Alviken Runt

Vandaag zijn we naar Siljansnäs gegaan om een rondje om Alviken te wandelen. Siljansnäs ligt in de gemeente Leksand aan een tweetal inhammen van het Siljanmeer, het Byrviken en het Alviken. Tussen beide inhammen ligt het schiereiland Storön. Op weg naar het plaatsje viel er regelmatig een bui en de lucht zag er dreigend uit. Ik vroeg me af of het nu zo’n goed idee was om die kant op te gaan, maar Suzanne had het weer gecontroleerd en het zou in de loop van de ochtend droog worden. Zo reden we in de ochtend richting Mora, om voor Mora af te slaan naar Gesunda en de weg verder te volgen naar Siljansnäs. Eenmaal in Siljansnäs aangekomen was het droog. Er hingen nog wel donkere wolken, maar het zag er naar uit dat het verder ging opklaren.

Om de wandeling te kunnen lopen moet je een stukje overvaren met een roeibootje. We wilden daarom graag beginnen bij de oversteek, we vonden het knap vervelend als je al het hele eind gelopen had, aan het water stond en je weer helemaal terug moest omdat er geen bootje lag. We hadden daarom eerst de plek opgezocht waar de bootjes zouden moeten liggen. Er lagen warempel twee roeibootjes die gebruikt mochten worden door wandelaars.

De bootjes liggen klaar. Mocht je de wandeling lopen, zorg dan dat aan iedere kant tenminste één bootje ligt.

We hebben de wandelschoenen aangetrokken, de rugzak gepakt en een van de bootjes te water gelaten. In de verte konden we zien waar we weer aan land moesten. Onder het roeien hadden we een mooi uitzicht op de omgeving en genoten van het tochtje. Eenmaal aan de overkant maakten we het bootje weer goed vast en begonnen onze wandeling.

De wolkenlucht ziet er dreigend uit, maar we hebben het droog gehouden.

Storön is een natuurreservaat met bos en weides. We begonnen in een weide waar normaal koeien grazen, daarna belandden we op een brede bosweg. Toen we het bos uit kwamen liepen we over een brede zandweg tussen de akkers. Na een tijdje verlieten we Storön en zetten onze wandeling voort langs de oever van Alviken. Soms hadden we het idee dat we door de achtertuin van een huis liepen, maar de tuinen en de gazons zijn zo groot dat je de bewoners niet stoort. Het pad was ook overal duidelijk gemarkeerd. Onderweg passeerden we strandjes en aanlegsteigers voor bootjes. Af en toe verlieten we de oever en wandelden langs akkers en struiken. Bijna de hele tijd hielden we zicht op het kerkje van Siljansnäs.

Door bossen

Langs akkers.

Gewoon rust.

In de verte de kerk van Siljansnäs

Bijna aan het eind van onze wandeling splitste het pad zich. Hier konden we kiezen om dicht langs de waterkant te lopen (sjönära) of om een kleine omweg te maken mocht het te nat zijn. Aangezien het, ondanks de regenbuien van de aflopen dagen, nog te droog was kozen we voor het deel dat dicht langs de oever liep. Al snel kwamen we op planken terecht die het te natte deel moesten overbruggen. Even later liepen we door een groene tunnel en waanden we ons in een jungle. Aan de andere kant van de tunnel leidde een breed pad ons weer terug naar onze auto.

Er is meer te zien dan alleen het landschap.

Alviken Runt is een erg mooie wandeling die niet te zwaar is. De route is goed gemarkeerd en de oversteek met de roeiboot maakt het extra leuk. Volgens de beschrijving is de wandeling 7 kilometer, volgens onze gps-track hebben we 8,5 kilometer gelopen.

Uitzicht op Alviken vanaf het Naturum Dalarna in Siljansnäs.

Alviken Runt

 

Cultuur in het bos

Deze week is weer het evenement Kultur i Tiomilaskogen. Vanmiddag zijn we daarom op weg gegaan voor een tocht door dit prachtige bos. We kennen het bos na al die jaren steeds beter dus namen we de E45 richting Malung om bij Lisskogsåsen het bos in het rijden op weg naar Avradsberg. Onderweg zijn we gaan kijken bij Lejsme Pers stugan. Een paar dagen geleden waren we hier ook en toen was er helemaal niemand. Vandaag was het wat drukker. De servering, oftewel het cafétje, en de schuur waren nu open en er was kunst en handwerk te koop.

Bij Lejsme Pers stugan

Opstopping.

Na Lejsme Perst stugan gezien te hebben, zijn we verder gereden en stuitten we op een opstopping in het normaal zo uitgestorven bos. Iedereen had wel netjes aan een kant geparkeerd maar er was maar min of meer een rijstrook over voor al het verkeer. Met wat slingeren en passen en meten konden de auto’s elkaar net passeren.

Mooie spullen van hout, vaak beschilderd met de typische kurbits-schildering.

Bij Fattigskogen Vildmarksby is het iedere keer weer genieten van de omgeving. De plek met huisjes ligt boven op een berg en terwijl je van kraampje naar kraampje loopt zie je iedere keer het schitterende uitzicht.

Fattigskogen

Het uitzicht vanaf Fattigskogen Vildmarksby

Na ons bezoek aan Fattigskogen Vildmarksby reden we weer naar beneden op weg naar de volgende plek. De landkaart in de brochure hadden we alleen maar nodig om de te kijken welke weg we moesten volgen. De dorpjes zelf waren te vinden door de vele auto’s die er iedere keer geparkeerd stonden.

Uvanå

Dit was de laatste dag van het evenement. Later in de middag begonnen de eerste kraampjes op te ruimen. Voor ons tijd om nog even boodschappen te gaan doen. Onze navigatie heeft de neiging om ons via de “hoofdwegen”, voor zover je daarvan kunt spreken, in het bos te leiden, terwijl de andere wegen vaak even goed (of slecht zijn). We hebben daarom onze atlas er bij gepakt en zijn via onze eigen route richting Ekshärad gereden voor de boodschappen.

Morgen is het zoals altijd weer stil in het bos, de drukte is verdwenen en je komt zelden nog iemand tegen.

Små ugglor (kleine uiltjes)

Arvika

Vandaag hadden we een afspraak bij het Turistbyrå in Arvika. Omdat het in Stöllet de hele nacht hard regende en vanochtend nog steeds maakten we ons op voor een natte grijze dag. Onderweg werd het weer echter beter en ruim voordat we in Arvika waren scheen de zon.

Eenmaal in Arvika aangekomen keek ik nog even op mijn telefoon en zag dat we onderweg gespot waren, want we hadden een berichtje gekregen: Hallo makers van onze favoriet reisgids en Värmland blog. Wat leuk om nu op de 238 richting Arvika achter jullie te rijden! Dit soort berichtjes maken onze dag helemaal goed. We vragen ons wel vaker af of er mensen rondrijden met onze reisgids of onze blog lezen. Er zit een sticker op onze auto, als die door al het zand tenminste nog te zien is, dus mocht je ons ergens spotten …

Dit soort berichtjes maken onze dag extra goed.

In Arvika zijn we naar het turistbyrå gewandeld om onze reisgids te laten zien en te bespreken wat onze bedoeling was . Het resultaat: onze reisgids wordt nu ook door het Turistbyrå in Arvika verkocht!

Waar we de reisgids ook laten zien, iedereen kijkt eerst of er herkenbare dingen in staan.

Stadspark in Arvika

Arvika is een leuke plaats en ligt aan het Kyrviken, een inham van het Glafsfjord. Na een rondje gewandeld te hebben door het centrum en het stadspark zijn we richting het openluchtmuseum Sågudden aan het Kyrkviken gewandeld (tip: toegang is gratis). Het openluchtmuseum bevat gebouwen uit Värmland uit de 17de en 18de eeuw. In de Storbondegården is een tentoonstelling met gebruikersvoorwerpen en meubels, daarnaast is een expositie met voorwerpen uit de middeleeuwen en ouder. In het museum zijn ook een klein café, kruidentuin en een kleine speeltuin.

Storbondegård

Sågudden

Na Arvika zijn we weer richting Stöllet gereden. We hebben absoluut niet de kortste route genomen maar wel een hele mooie. Op een bankje aan het meer Racken hebben we genoten van onze erg late lunch en daarna zijn we via Gunnarskog richting Charlottenberg gereden en daarna weer via Hultet, Häljeboda, Kyrkskogen, Bogen, Simonstorp, Lekvattnet, Torsby naar Stöllet. Onderweg zijn we bij de skans (verdedigingswerk) bij Hultet gaan kijken.

Hultet skans

De skans bij Hultet bestaat uit een aantal bunkers. Deze bunkers zijn door de Zweden gebouwd in de tweede wereldoorlog en maakten deel uit van de verdedingslinie langs de grens met Noorwegen. De omgeving is ondertussen overgroeid met bomen, maar de bunkers zijn er nog en je kunt ze bekijken. Op de informatieborden wordt uitgelegd waarvoor ze dienden. Een deel van de bunkers is toegankelijk zodat je ook binnen een kijkje kunt nemen. Na onze wandeling hebben we onze route weer voortgezet.

Uitzicht

Onderweg, onze navigatie neemt niet altijd deze wegen.

Omdat we zoveel te voet en met de auto zwerven hebben we een gedetailleerde atlas in de auto liggen. De navigatie kent niet alle kleine plaatsjes en leidt ons ook niet over de weggetjes die we willen rijden. Zonder atlas zouden we heel veel mooie stukken missen.

Onmisbaar onderweg.

 

 

 

Husky Hike

Vandaag zijn we naar Highyard Sleddogs in Spikebol geweest voor een Husky Hike. Terwijl wij koffie dronken gingen de kinderen naar de honden en konden we rustig bijpraten met Hans en Yvonne. De kinderen vermaakten zich ondertussen goed bij de honden want ze kwamen niet meer uit de kennel.

Onderweg.

Foto’s maken onderweg is best lastig, een husky wil blijven lopen.

Toen wij ook de kennel in gingen op een aantal husky’s op te halen voor de wandeling werd het een kabaal van jewelste, alle husky’s begonnen te blaffen en leken te zeggen “Neem mij mee!”. Uiteindelijk had iedereen een brede riem om zijn of haar middel met daaraan een husky. Je merkt meteen hoe sterk deze honden zijn en af en toe is het de vraag “Wie laat wie nu uit?”

Het water staat laag, in de verte ligt een houtvlot en staat er een tentje op de zandbank.

Even afkoelen bij de rivier.

Bij de rivier konden de honden even afkoelen en daarna vervolgenden we onze route door de bossen terug naar Spikebol. Een hike met husky’s is niet zomaar even “een hond uitlaten”, deze honden zijn enorm sterk en willen graag lopen en dat merk je de hele weg. Na nog wat nagepraat te hebben was het voor ons tijd om weer op weg te gaan naar Stöllet. Op de terugweg liep er nog een eland over de weg voor ons die even later weer in de bossen verdween.

Het was een erg mooie hike!

Een Husky Hike is erg leuk om te doen, je ervaart dan in de zomer de kracht en het karakter van deze stoere honden. Ik weet zeker dat je na een hike in de winter terug wilt komen voor een sledetocht met husky’s. Meer informatie is te vinden op de website van Highyard Sleddogs.

 

 

Sun Dance Ranch

Vandaag zijn we op pad gegaan voor een hele andere ervaring: paardrijden bij de Sun Dance Ranch. We hadden de Beginners Experience geboekt omdat we geen van allen echte rijervaring hadden. Toen we aankwamen stond er al een groepje ruiters te wachten en niet veel later begon het programma. Na een korte introductie waarbij iedereen de naam van zijn of haar paard voor die middag te horen kreeg konden we op pad.

Paarden uit de wei halen.

De paarden moesten eerst uit de wei gehaald worden. De begeleiders gaven aan hoe elke paard heette zodat iedereen bij zijn eigen paard het halster om kon doen. Zelfs dat is voor beginners een uitdaging. Zo stond mijn paard te grazen en had in eerste instantie zoiets van “wat kom jij doen?” Maar met wat hulp had iedereen na een tijdje zijn paard voorzien van een halster en wandelden we met onze paarden terug naar de ranch. Voordat het zadel op het paard mocht, borstelden we de paarden eerst schoon. Daarna haalden we het zadel dat hoorde bij je eigen paard op. Nadat iedereen zijn paard gezadeld had en er zelf op zat kregen we een kleine introductie in het westernrijden en gingen we op pad. Het lijkt allemaal veel werk voordat je gaat rijden maar je krijgt zo wel een band met je paard en dat geeft een vertrouwd gevoel.

Bijna klaar voor vertrek.

Net vertrokken.

Na even gereden te hebben werd het allemaal wat vertrouwder en ging het steeds gemakkelijker. Ik was gewend aan het paard en begon haar te kennen en wist waar ik op moest letten. Toen dat beter ging kreeg ik ook meer oog voor de omgeving en de prachtige bossen waar we doorheen reden. De oversteek door het drooggevallen beekje waarbij het pad even steil naar beneden ging en weer omhoog ging ook soepel. Na een tijdje zagen we de ranch alweer en zat de rit er jammer genoeg op. We hebben de zadels weer opgeruimd, de paarden nog een keer goed geborsteld en teruggebracht naar de bak. Na afloop had iedereen wel trek in een ijsje en zijn we nog even de saloon in gegaan.

Op pad.

De buitenrit was een erg mooie ervaring en is voor mensen zonder rijervaring een aanrader, mede dankzij de geweldige inzet van de begeleidsters van de ranch.
De Sun Dance Ranch biedt activiteiten voor ieder niveau, kijk maar eens op de website van de Sun Dance Ranch.

Sun Dance Ranch