Balzerjungfrun

Vanmorgen zijn we naar Älvdalen gereden om te wandelen en rond te kijken. We rijden hier zo vaak dat we de weg kunnen dromen. Onderweg zeiden we tegen elkaar dat het tijd was voor fika. Zonder veel te zeggen slaan we dan een voor ons bekend zijweggetje in en even later staan we aan een meertje. Zoals gewoonlijk zijn we alleen en genieten van de omgeving.

Tijd voor fika.

Toch vreemd dat niemand dit plekje met het grote grasveld, strandje, bankjes en schuilhut lijkt te kunnen vinden. We zien wel dat de vuurplaats of barbecue af en toe gebruikt wordt dus we zijn niet de enigen. We pakken onze gasttoestel en keteltje en gaan koffie zetten. Ondertussen genieten we van de omgeving. Als je zelf koffie zet moet je wel tot rust komen, het duurt gewoon even tot het water kookt. Na de koffie met koekjes ruimen we onze spullen op en rijden verder.

Het oude tingshus (rechtbank) in Älvdalen. Het is nu een bibiliotheek.

Op weg naar Svartberg.

Onze eerste wandeling voor deze dag zou naar de Balzerjungfrun gaan. Om het startpunt te vinden hebben we behoorlijk wat moeten puzzelen. De beschrijving ging niet veel verder dan start bij de zomerboerderij Svartberg en volg de rood-gele markering. Svartberg stond niet op onze kaart en de navigatie wist het ook niet te vinden. Na wat zoekwerk wisten we echter via internet de coördinaten van Svartberg te achterhalen. We hebben ze in onze navigatie ingevoerd en gingen op pad. We kwamen op een verharde weg terecht met een schitterend uitzicht, we konden ons niet herinneren hier ooit geweest te zijn. Even later moesten we afslaan en reden over een nog mooiere, maar onverharde, weg door de bossen en klommen steeds hoger. Onderweg genoten we van het uitzicht, op de weg lag gravel waardoor ik toch moest opletten om niet te gaan schuiven, zeker op de stukken waar er geen vangrail was. Uiteindelijk daalden we een stukje af en reden door de bossen. Niet veel later zagen we de huisjes van de oude overgroeide zomerboerderij waar zelfs een bordje stond dat aangaf dat hier de wandeling begon.

Onderweg naar deze plek hadden we al wat buien gehad, nu was het droog en scheen de zon. Ondertussen was het al ruim voorbij lunchtijd. Voordat we aan de tocht begonnen hebben we ons tafeltje uitgeklapt en hebben geluncht met soep, broodjes en een salade. Na de lunch begonnen we onze wandeling die erg goed gemarkeerd was. We verlieten de zomerboerderij en gingen over een smal pad steeds dieper het bos in op weg naar de Balzerjungfrun. Onderweg begon het te betrekken maar we hielden het vooralsnog droog. Regelmatig keken we op de kaart hoe ver we al gelopen hadden. Balzerjungfrun stond wel op de topografische kaart maar de exacte locatie was niet aangegeven. We vroegen ons onderweg daarom ook af waar ze zich verstopt zou hebben. Uiteindelijk zagen we in de verte de Balzerjungfrun.

In de verste de Balzerjungfrun.

Het verhaal over de Balzerjungfrun is ongeveer als volgt:
Lang geleden was er een groep mensen en dieren op weg naar de afgelegen zomerboerderij Nupp. Helemaal achteraan liep een jong meisje. Na een tijdje miste men haar en vroeg zich af waar ze gebleven was. De mensen zijn toen teruggelopen en vonden haar onderaan een afgebroken boom. Ze was er waarschijnlijk op gaan zitten en achterover gevallen en had haar nek gebroken. Na haar begrafenis heeft men haar kleren op deze afgebroken boom gezet en hiermee was de eerste Balzerjungfrun geboren. Ze draagt een geldbuidel die een keer per jaar geleegd wordt in de Lazarus offerkist in de kerk van Älvdalen. Volgens zeggen wordt je achtervolgd door ongeluk als je geen gift achterlaat.

Balzerjungfrun

Na haar bekeken te hebben én een gift gedaan te hebben, je weet maar nooit, zijn we aan de wandeling terug begonnen. We hebben het de hele weg droog gehouden en zelfs de zon scheen dus de gift is het zeker waard geweest.

Onderweg. In de verte de rijksweg 70.

De volgende korte wandeling die we wilden doen is naar de waterval van Stop. Ook om deze plek te vinden hebben we moeten zoeken, maar we hebben hem gevonden. De wandeling naar de waterval is erg kort. Het eerste stuk is een breed bospad en we vonden dat dit wel erg gemakkelijk was. Het laatste stuk naar de waterval ging echter steil naar beneden over scherpe rotsen en de regen maakte het pad ook nog eens glad. Suzanne is daarom boven blijven wachten terwijl ik over het pad naar beneden ben geklauterd.

De waterval van Stop (Stops vattenfall).

Eenmaal beneden kon ik het pad langs riviertje over de rotsen volgen tot bij de waterval. Het tochtje was de moeite waard, ik stond beneden aan een mooie waterval. Na foto’s gemaakt te hebben ben ik weer teruggegaan. Het stuk terug de berg op ging een stuk gemakkelijker dan de berg af en niet veel later stond ik weer boven en wandelden we terug naar de auto.

Onze laatste stop van vandaag was de vistrap bij Stora Fjätfallen. Deze plek was voor de verandering eens eenvoudig te vinden, maar daarom niet minder mooi. Via de kunstmatig aangelegde vistrap kan zalm gemakkelijk de rivier stroomopwaarts volgen. Naast de vistrap ligt ook nog eens een hele mooie stroomversnelling. We hebben genoten van de omgeving en het watergeweld. Toen we uitgekeken waren zijn we weer op weg naar Stöllet gegaan. We waren laat thuis maar hebben de dag weer maximaal benut.

De vistrap bij Stora Fjättfallen.

Stora Fjättfallen.

Stora Fjättfallen.

 

 

Reageren is niet mogelijk