Gisteren hebben we boodschappen gedaan en het huis in kerstsfeer gebracht. In de woonkamer en de eetkamer staat een kerstboom en buiten hangen lampjes. Verder hebben we gezorgd voor hout voor de open haard.

Bijna kerst.

‘s Avonds zouden we Emma gaan ophalen op Oslo Gardermoen. Haar vlucht zou om 23.15 landen maar door de mist in Amsterdam was er vlucht vertraagd en werd het 2.00 uur.  Door de wisselende berichtgeving over de exacte vertraging zijn we rond 22.30 toch maar naar Oslo gaan rijden. De eerste 40 kilometer tot Torsby reden we in een nog redelijk bewoonde wereld met hier en daar een straatlantaarn of een verlicht huis. Bij Torsby sloegen we rechtsaf richting Kongsvinger en reden we het donker in. Het enige wat we zagen was hetgeen dat door onze koplampen verlicht werd, voor de rest was het pikkedonker en was er geen onderscheid te maken tussen de bomen en de lucht. Als we naar omhoog keken zagen we sterren en verder was er niets. Bij het dorpje Lekvattnet zagen we weer even wat lichtjes en daarna werd het weer donker. Onderweg werden we via WhatsApp door Emma op de hoogte gehouden over de situatie op Schiphol en de wijzigende vertrektijden. Net na de Noorse grens reden we door het dorpje Øyermoen met een paar straatlantaarns om daarna weer de duisternis in te rijden. Onderweg zagen we niet meer dan af en toe een bordje naar een gehucht ergens diep in de bossen en de bordjes “Kjettingplass” die aangaven dat er een inham was om even te stoppen om sneeuwkettingen om te leggen. Verder was er niets en ik kan me voorstellen dat het best beklemmend kan aanvoelen, het was -15, er lag sneeuw en het is echt enorm donker. Na een tijdje zagen we in de verte Kongsvinger liggen. Nog even en dan zaten de 80 kilometer duisternis er op en waren we weer in de bewoonde wereld. In de buurt van Kongsvinger kregen we van Emma het berichtje “Ik zit!”. Gelukkig, het zag er naar uit dat het vliegtuig ook echt zou vertrekken. De weg van Kongsvinger naar Oslo is de laatste jaren verbeterd, de weg is verbreed maar het is nog steeds geen snelweg te noemen.

Zo laat (of vroeg) is het wel erg stil op een vliegveld.

Uiteindelijk waren we even na 01.00 uur op Gardermoen. Het vliegveld was uitgestorven, de restaurants en winkels waren dicht op één winkel na waar we nog een kop koffie konden krijgen. Op het vliegveld liepen nog een paar mensen rond die ook nog iemand kwamen ophalen en dat was het. Uiteindelijke landde het vliegtuig van Emma en rond 2.15 zaten we weer in de auto voor de weg terug. Tegen 5.00 uur reden we onze oprit op en zijn we naar bed gegaan om toch nog een paar uur te slapen.

Vol spanning wachten op Emma. Er staat een heel ontvangstcomité.

Rond een uur of tien waren we weer wakker en toen we naar buiten keken zagen we dat de zon scheen en zag de wereld er om ons heen schitterend uit. Dat maakte de korte nacht of de vroege ochtend weer helemaal goed. We gaan gewoon door met genieten!

We zien de zon langzaam opkomen.

Alvast naar buiten met de camera. Niet heel goed aangekleed is -14 toch wel fris.