Gaat het niet vervelen?

En dan zijn we al weer in Stöllet. Mensen vragen ons vaak “Vind je dat nu niet vervelend iedere keer naar dezelfde plek?”. Ons antwoord is steevast “Nee!”. Het voelt echt als een thuis, zodra we de voordeur open doen hebben we het gevoel dat we weer thuis zijn. Het is altijd nog wel even spannend, “is alles er nog zoals we het achtergelaten hebben?”. Voor ons is Stöllet een plek om tot jezelf te komen, er is geen stress, geen gejaag en geen drukte meer, maar rust, stilte en ruimte.

Ondertussen hebben we alle seizoenen een keer gezien en echt waar, ze zijn allemaal schitterend.
Het voorjaar met het frisse groen en de laatste resten smeltende sneeuw. Nog fris buiten maar wel prima wandelweer.
De zomer met lange avonden en bijna dag en nacht licht, zwemmen in een meertje en ’s avonds de barbecue aan. Tijdens het wandelen bosbessen, smultron en hjortron plukken zodat het toetje ook nog extra lekker wordt.
De herfst wanneer de bossen mooi kleuren en de eerste nachtvorst een mooi laagje rijp laat zien.
Winter, kerstmis, veel duisternis maar binnen gezellig, open haard aan, ons eigen julbord maken, wafels en oliebollen bakken en vuurwerk afsteken met oud en nieuw, -30 buiten en heel veel sneeuw. Sneeuwscooters op de parkeerplaats bij de supermarkt.
De winter in februari, het is dan al veel langer licht. De vele sneeuw en de zon laten de roodbruine huisjes extra mooi uitkomen.

Iedere keer maken we weer andere dingen mee en ontdekken we plekken die we nog nooit gezien hebben. Verder proberen we van iedere vakantie iets bijzonders te maken. In februari zijn we met husky’s op pad geweest, dit keer staat een bezoek aan de “Höga Küsten” op het programma. We hebben kleine tentjes mee en willen een paar dagen gaan kamperen.

Ons huis is een prima uitvalsbasis voor heel veel dingen, voor de komende jaren hebben we nog genoeg te doen: de noordkaap (nog steeds 1700km vanaf Stöllet), het ijshotel in Kiruna, de fjordenkust in Noorwegen, nog een keer rendieren gaan kijken bij Idre, Lapland ontdekken, wandelen naar Helags (gletscher), Finland (is nog wel een heel eind rijden), Oslo, nog een keer naar Stockholm, een vlottentocht, met een sneeuwscooter door de bossen, skiën/langlaufen (moeten we nog leren) enz. enz.
En voor de dagen dat we ‘gewoon’ thuis zijn is er nog meer dan genoeg te ontdekken in de omgeving.

Verder sluipen er eigen en Zweedse tradities in. Op de dag van aankomst eten we spaghetti met tomatensaus en Zweedse gehaktballetjes. Op kerstavond zitten we, net als de meeste Zweden, om drie uur klaar voor Donald Duck. Een vakantie zonder kladdkaka, köttbullar (gehaktballetjes) en een eland gezien te hebben kan niet. ’s Middags bij de Max eten als we naar IKEA gaan. Diegene die drinken uit de kelder moet halen gaat op bezoek bij Henkie (onze grote huisspin). In de zomer bij een “loppis” langs gaan.

Natuurlijk gaat het niet allemaal vanzelf en zit het soms ook gewoon tegen. Een bod doen op een huis dat achteraf al verkocht bleek te zijn, een makelaar die op het laatste moment vertelde dat hij nog niet alle documenten binnen had, een auto die niet wil starten in de winter, 4 uur rijden voor een nieuwe rail voor een douchegordijn, ’s middags even 300km rijden voor een nieuwe vaatwasser, ’s avonds in het donker zitten omdat de hoofdzekering er uit lag en we (nog) niet wisten waar we die moesten zoeken, je verbazen over de hoge elektriciteitsrekening omdat je toch de ketel niet ver genoeg terug had gezet, een ladder bestellen die binnen 3 dagen geleverd zou worden en er dan toch bijna vier weken over doet, schrikken als je de tuin ziet als het gras twee maanden niet gemaaid is, toch maar even Joost bellen om de ketel te laag stond en het binnen maar 4 graden was, de enige oplader van je mobiele telefoon vergeten mee naar Nederland te nemen, een behoorlijk stevige boete omdat je wat te hard reed en wie weet wat ons nog meer overkomt.

Busje komt zo

Helaas zit de voorjaarsvakantie er weer op. Dit keer waren we met z’n achten, wijzelf en het gezin van de broer van Ton. We zijn samen vanaf Eindhoven Airport vertrokken en landden rond kwart over zes op Skavsta. Als vervoermiddel hadden we een busje gehuurd, het bleek een enorm “busje” te zijn. We hadden een groot koffer en wat handbagage meegenomen en nog moesten we bij wijze van spreken op zoek naar de spullen in de kofferruimte. Verder had iedereen een riante zitplaats. Die avond waren we rond half elf in Stöllet en was iedereen moe van de reis. Na de rondleiding door het huis heeft iedereen vrijwel meteen zijn of haar bed opgezocht. De volgende dag hebben we onze gasten laten acclimatiseren en hebben we Stöllet verkend, wat boodschappen gedaan en een korte wandeling gelopen bij Brattfallet.
Hoewel het al mei was sneeuwde het dinsdagochtend. Alles werd mooi wit maar de sneeuw was echter ook weer heel vlug verdwenen. ’s Middags hebben we in de buurt gegeocached, ook tijdens deze tocht begon het weer te sneeuwen maar even later scheen de zon weer. Op het eindpunt aangekomen was de geocache vlug gevonden. Verder ontdekten we een voor ons onbekende hut, misschien dat we daar in de zomer nog een keer nachtje gaan doorbrengen.
Aangezien er voor de woensdag regen werd voorspeld zijn we naar Boda Borg in Karlskoga gegaan. We hebben daar de nodige puzzels opgelost en hebben de nodige stempels verdiend voor het volledig afleggen van een baan. Er blijven echter altijd vragen over zoals “wat moesten we nu precies in de laatste kamer van het spookverhaal doen”. Tijdens de rit terug werd over de onopgeloste puzzels nog het nodige gespeculeerd en de kinderen hadden hele verhalen over de avonturen die ze in de kamers beleefd hadden.
Op donderdag hebben we een bezoek aan Nusnäs gebracht om te zien hoe de beroemde dalapaardjes die symbool staan voor Zweden gemaakt worden. ’s Avonds zijn we op elandsafari gegaan. Inmiddels zijn we doorgewinterde Zwedengangers en weten aardig waar we ze kunnen vinden. Hoewel we daar natuurlijk geen garantie op kunnen geven. Dit keer zat het ons erg mee, nog geen kilometer van huis stak er een eland net voor de bus de weg over. Ton moest hard remmen en iedereen begon te roepen “eland!!!!”. Het dier had wat moeite met het aan de overkant van de weg de berg op te komen waardoor we de tijd hadden om eens goed te kijken. Doordat hij zo dicht voor de bus overstak kregen we een hele goede indruk van de grootte van het beest. De bus waarin we reden was niet de kleinste maar de romp van het dier bevond zich toch nog op voorruit hoogte. In de bossen hebben we tijdens de safari nog twee elanden gezien.
Op vrijdag hebben we gewandeld op Hovfjället, een korte route naar een oude fäbod (zomerboederij) Bondfugestorp. De boerderij is nu een trekkershut, je kunt er overnachten, en als je het te koud vind mag je je eigen hout gaan hakken. Wij hadden een klein gasbrandertje bij ons en hebben thee en soep gemaakt. Verder hadden we gifflar (een soort kaneelbroodjes) meegenomen, gedurende de week is dat een enorme favoriet gebleken en waren de zakken telkens heel snel leeg.
De laatste dag van de vakantie hebben we besteed aan het doen van boodschappen, poetsen, grasmaaien en dakgoten schoonmaken. In het begin van de week hadden nog een dikke trui of jas nodig, nu was een t-shirt voldoende.
Tussen alle bezigheden door hebben de kinderen zich prima vermaakt. We wonen in een erg rustig stuk van Stöllet, we hebben geen buren en vanaf ons huis tot aan de rivier is er alle ruimte om te spelen. Het beekje dat er loopt heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht waardoor er nog wel eens iemand binnenkwam met een natte broek en schoenen.
Op zondagochtend zijn we om zeven uur vertrokken in Stöllet om het vliegtuig van twee uur in Skavsta te halen. Om kwart voor vier landden we op vliegveld Eindhoven en was de vakantie helaas helemaal voorbij.
[nggallery id=17]

Even knutselen

Onze luftvärme kunnen we al via SMS bedienen. We kunnen niet alleen de temperatuur instellen maar krijgen ook een SMS terug met de stand van zaken. Zo weten we dan wat de temperatuur binnen is en of er stroomuitval is. Als het heel koud is lukt het de luftvärme niet om het hele huis warm te krijgen, zeker niet als het buiten bijna -30 is. Dit betekent dat als we in de winter thuiskomen het in huis hoogstens een graad of 12 is. Om het toch wat aangenamer te maken willen we graag een kachel extra kunnen aanzetten voordat we er zelf zijn. Via een tip van een collega en na wat zoeken op internet vonden we onderdelen waarmee we zelf een dergelijke schakelmodule die via SMS te bedienen is konden maken. De keus is gevallen op:

GX107 De schakelmodule GX107. Deze module is volledig te programmeren via SMS en is geschikt om 250V/8A te schakelen. Voldoende voor een elektrische kachel.
Omdat de GX107 niet rechtstreeks op het net kan worden aangesloten is er een eenvoudige voeding nodig. Deze voeding levert 12V/250mA, genoeg om de GX107 van spanning te voorzien en de accu op te laden.
Een kleine behuizing om alles in te kunnen bouwen.
Compleet Het geheel in de behuizing

Om de module te kunnen gebruiken moet in de GX107 een SIM-kaart geplaatst worden, een prepaid kaart is voldoende. Beltegoed controleren en opwaarderen kan gewoon via internet, de module hoeft hiervoor niet meer opengemaakt te worden. Via SMS kun je opdrachten sturen, zoals een contact schakelen, de status op vragen etc. etc. Ik heb de module zo in elkaar gezet dat de module rechtstreeks op het stopcontact kan worden aangesloten. Het te schakelen apparaat, in ons geval een kachel, kan gewoon via een stekker op de module worden aangesloten.

De module is bijna af, de draden moeten nog netjes gelegd worden en er moeten nog sleufjes of gaatjes in de behuizing gemaakt worden zodat de elektronica ook warmte kwijt kan. Ik heb nog een temperatuursensor besteld die aangesloten kan worden op de module. Het is dan ook mogelijk om via SMS de temperatuur op te vragen. De kachel om aan te sluiten staat al klaar in Stöllet. Voorlopig zullen we die nog niet nodig hebben maar we nu wel tijd om de module goed te testen.

Husky’s

Vandaag hebben we een sleetocht gemaakt met de husky’s van Highyard Sleddogs. We werden om 10 uur verwacht bij Hans en Yvonne, de eigenaren van Highyard, en na eerst koffie te hebben gedronken gingen we op pad. We zouden eerst een stukje het bos in rijden en dan de honden voor de slee spannen. Toen we de honden uit de kennel haalden om in de aanhanger te zetten werd het een enorm kabaal, de husky’s hadden in de gaten wat er ging gebeuren en begonnen te blaffen en te huilen. Bij de plek waar we vertrokken kregen we een korte instructie want we moesten immers zelf een slee besturen. Het belangrijkste was “wat er ook gebeurt, laat nooit de slee los”.  Bij het inspannen was het minstens zoveel kabaal als bij het vertrek van de kennel. Nadat iedere husky een plek had voor een slee gingen we op pad. De kinderen gingen bij Hans in slee, Yvonne ging zelf niet mee. Het besturen van een slee met husky’s is niet gewoon staan en de honden doen het werk wel, op steile stukken is het nodig dat je mee rent of stept. Bij het afdalen rem je met je voeten of met de rem van slee om te voorkomen dat slee de husky’s inhaalt. Verder moet je de slee door het verplaatsen van je gewicht sturen. Kortom je bent zo druk dat je het vanzelf warm krijgt. Na een tijdje ben je eraan gewend en krijg je de kans om van de schitterende omgeving te genieten.

Aan het eind van rit hebben de kinderen samen met Hans de husky’s eten gegeven en hebben we buiten boven het open vuur stevige Zweedse pannenkoeken met spek gebakken. De kinderen hebben nog even in de sneeuw mogen stoeien met de pups die nog te jong zijn om voor de slee te zetten.

Al met al was het een geweldige ervaring en zeker voor herhaling vatbaar. De site van Highyard is te vinden op Highyard Sleddogs.

Elanden

IMG_3199In de winter laten de elanden zich erg gemakkelijk zien. Het voedsel in de bossen is schaars en ze zoeken nu ook wat dichter in de buurt van huizen. De afgelopen twee dagen hebben we er in totaal dertien! gezien en ook nog een aantal reeën. De Klarälv is volledig dichtgevroren waardoor een natuurlijke hindernis is weggevallen, ze lopen nu gewoon over het ijs naar de overkant. Zelfs in het dorp hebben we duidelijke poot afdrukken van elanden gezien, maar ook ander wild waagt zich in het dorp. In de tuinen zie je sporen die van struik naar struik lopen, blijkbaar proberen de dieren daar nog wat eetbaars te vinden.