Wie heeft de deur gestolen?

Gisteren zijn we eerst naar de loppis geweest in de Hembygdsgård in Ekshärad geweest en hebben een paar boodschappen gedaan. Later op de dag stond een bezoek aan Björkebo camping op ons progamma. We zijn er ontelbare keren langsgereden en we zijn er ook wel eens geweest toen vrienden van ons op de camping stonden maar verder kenden we de camping niet.

Via e-mail hadden we al contact gehad met de eigenaren en zijn we uitgenodigd voor de koffie. Vandaag gingen we op bezoek. De laatste sneeuw is nog niet gesmolten, maar de zon scheen en we zaten heerlijk buiten. Björkebo is in handen van Stefan en Bianca uit Duitsland. Bij het voorstellen hebben we even bepaald welke taal we zouden spreken: Zweeds, Engels of Duits.  Aangezien we allebei goed Duits verstaan en het redelijk spreken (het is wat roestig geworden door de jaren heen) hebben we gezellig in het Duits met elkaar zitten praten over hoe zij in Stöllet terechtgekomen zijn en waarom wij hier terecht gekomen zijn. Bianca had een hele lekkere bosbessentaart gebakken (het kan zijn dat ik iets te veel stukken gegeten heb :-), maar hij was echt heel lekker!). Iets wat ze in het hoogseizoen ook voor de gasten doet. Björkebo Camping is een rustige camping aan de Klarälv. Ze hebben plaatsen voor caravans, campers en tenten en verhuren een aantal stuga’s (ook in de winter). Je kunt er kano’s en fietsen huren en visvergunningen kopen. De oude flottarkoja aan de river is te huur voor groepen, bijvoorbeeld scouts. Wil je meer weten over Björkebo dan is hier de link: Björkebo Camping

Onderweg.

’s Middags zijn we op verkenning gegaan in de bossen. We dachten dat we alle bomen wel kenden in de omgeving. Maar toen we gisteren een ander weggetje inreden dan we normaal zaten we zomaar in een stuk bos dat we nog nooit gezien hadden. Hier en daar staat nog wel een huis soms is het bewoond maar vaak ook verlaten of het wordt incidenteel gebruikt door jagers of houthakkers. Het meest vreemde dit keer was een verlaten huis waarvan de deur was dichtgespijkerd en waar groot op stond: “Wie stal de deur? Goed vindersloon” en een telefoonnummer. Je vraagt je toch af wie midden in de bossen de moeite neemt om een deur te stelen. En wat nog gekker is dat de eigenaar blijkbaar hoopt dat de tekst op de dichtgetimmerde deur echt gaat leiden tot het terugvinden van die deur. Tenminste, ik heb de neiging niet als we zo rond rijden om dan te bedenken “Dat is een mooie deur laten we die eens meenemen.”

Een ogenschijnlijk verlaten huis.

Wie stal de deur!

Mochten we een keer tijd hebben dan gaan we toch een paar routes vastleggen zodat we die kunnen delen. Juiste de onverharde wegen door de bossen leiden je langs de mooiste plekken.

Weg, de dunne modderlaag kan het verraderlijk glad maken.

Deze plek kun je nooit vinden als je de weg niet weet.

Langzaam verdwijnt het ijs.

Deze vakantie hebben we verschillende campings bezocht die ieder een hele andere insteek hebben. Het is mooi om te zien hoe verschillend ze zijn en toch een ding gemeenschappelijk hebben: ze liggen allemaal op mooie plekken in de schitterende natuur van Värmland. Mocht je meer informatie willen, in het weekend van 6 en 7 mei staan we op de Scandinavië Markt in Schokland. We verkopen daar onze reisgids en hebben folders bij ons over de regio.

 

Naar zuidoost Dalarna

Gisteren zijn we, gewapend met een atlas, camera’s, mobiele telefoons (internet), notitieblok en pen, op onderzoek gegaan in het zuidoosten van Dalarna. In dat stuk van Dalarna komen we niet heel vaak maar het valt ons op hoeveel plekken, plaatsnamen en wegen we onderweg toch herkennen. Regelmatig komen herinneringen boven en besluiten we om thuis door de albums en foto’s te gaan om alles weer op te zoeken. De route die we gisteren namen hebben liep via Hagfors, Fredriksberg, Ludvika naar Avesta. Onderweg zagen we een bordje met Sala staan. Meteen dachten we aan de bosbranden in de zomer van 2014 toen 13.800 hectare bos afbrandde. Sala ligt zo’n 200 kilometer vanaf Stöllet, de rook hing tot bij ons in het dal. Zelfs in Noorwegen was de brand te ruiken. De natuur begint zicht te herstellen en er wordt hard gewerkt om het gebied toegankelijk te maken voor bezoekers.

Dalapaard in Avesta (het mag wel een opknapbeurt hebben).

Onze eerste stop was het turistbyrå in Ludvika waarna we doorgereden zijn naar Avesta. In Avesta staat het grootste Dalapaard ter wereld. Het paard is 13 meter hoog en is gemaakt van staal, epoxy en beton. Het Dalapaard is het symbool voor de provincie Dalarna, maar ondertussen wordt het ook gezien als symbool voor heel Zweden. In Avesta ligt ook “Verket” het is een oude ijzerfabriek die nu ingericht is als interactief museum en expositieruimte. De oude gebouwen die opgetrokken zijn uit grote stenen geven het geheel een imposante aanblik.

Verket

Nadat we uitgekeken waren in Avesta hebben we onze tocht voortgezet richting Hedemora en hebben deel van de Husbyringen bekeken. De Husbyringen is een ekomuseum en de 60 kilometer lange route leidt je langs een aantal bezienswaardigheden in de omgeving.

Onderweg langs de Husbyringen.

Onderweg langs de Husbyringen.

Het kerkje van Husby

Het transformatorstation bij de Rällingsbergs groeve.

Rällingsbergs groeve.

Na onze bezoek aan de groeve was het tijd om toch maar weer eens naar Stöllet te gaan. Op de terugweg zijn we nog even in Dala-Floda naar de houten brug gaan kijken. Deze brug, de Kyrkälvbron, is met een spanwijdte van 158 meter de langste houten hangbrug voor autoverkeer in Zweden. De brug is gebouwd ter vervanging van de drijvende brug die in 1916 door een overstroming vernietigd werd. De hangbrug is overigens in 1980 door een brand ingestort maar is weer opnieuw opgebouwd. De brug heeft één rijbaan en er mag maar één auto tegelijk op de brug. Het is mooi dat de brug in oude stijl herbouwd is, zo behoudt het geheel zijn charme.

De houten hangbrug in Dala-Floda.

Een brug voor één auto per keer.

Na Dala-Floda zijn we nog gestopt bij Fänforsen voor een korte wandeling. De stroomversnelling is ongeveer 900 meter lang en het totale verval is omgeveer 9 meter.

Fänforsen

Fänforsen

We gaan zeker nog een keer terug want we hebben niet alles op onze lijst afgewerkt. Het viel op dat hoe dichter we bij huis kwamen hoe meer sneeuw er nog lag. Het was een mooie dag en we werden weer getrakteerd op een mooie avondlucht.

De dag zit er weer op.

Als je naar rechts kijkt zie je links niks

Gisteren hebben we een rustige dag gehad en ’s ochtends een beetje aangerommeld. Zoals gewoonlijk begin ik de dag met een kop koffie aan de eettafel en zie de zon langzaam achter ons huis opkomen en de bomen aan de overkant van de rivier beschijnen. Iedere keer komt er een stukje meer in het zonlicht te staan. Verder is het stil en gebeurt er gewoon niks.

De zon komt op.

Na de koffie en het ontbijt heb ik door Stöllet gewandeld om foto’s te maken. Stöllet is klein je kunt het dorp gemakkelijk in een uurtje helemaal gezien hebben en dan heb je denk ik ook alle straten wel gehad. Maar veel dingen vallen wel op. Er zijn geen trottoirs, tuinhekjes zijn er bijna niet, hoogstens om te voorkomen dat een kind of hond de straat op rent. Veel spullen staan gewoon in een open carport. De groene containers voor de recycling staan ook hier net zoals in de meeste dorpjes.

Het toiletgebouwtje tussen de kerk en het speeltuintje. Er zijn drie keurige toiletten. Bij het speeltuintje is een groot grasveld en er staan picknickbankjes.

De återvinningscentral, hier kunnen we terecht voor grofvuil en dergelijke.

De school en de dagis (kinderdagverblijf).

Stöllet heeft zelfs een heus beachvolleybalveldje.

De voormalige pizzeria.

En de voormalige snackbar die al jaren leeg staat.

De Coop Nära (supermarkt).

Deze Porsche heeft een opknapbeurt nodig.

Een van de straten.

Een andere straat, tuinhekjes heeft niemand. Trottoirs zijn overbodig.

’s Middags stond een bezoek aan het Turistbyrå in Hagfors op het programma. Via e-mail hadden we al contact en gisteren gingen we langs om kennis te maken. Op zich best spannend, hoe zouden reageren zij op een nederlandse reisgids over Värmland? Maar na een goed gesprek is de reisgids nu ook te koop bij het Turistbyrå in Hagfors! Toen we vertrokken zaten we te stuiteren in de auto. Helemaal in de “winning mood”, zijn we doorgereden naar Munkfors om daar ook contact te leggen. Het gesprek daar verliep ook positief, dus we wachten af hoe zij reageren. Op de terugweg zijn nog even Tossebergklätten opgereden. We konden nog niet helemaal naar boven omdat de slagboom dicht was en er nog te veel sneeuw op de weg lag.

Vanaf Tossebergsklätten. We konden niet helemaal naar boven.

Weer op weg naar beneden vanaf Tossebergsklätten.

Het laatste stuk op weg naar Stöllet. Als we hier zijn, zijn we bijna thuis.

’s Avonds zijn we nog op elandsafari gegaan. We wilden graag onze vertrouwde route rijden en we waren ook goed op weg. Totdat er toch steeds meer sneeuw en ijs op de weg kwam te liggen en we besloten om te keren en een andere route te nemen. Onderweg zagen we plotseling drie elanden staan. We konden ze maar even bekijken en daarna liepen ze snel de bossen in. Eenmaal uit het bos en weer op de verharde weg zagen we plotseling rechts een jonge eland staan. Het dier wilde blijkbaar oversteken en wij stonden in de weg. Uiteindelijk besloot het toch door te lopen een eindje voor onze auto over te steken. Toen ik naar links keek stond daar op een paar meter afstand een hele grote eland. Ik had geen idee hoe lang die eland al naar ons stond te kijken. Blijkbaar was dat de moeder die op haar jong wachtte en ons had staan bekijken. We waren zo druk met het jong dat we vergaten om ons heen te kijken. Toen het jong was overgestoken zochten ze elkaar op en gingen naar ons staan kijken. Daarna zijn we weer richting Stöllet gereden en zagen we onderweg nog een eland staan. Hiermee komt het aantal elanden voor vandaag op zes.

Femtfallet.

De drie elanden.

De jonge eland. We wisten niet dat wij aan de andere kant door een eland in de gaten gehouden werden.

Onderweg, de zon gaat onder.

Het uitzicht blijft geweldig.

Tijd om naar huis te gaan.

Bijpraten

Gisteren stond in het teken van bijpraten. ’s Ochtends zijn we eerst naar Alevi Camping geweest om de nieuwe reisgidsen te brengen en hebben uitgebreid bijgepraat met Willy. Vanochtend sneeuwde het nog en in de eerste gasten die al op de camping aanwezig waren stonden in de sneeuw. Voor het wisten was het alweer tijd voor de lunch en namen we afscheid van Willy en zijn we richting Stöllet gegaan.
Na de lunch zijn we op kraamvisite geweest bij Kelly en Hans en Yvonne (Highyard Sleddogs) om bij te praten en Jailey te bewonderen. Ook bij hun hebben we reisgidsen achtergelaten. We dachten om maar even langs te gaan, maar voor we het wisten waren we al weer bijna twee uur verder.
Aan het eind van de middag was de sneeuw helemaal weg, nu maar hopen dat het voorjaar een keer echt begint. De thermometer stond vanmorgen toch weer op -4.

Vanmorgen was het nog helemaal wit, maar nu is de sneeuw weer helemaal verdwenen. Onze wimpel heb ik nog niet gehesen. Het is niet veel werk maar het weer werkte niet echt mee.

En we kunnen weer twee verkooppunten van onze reisgids in Zweden toevoegen aan het lijstje:
Alevi Camping
Highyard Sleddogs

Waarbij het aantal verkooppunten in Zweden nu samen met Gräsmarksgården nu op drie staat.

En natuurlijk kan de reisgids ook bij ons in Stöllet worden gekocht (laat het dan eerst even weten via een berichtje).

Verre van lente

Toen we gisterochtend richting Gräsmark reden om op bezoek te gaan bij Gerard en Hannie van de camping Gräsmarksgården begon het te sneeuwen en dat is het de hele dag blijven doen. Bij Gerard en Hannie brandde de kachel en was er warme koffie. Het gesprek kwam al snel op Zweden en wat ons en hun beweegt om hier te wonen en te werken. Het verhaal van Gerard en Hannie over Zweden is weer heel anders dan de andere verhalen die we horen. Iedere keer horen we weer een mooi verhaal waaruit de liefde voor Zweden spreekt, maar ook realisme. We zouden zomaar een boek kunnen schrijven over al die unieke verhalen. Na een uitgebreide rondleiding over de camping namen we afscheid. De camping ligt op een mooie plek aan de rand van een meer. In de omgeving tref je bevers en elanden aan. Het kleine plaatsje Gräsmark waar ook een kleine supermarkt is ligt op loopafstand. Op de camping kun je ook vakantiehuisjes huren waarvan er een aantal goed toegankelijk is voor senioren of rolstoelgebonden gasten. Veel meer informatie over de camping vind je op de website van Gräsmarksgården. (Gerard en Hannie, dank jullie wel voor tips. Het weer zit nu even niet mee, maar we gaan op onderzoek.)

Veel tankstations hebben geen overkapping. En wie staat er dan weer buiten?

Sneeuw op 25 april.

Ons plan was om door te rijden naar Charlottenberg, maar het begon echter steeds harder te sneeuwen. Keren was op de smalle weg geen optie, dus reden we langzaam door in gedachte houdend dat we bij de eerste gelegenheid gingen keren. Dat keren wilde maar niet lukken dus belandden we uiteindelijk toch in Charlottenberg waar de weg overigens een stuk beter begaanbaar was. Op de terugweg was de weg weer grotendeels vrij van sneeuw. Onderweg kwamen we ook weer af en toe een sneeuwschuiver tegen. Blijkbaar had men er toch nog een paar uit de stalling gehaald.  Ook vandaag valt er nog sneeuw, het is hier nog verre van lente.

De terugweg was iets beter.

Rustig.

Deze bijbel lag open geslagen op een steen. Blijkbaar door iemand vergeten.

Kraanvogels kondigen de lente aan maar die is nu ver te zoeken.

Kraanvogel. Of beter gezegd de warmwaterkraanvogel, herkenbaar aan het rode kopje.

Reclameblok:
Onze reisgids over Värmland is in Zweden nu ook te koop op Camping Gräsmarksgården. Emma runt nu onze webwinkel in Nederland dus bestellen kan gewoon.
Mocht je ons in levende lijve willen ontmoeten of een reisgids willen kopen, op 6 en 7 mei staan we op de Scandinaviëmarkt Schokland.