Hooi

Dit keer zijn we niet naar het zuiden getrokken maar naar het noorden van Dalarna. Hoe noordelijker we kwamen hoe winterser het landschap werd. Op weg naar Sälen konden we zien hoe goed de loipes in de bossen geprepareerd waren. We zagen een strook sneeuw die zich door het bos slingerde en er werd zelfs nog gelanglauft in het verdere sneeuwvrije bos. In Sälen was het stil, de meeste wintersporters hadden de regio al verlaten.

Onderweg naar Sälen.

Op de een of andere manier hebben we het idee dat na Sälen de wereld ophoudt. Aan de kleine 70 kilometer lange weg staan af en toe nog wat huizen en je passeert de dorpjes Sörsjön en Norrsjön en dat is het dan wel. Net voor Särna hebben we de afslag genomen naar de uitzichttoren Mickeltemplet. Vanaf de toren heb je een schitterend uitzicht op de omgeving.

Uitzicht vanaf Mickeltemplet.

Daarna zijn we doorgereden naar Särna om de oude kerk, Särna Gammelkryka, te bekijken. Helaas was het kerkje dicht en konden we binnen geen kijkje nemen. Särna behoorde vroeger tot Noorwegen en is op 24 maart 1644 veroverd door de Zweden. De verovering werd geleid door Kapelaan Buscovius die  hiertoe de opdracht had gekregen van koningin Kristina. De verovering heeft zonder slag of stoot plaatsgevonden. In het gebied van 4500 vierkante kilometer stonden ongeveer 20 boerderijen en er woonden slechts 100 mensen. In 1684 besloot met tot de bouw van het houten kerkje dat er nu staat. De oude kerk stamde nog uit de tijd dat het gebied bij Noorwegen hoorde en was te klein geworden. In 1881 wilde men weer een nieuwe kerk bouwen in Särna en het oude kerkje moest en zou weg. Men vond echter niemand die het kerkje wilde kopen en dus bleef het oude kerkje staan.  In 1953 heeft men het oude kerkje gerestaureerd. Het kerkje wordt gebruik voor doopplechtigheden en trouwerijen. In de zomer is het kerkje open en kun je het bezichtigen.

Särna Gammelkyrka

Net toen we weg wilden rijden kwam er een hele oude meneer met een steek (zo’n ouderwetse driehoekige hoed) op zijn hoofd op ons aflopen. De man had laarzen aan en een oude jas. Eigenlijk was het best wel een vreemde verschijning. Ik dacht nog “die is hier voor het een of ander” en wilde langzaam wegrijden. Hij moest toch echt ons hebben want hij kwam recht op de auto afgelopen. Nu had ik onze auto wat onhandig geparkeerd dus het zou zomaar kunnen zijn dat hij ging vragen of we hem weg konden zetten. Ik deed het raampje open en we wachtten op wat er komen ging. Tot onze verbazing zij de man in het Engels, “Do you want to see the church?” Dat wilden we wel, dus we stapten uit en volgden de man naar de kerk.  Hij deed de deuren voor ons open en we mochten naar binnen. Hij had al gezien dat we Nederlanders waren en gaf ons een foldertje en wees ons op de Nederlandse beschrijving van de kerk. Hij vroeg of we tijd hadden want hij wilde ons best een rondleiding geven. Wij hadden tijd en hebben hem uitgelegd dat hij de rondleiding in het Zweeds mocht doen. En zo kregen we een uitgebreide privé-rondleiding door het kerkje. Het was bewonderenswaardig hoeveel hij uit zijn hoofd wist over het kerkje. Aan het eind van de rondleiding kwam het gesprek op Nederland en bleek dat hij een woord Nederlands kende namelijk “hooi”. Verder was hij lang geleden in de Keukenhof geweest en vond de tulpen schitterend.

Interieur van de kerk.

Na ons bezoek zijn we verder gegaan via Idre naar Grövelsjön. In Grövelsjön was het nog echt winters. Je zag nog sneeuwscooters, ijsvissers en langlaufers. Het meer was nog bevroren en het sneeuwscooterpad werd nog volop gebruikt. We waren in de buurt en hebben Nippfjället en Städjan de twee hoge bergen in de regio nu eens een keer met sneeuw gezien. Een paar geleden zijn we in de zomer met de kinderen naar de toppen gewandeld.

Städjan.

Grövelsjön.

Voor de terugweg hadden we gekozen voor de route door Noorwegen via Drevsjø.

In de verte zie je de bergen in Noorwegen.

Op de terugweg via Noorwegen.

 

 

Reageren is niet mogelijk