huldiging en de volksliederen van België (vanwege Thierry) en dat van Zuid-Korea (vanwege Hyundai) zat de rally erop. De rust in Värmland is weer terug. Het hele rallycircus verplaatst zich nu naar Mexico voor de rally van 8 t/m 11 maart.

Een stukje van de actie.

Ze moeten hem niet nog grotere lenzen meegeven.

Alles was heel goed te volgen op het grote scherm.

Thierry Neuville en Nicolas Gilsoul worden gehuldigd.

We zijn van huis uit geen autosportliefhebbers en dachten we gaan even kijken, maar als je zo ondergedompeld raakt in een evenement dan wil je het ook meemaken. We vonden het prachtig om het spektakel en het hele circus eromheen te beleven. Mochten we nog een keer in de gelegenheid zijn om de Sweden Rally te bezoeken dan gaan we ook zeker weer even kijken. Mocht je zelf een keer in Zweden zijn tijdens de rally, ga kijken!

 

 

 

Weer een rallydag

Gisteren zijn we weer naar de rally gaan kijken. Dit keer wilden bij SS14 Vargåsen gaan kijken. Deze stage wordt twee keer gereden, een keer in de ochtend en een keer in de middag. We waren benieuwd wat we vanmiddag zouden gaan zien.

In de buurt van Lysvik zagen we de borden met Spectator Area 4 en sloegen af de onverharde weg op en reden na verloop van tijd weer het bos in. Bij de eerste controlepost werd gecontroleerd of we een toegangsbewijs hadden en daarna konden we weer een paar kilometer doorrijden totdat we bij de parkeerplaats kwamen. Hier was de aanpak iets anders. We moesten wel weer keren en een paar honderd meter achteruit rijden, maar nu stond er iemand die ons aanwees waar we moesten gaan staan. Hij zorgde ervoor dat iedere auto zo geparkeerd stond dat er tenminste nog een auto langs kon. De man zei wel dat we nog zo’n 2,5 kilometer moesten wandelen voordat we bij het parcours waren. Nadat we onze skibroeken, jassen, mutsen en wanten aangedaan hadden zijn we aan de wandeling begonnen. We waren een eindje op weg toen er achter ons een auto kwam die nog steeds achteruit reed. De meneer had gezien dat er verderop nog gaten waren en was zijn auto gaan halen om wat dichterbij te parkeren. Blijkbaar was de man heel bedreven in het achteruitrijden of had een achteruitrijkamera en want hij reed vlot over de bochtige weg langs de auto’s. Een eind verder zagen we een te netjes geklede dame voor een rally, uitgedost met een sjieke bontmuts, een mof om de handen warm te houden en te nette kleding voor de omstandigheden. Ze hoorde bij de meneer want ze stapte in en ze reden samen weer verder achteruit. Ze verdwenen even uit het zicht maar toen wij een bocht omkwamen stond de auto vast. Hij was met de wielen in de te zachte sneeuw naast de weg geraakt en kon niet meer voor of achteruit. Mensen waren aan het duwen maar de auto kwam niet los. De meneer stapte uit, hij was ook veel te netjes voor een rally, en bekeek het geheel eens. Uiteindelijk was er iemand die wel even een sleepkabel wilde halen om de auto weer vlot te trekken. We hebben niet op de afloop gewacht maar hebben ons leedvermaak voor ons gehouden totdat we een eindje verder waren.

En dan zit je vast …

Eenmaal bij het parcours bleek het een drukte van belang. Op een bevroren meertje zaten mensen met barbecue’s en waren vuurtjes gemaakt. De rally was nog niet begonnen en we konden gewoon het parcours volgen tot we aan de zijkant een mooie plek vonden. Na een tijdje werd het parcours vrijgemaakt en kwamen de safetycars met tussenpozen voorbij om te zien of het traject veilig was. Ondertussen hoorden we continu helikopters vliegen die beelden vanuit de lucht aan het maken waren.

Barbecuen en je zelf warm houden bij een vuurtje.

Doordat de weg ruime bocht maakte hoorden we het fluiten van marshals die verderop stonden ook waardoor we ons beter konden voorbereiden op wat komen ging. Als we de marshal die het dichtstbij stond hoorden fluiten was de auto nog steeds snel voorbij. Dit keer stonden we veel dichter bij het parcours dan gisteren, we zagen de auto de bult over komen en een paar seconden later was hij al weer uit het zicht.

Een van de safetycars

Achteraf hebben we even opgezocht hoe het met de sprong bij Colin’s Crest verlopen is die ook in deze stage is opgenomen. Colin’s Crest is een bult in het traject waar de auto’s een hele grote sprong maken. Het record is van de Noor Eyvind Brynildsen en staat op 45 meter! Colin’s Crest dankt zijn naam aan de populaire Schotse rallyrijder Colin McRae die in 2007 met een helikopter om het leven kwam. Voor het tweede jaar op rij heeft Mats Østberg het verst gesprongen. Met 42 meter sprong hij dit keer het verst, gevolgd door Sebastian Ogier met 41 meter en Pontus Tideman met 39 meter. Rallyrijders blijken ook humor te hebben, Mats heeft zijn winnende sprong opgedragen aan Østberg Airlines. De navigator van Thierry Neuville, Nicolas Gilsoul, twitterde na hun sprong waarbij ze bijna zijwaarts over de kop gingen: “Het snelste in SS14 … nu een schone onderbroek aandoen.”

‘s Avonds zijn we naar SS16 Torsby Sprint gaan kijken. Deze stage was in de buurt van het Service Park waar we de eerste dag ook waren. De stage loopt door een groeve die voor de gelegenheid omgedoopt is tot “Swecon Road to Rock Arena”. Van verre hoorden we de muziek al en toen we dichterbij kwamen zagen we de verlichte groeve. Hier was een hele happening gaande met interviews en live muziek. Toen de rally begon verschenen op het scherm camerabeelden die de auto’s de hele route volgden. Doordat het de stage kort was konden we de tijden goed volgen en de volgende auto startte pas als de vorige gefinisht was.

Toen we uitgekeken waren zijn we gaan kijken bij het Service Park. De tenten waren leeg en de monteurs hadden even vrij, hoewel ze wel de hele rally volgden. Zodra de auto weer binnen was en de rijders er uit waren, waren ze ook weer meteen aan het werk. Zondagochtend om 7.50 start SS17 Likenäs 1 en de moet de auto weer tiptop in orde zijn.

De auto’s komen weer binnen.

Voor Thierry Neuville zit de stage er ook op.

Deze monteur vraagt zich af hoe hij dit nu weer moet fixen.

Aan het eind van de dag heeft Thierry Neuville nog steeds de leiding in het klassement, hij ligt 14,8 seconden voor op de nummer 2 Craig Breen. Zondag is de laatste dag met de 3 special stages.

 

Special Stage 5

Vanmorgen toen we opstonden sneeuwde het nog flink en er was toen we vertrokken ongeveer 10 centimeter bij gevallen. We twijfelden of we wel op pad zouden gaan, de rally is in de bossen en de weg ernaartoe gaat over smalle boswegen. Gelukkig kennen we de wegen goed en hebben enig idee wat waarschijnlijk wel en wat niet zou kunnen. Gewapend met atlas en navigatie op mijn telefoon gingen we op weg.

Onderweg in Noorwegen.

Toen we er voor ons gevoel bijna waren dachten we dat we ook wel meer auto’s zouden zien, maar het bleef stil op de weg. Uiteindelijk zagen we het bordje “Spectator Area 3/5” en sloegen we af het bos in. Hier reed nog een handjevol auto’s en even later kwamen we bij de “ingang” oftewel de plek waar we moesten betalen voor onze parkeerplek. Daarna reden we nog een heel eind verder en namen de afslag naar “Spectator Area 3”, de plek waar we wilden gaan kijken. Het rally magazine beschreef deze plek als:

There are S-combinations of wide road on both sides of the Sørmbrua bridge, sure to deliver exciting rally action. Just make sure to stand within the safe zones on the inside of the curves.

Vrij vertaald: Er zijn S-bochten aan beide kanten van Sørmbrua brug, waar je zeker bent van opwindende rally actie. Zorg ervoor dat je in de veilige zone staat aan de binnenkant van de bochten.

Het magazine blijkt er handig, veel informatie, goed beschreven, GPS-coördinaten etc.

Na een tijdje zagen we een kleine parkeerplek en iemand die het verkeer probeerde te regelen. Het plekje waar al een stuk of 5 auto’s stonden, was al overvol en er kon geen auto meer bij. We hadden geen idee hoe ze bedacht hadden dat we daar ergens konden parkeren, de weg was smal en de links en rechts lagen hoge sneeuwwallen. De man zei dat die plek voor de pers was, wij moesten nog een heel eind doorrijden, met daarbij de opmerking of we dan wel even wilde keren en het laatste stuk achteruit rijden. O ja, het was zo’n 700 meter.

We konden onze auto met een paar keer steken net keren en begonnen achteruit te rijden. Dat ging een hele tijd goed totdat we een auto achter ons zagen die weer onze kant op reed. De weg was te smal om elkaar te passeren. Als hij er langs wilde moesten wij weer helemaal naar voren rijden en dan een nieuwe poging wagen. De bestuurder stapte uit en vertelde dat hij al heel ver achteruit gereden had maar nog geen andere auto had gezien en nu weer terug wilde. Ik legde hem uit dat ons gezegd was zo’n 700 meter achteruit te rijden. De man reageerde verbaasd “700 meter?!”. Eenmaal bijgekomen van de verbazing stapte hij weer in en samen gingen we weer verder achteruit. Na een tijdje zagen we meer auto’s en parkeerden we onze auto aan de kant. Dat werd nog wat bij het wegrijden. Er stonden grote en kleine auto’s en de weg was zo smal dat op sommige stukken een auto passeren echt niet ging. Dus als je voorganger een grote auto had en een gezellige lange rallydag wilde hebben kon je wel eens heel lang stilstaan. Ook voor ons kwamen nog een paar auto’s te staan, we zouden wel zien als we weer naar huis wilden.

Daarna zijn we naar het parcours gewandeld. De marshals stuurden ons de weg over en het bos in. Hier liep een smal paadje door de diepe sneeuw en konden we een plek gaan zoeken om te gaan staan. Er stonden al meer mensen en een eindje verder hadden zelfs mensen een vuurtje gestookt en een barbecue aan. Het kwam er op aan om zelf een plek te zoeken en enigszins uit te graven. Als je niet oplette zakte je zomaar een meter weg in de sneeuw. We vonden een mooi plekje, ruimden met onze voeten en handen de sneeuw voor een deel weg en we stonden. Nu was het wachten op wat komen ging.

Op een gegeven moment hoorden we een auto aankomen. Dit was een van de safety cars die van te voren het parcours verkenden. Volgens ons horloge wat het ook bijna tijd voor de start en aangezien we aan het begin van de stage stonden kon het ook niet lang meer duren voordat de eerste deelnemer langs zou racen. Na een tijdje hoorden we weer een auto aankomen. Dit keer was het een rally-auto. Voordat we het wisten was deze ook weer voorbij, “Wow, dit geen wel heel hard!”. We hadden onze camera’s niet eens klaar. De volgende keer maar wat beter opletten. Na een paar auto’s kenden we de procedure: de marshals blazen op hun fluitje dat er een auto aankomt, vrijwel meteen daarna hoor je de motor, niet veel later zie je de auto en voor je het weer is die alweer verdwenen. Het is wel een heel spektakel.

Bij ons in de buurt stonden veel Belgen die hun landgenoot Thierry Neuville kwamen aanmoedigen. Op dit moment gaat hij aan de leiding in het klassement. De rally zelf is spectaculair om te zien, maar het hele circus eromheen is ook erg leuk. Uiteindelijk vonden we het wel mooi geweest en wilden we net als veel andere toeschouwers onze auto weer gaan opzoeken. Nu maar zien of we ook weer weg zouden kunnen of dat er iemand voor ons stond die het maximale uit de dag wilde halen. Onderweg zagen we dat niet iedereen die weg wilde ook weg kon. Sommige auto’s wisten een paar voorgangers te passeren en stonden dan weer vast. Bij onze auto aangekomen dacht ik wel dat we in ieder geval onze voorganger konden passeren. Ik ben achter het stuur gekropen en Suzanne liep voorop om aanwijzingen te geven. Heel voorzichtig wist ik zo onze voorgangers te passeren. Achterons reed iemand die dacht dat als wij er langs konden dat hij dat waarschijnlijk ook wel kon en zo reden we langzaam terug. Na de laatste auto gepasseerd te hebben stapte Suzanne weer in en gingen we huiswaarts. Onderweg stopte er voor ons plotseling een auto en staken drie elanden de weg over. De dieren kunnen door de vele sneeuw moeilijk aan voedsel komen en weten ook dat in de buurt van huizen vaak nog wel wat te vinden is omdat daar de sneeuw geruimd is. Ze hebben zich in ieder geval niets aangetrokken van het rallygeweld.