Helemaal naar het zuiden

Gisteren hebben we het andere uiterste puntje van Värmland opgezocht, het schiereiland Värmlandsnäs in het meer Vänern. In het zuiden is de sneeuw vrijwel verdwenen, hier en daar ligt nog een restje maar meer ook niet. De omgeving ziet er dan meteen heel anders uit. Vanaf Säffle reden we Värmlandsnäs op en een mooie kronkelige weg bracht ons naar Ekenäs. Hier ligt een kleine camping en vertrekt in de zomer de boot naar Lurö een van de eilanden in Vänern. Ter vergelijking: Vänern is met 5655 vierkante kilometer meer dan vijf keer zo groot als het IJsselmeer. Daarna zijn we richting Årjäng gereden om via Glaskogen naar Arvika en Charlottenberg te rijden.
In Glaskogen lag nog een laagje sneeuw. En aan de sporen te zien waren wij een van de weinige auto’s die door het gebied reden. Onderweg kwamen we langs Bu’sten. Een rots waarover een tragische legende de ronde doet. Op een kerstavond in de 18de eeuw zocht een vrouw met een buitenechtelijk kindje een schuilplaats voor de nacht. De bewoners weigerden haar echter onderdak met de mededeling “Hier is geen plaats voor dat soort vrouwen.” Op kerstochtend gingen de bewoners naar de kerk. Niet ver van hun huis, onder een grote rots, zat een vrouw met een kindje. Beiden doodgevroren en bedekt met sneeuw. Het gebied waar dit zich heeft afgespeeld heet Kallbufjället, vandaar de naam Bu’sten. De legende wordt van generatie op generatie doorverteld en is waarschijnlijk echt gebeurd.
Onderweg stuitten we nog een tegenligger en een vrachtauto met boomstammen die elkaar op de smalle wegen niet konden passeren. De vrachtauto chauffeur had moeite om de zijn combinatie zo te manoeuvreren dat de tegenligger kon passeren. Uiteindelijk lukt het toch en konden we achter de vrachtauto aan de laatste twinting kilometer door het natuurgebied afleggen.
In Charlottenberg hebben gewinkeld en wat gegeten waarna we weer op weg gingen naar Stöllet.

Bij Tossebergsklätten.

Uitzicht over Fryken.

50 kronen (ongeveer 5 euro) is niet veel. Het is dan onze Hyundai i10 geen trekhaak heeft.

Weg door Glaskogen.

Glaskogen

Bu’sten

En dan is passeren lastig.

Onheilspellend.

Lijstjes afwerken

Het mobiele kantoor

De komende dagen staan in het teken van het afwerken van lijstjes. De tweede druk van onze reisgids Värmland is bijna af en we zijn nu voornamelijk op pad voor een boek over de winter. Voor deze dagen hebben we een flinke lijst met dingen die we willen nagaan, fotograferen en uitzoeken. Suzanne heeft alles goed bijgehouden in ons mobiele kantoor, een dikke agenda met afspraken, lijstjes en notities. Om te voorkomen dat we kriskras door het land zouden gaan hebben we het werk ingedeeld naar dingen die min of meer bij elkaar in de buurt liggen. Nu zijn dat nog flinke afstanden maar die zijn werkbaar.
Gisteren zijn we richting het noorden van Värmland gereden. Vanaf ons tot Långflon aan de grens met Noorwegen is het nog een kleine 100 kilometer.  De route die kant op is niet moeilijk, je volgt gewoon de 62 tot je er bent. We zijn niet in één rechte lijn naar het noorden gereden maar hebben links en rechts van de weg de nodige omwegen gemaakt.

In de vroege ochtend sneeuwde het nog maar daarna ging dat over in natte sneeuw en regen. Samen met een lichte dooi werd de weg er ook niet beter op. Als we een sneeuwschuiver tegenkwamen werden we getrakteerd op een douche van vieze natte sneeuw. In de loop van de dag werd het weer beter vielen er mooie sneeuwvlokken en liet zelfs de zon zich even zien.

En soms ontdekken we nieuwe plekken. Onderweg zagen we een bordje naar het plaatsje Bastuknappen. Het leek een mooie weg en vol goede moed reden we die in. We hadden op de kaart al gezien dat we dan met een grote bocht via Noorwegen weer terug Zweden in zouden komen. Zo reden we al pratend en genietend van het landschap richting Bastuknappen. Totdat er een bordje stond “Här slutar allmän väg”, nu is dat niet zo erg, dit betekent dat de weg niet onderhouden wordt door de overheid. De eigenaren hadden blijkbaar niet de behoefte om in de winter de weg te onderhouden want er was geen sneeuw geruimd. De chauffeur van de sneeuwschuiver had ook besloten dat hij hier niet verder hoefde te gaan en was ook omgekeerd. Voor ons zat er niets anders op dan hetzelfde te doen en het hele eind weer terug te rijden naar de 62, om vervolgens via een omweg via Bograngen en Vitsand weer naar Stöllet te rijden.

Rijksweg 62

De Klarälv, niet alle stukken zijn bevroren.

Op weg naar Långberget.

Schuur

Ik denk dat de eigenaar geen sneeuwschep heeft en wacht op het voorjaar.

“Älgar Överallt” oftewel “Overal elanden”. Ze zijn blijkbaar ingesneeuwd. Wij hebben er geen gezien.

Onderweg

Uitzicht

Bastuknappen. Als je dan toch moet keren en je hebt zo’n uitzicht is dat niet vervelend.

Het meer Letten.

Onderweg langs weer een bevroren meer.

Toch maar niet

Met de kinderen communiceren we af en toe via briefjes om dingen door te geven. Ook in deze tijd is dat af en toe handiger dan whatsapp. Een berichtje op whatsapp gedurende de dag zijn ze bij thuiskomst alweer vergeten. Om ervoor te zorgen dat ze zich bij thuiskomst toch herinneren wat de bedoeling was gebruiken we een schrijfblokje waar we boodschappen op schrijven. Veel bijzonders staat er niet op: “Vaatwasser uitruimen”, “Wij zijn boodschappen doen”, “Wij zijn wandelen”. Gewoon alledaagse dingetjes.

Gisteren zaten de kinderen op hun kamer tv te kijken, gamen, skypen of wat ze nog meer doen op hun computer. Wij waren bezig met onze spullen te verzamelen voor vertrek. In een melige bui schreef ik op het blokje “Wij zijn naar Stöllet”, voor het geval ze zich zouden gaan afvragen waar wij waren en waarom het eten nog niet op tafel stond.

Toen we echt op het punt stonden om te vertrekken hebben we ze toch maar even geroepen. We konden dan meteen de laatste dingen doornemen waar ze aan moesten denken. Zelf konden ze ook wel lachen om het briefje. Ze hadden ook zoiets van “We redden ons echt wel hoor.” Na een knuffel wandelden we richting het station voor de trein naar Schiphol. De komende tijd geen briefjes meer maar wel whatsapp om op de hoogte te blijven.

Dat briefje? Het is grappig maar doen we toch maar niet. Even dag zeggen voelt een stuk beter.

Zo zag het er vanmorgen uit. Het sneeuwde nog steeds.

Färjestad BK – Skellefteå AIK

Een tijdje geleden hadden we via internet kaartjes gekocht voor de ijshockeywedstrijd tussen Färjestad BK en Skellefteå AIK. Vandaag was de dag van wedstrijd en reden we naar de Löfbergsarena in Karlstad. Het stadion zou 1,5 uur voor de start van de wedstrijd open gaan. Toen we aankwamen stonden er al mensen voor de ingang te wachten. Om half drie gingen de deuren open en konden we naar binnen.

Löfbergsarena

Het publiek varieerde van supporters die helemaal in het groen-wit van Färjestad gekleed waren tot hele families met kleine kinderen. Ondanks dat ijshockey nu niet de meest zachtaardige sport is, was de sfeer gemoedelijk. We hadden tijd om nog even in de winkel in te gaan en sjaals, een t-shirt en een armbandje te kopen. Daarna zijn we onze plek gaan opzoeken en kregen we pas een indruk hoe groot het stadion was en dat we hele goed plekken hadden, vanaf de tweede ring konden we het hele ijs overzien. Tegenover ons was de plek waar de wisselspelers zaten en beneden ons waren de strafbanken.

Het ijs.

Uiteindelijk kwamen de spelers het veld op voor de warming up. Ze draaiden hun rondjes en oefenden schoten op doel. Ik kreeg meteen respect voor de goalie ondanks zijn beschermende outfit komen de pucks toch heel hard zijn kant op. Soms wist de goalie zelfs zo’n puck die met hoge snelheid aankwam te vangen.

Warming up

Na de warming-up verdwenen de spelers weer van het ijs. Het ijs werd met een ijsmachine klaargemaakt voor de wedstrijd. Er verschenen branders op het ijs die ontstoken werden toen de spelers van Färjestad het veld opkwamen verschenen op alle reclameborden en tv-schermen logo’s en beelden van Färjestad. Het overgrote deel van het publiek was voor de thuisclub en begon te juichen. Toen de tegenstanders het ijs opkwamen waren de branders alweer uit en de kleuren gedimd waardoor ze veel minder groots onthaald werden. Skellefteå ligt ook nog eens een kleine 1000 kilometer verderop waardoor er ook nog weinig supporters waren.

De mascotte van Färjestad zweept het publiek op.

Entree van de spelers.

Om vier uur was het tijd voor de face-off en kon de wedstrijd beginnen. Het begin van de wedstrijd was wat tam, toch kwam Färjestad vrij vroeg in de wedstrijd op een 1-0 voorsprong. De goal was wat ongelukkig want de puck passeerde via de handschoen van een tegenstander de goalie van Skellefteå. Daarna kwam de wedstrijd goed op gang en werd er sneller gespeeld. In de pauze na de eerste periode zijn we even de hal uitgegaan voor een broodje worst en wat te drinken.

Face-off

Daarna begon de tweede periode. Het ging er nu feller aan toe op het ijs. Onderlinge meningsverschillen werden door de spelers met duwen en trekken opgelost en als het nodig was met wat rake klappen. Uiteindelijk stuurde de scheidsrechter een speler van Skellefteå voor twee minuten naar de strafbank vanwege ruw spel. Blijkbaar was datgene wat ik zelf als ruw spel zag nog te soft en was het nog niet echt menens. Färjestad wist echter geen gebruik te maken van de twee minuten powerplay. Even later werd het echt te gortig en werden één speler van Färjestad en twee spelers van Skellefteå voor twee minuten naar de strafbank gestuurd.  Ook hier wist Färjestad geen gebruik te maken van het voordeel. De rest van de periode verliep snel, veel goede acties en hele knappe reddingen van beide goalies. In de tweede periode werd geen doelpunt gemaakt.

Wedstrijd

De derde periode werd ook in hoog tempo gespeeld. Voor beide teams waren er voldoende kansen en regelmatig klonken ooooeeeeeee’s en aaaaaaaaah’s door de hal en werd er gefloten als Skellefteå een speler van Färjestad onderuit haalde. Skellefteå wist te scoren waarmee de stand gelijk kwam. De wedstrijd leek op een gelijkspel uit te komen maar Skellefteå wist met nog maar twee seconden op de klok nog een keer te scoren. Jammer, Färjestad verloor de wedstrijd in de laatste seconden.
Ondanks het verlies van Färjestad vonden we een middag ijshockey wel heel erg leuk. We gaan zeker vaker naar een wedstrijd kijken, de sfeer, de actie en de spanning zijn enorm leuk!

Färjestad BK is de ijshockeyclub uit Karlstad en is opgericht in 1932. De club is sinds de oprichting van de SHL (Swedish Hockey League) in 1975 negen keer kampioen geweest: in 1981, 1986, 1988, 1997, 1998, 2002, 2006, 2009 en 2011. Met 4 overwinningen, is de club de meest succesvolle Zweedse ijshockeyclub van de 21e eeuw.

Enkele feiten over de Löfbergs Arena:
8250 plaatsen voor een ijshockeywedstrijd, 9600 plaats voor een concert
Breedte: 71m, lengte: 128m, hoogte 26m
De arena heeft een eigen tv-studio

Zon en sneeuw

Vanmorgen was het -19 op de thermometer. Vandaag zijn we erop uitgegaan om te genieten van de zon en de sneeuw. De stoelverwarming en de stuurverwarming in de auto zijn wel heel erg fijn met deze kou. Op de terugweg zagen we op de thermometer in de auto dat het afgekoeld was tot -26.