Een regenachtige zondag

Het weer is deze zomer tot nu toe onbestendig en vandaag beloofd het een dag te worden met flink veel regen. Vanmorgen werd die belofte al ingelost, het water kwam met bakken uit de lucht. Kortom geen weer om op pad te gaan.

Prima weer dus om in huis wat te gaan doen. We hebben broodjes gebakken, fruit gedroogd, aardbeiensiroop en jam gemaakt.

De saftmaja staat te pruttelen

De saftmaja staat te pruttelen

Bananen en aardbeien in de droger

Bananen en aardbeien in de droger

De zelfgebakken broodjes

De zelfgebakken broodjes

Het resultaat, aarbeiensiroop en jam

Het resultaat, aarbeiensiroop en jam

Tiomilaskogen

Het bos tegenover ons huis, dus aan de overkant van de 62 heet Tiomilaskogen. Het is geen klein bos. De dorpen aan de rand van het bos zijn Malung, Yttermalung, Äppelbo, Sågen, Stöllet, Hagfors en Ekshärad (als je op de kaart kijkt krijg je een indruk van de omvang). Vroeger was het een bos waar nog geen weg doorheen liep maar waar wel mensen woonden. Tegenwoordig lopen er wel wegen door het bos maar als je er doorheen rijdt krijg nog steeds het gevoel dat je door een eindeloos bos met meren en moerassen rijdt. In het bos ligt een aantal dorpjes, of beter gezegd nederzettingen van niet meer dan een paar huizen. Verder zijn de wegen op een enkele na niet verhard.

In week 30 wordt ieder jaar “Kultur i Tiomilaskogen” georganiseerd. In de dorpjes in het bos is van alles te beleven, zoals muziek, tentoonstellingen, loppis, oude ambachten etc. De dorpjes zijn niet groot, als je alles wil zien ben je aardig door het bos aan rijden.

Uvanå in Tiomilaskogen

Uvanå in Tiomilaskogen

Op de site http://www.kulturitiomilaskogen.se is een programmaboekje te downloaden met een kaart zodat je weet wat waar te doen is, anders wordt het een heel erg groot zoekplaatje. Doordat de dorpjes zo klein zijn vind je overal een soort mini-braderie, met kraampjes, partytenten of campers. Af en toe zijn het niet meer dan een paar huizen waar wat te doen is of loopt de doorgaande weg niet helemaal door en moet je het laatste stukje wandelen.

We dachten het bos goed te kennen maar we hebben nog heel veel nieuwe wegen en meren ontdekt. Op de terugweg duurde het een hele tijd voor we weer op voor ons bekende boswegen reden.

Ook het bosbouwbedrijf Uvanå Skogs AB toont zijn materieel

Ook het bosbouwbedrijf Uvanå Skogs AB toont zijn materieel

Tiomilaskogen

Tiomilaskogen

Watervliegtuig

Watervliegtuig

Gevaarlijk

Hindernissen en gevaren kunnen de komende 2 kilometer voorkomen. We zijn niet beschoten, hebben geen wilde dieren gezien en de kuilen kunnen ontwijken.

Fryksdalbanan

Vandaag werd gevierd dat het laatste stukje Fryksdalbanan (spoorlijn) van Oleby naar Torsby 100 jaar geleden gereed kwam. Ter gelegenheid daarvan werd op het stuk Lysvik – Oleby – Torsby een stoomtrein ingezet. Tenminste, dat was het plan.

De Fryksdalbanan dankt zijn naam aan het feit dat de spoorlijn grotendeels langs het dal van het meer Fryken loopt. In 1913 was alleen het stuk tussen Kil en Sunne gereed, in 1914 is de lijn doorgetrokken naar Oleby en in 1915 was ook het laatste stuk tot Torsby klaar.

Station Torsby

Station Torsby

Toen we in Torsby aankwamen was de trein al weg. Het oude stationsgebouw is volledig van hout. Onder de tekst Torsby staat dat het 82,5km naar Kil is. Tussen de rails groeit onkruid en kleine struikjes, toch is de spoorlijn nog steeds in gebruik. Aan de overkant is het busstation en staan er moderen kaartjes automaten en een digitaal bord met aankomst- en vertrektijden. Na rondgekeken te hebben zijn we via Oleby doorgereden naar Lysvik om daar een glimp van de  trein op te vangen.

Op weg naar Lysvik zagen we in de verte een personentrein met een diesellocomotief. De wagons waren oud maar de diesellocomotief zou nu nog prima voldoen. Alleen was het een wat vreemde combinatie normaal rijden er modernere treinen op dit stuk. We verbaasden ons wel maar stonden er verder niet bij stil, er zou immers een stoomtrein rijden op dit traject.

Stoomlocomotief in Lysvik

Stoomlocomotief in Lysvik

Eenmaal in Lysvik aangekomen zagen we daar de stoomlocomotief maar geen wagons. Hij was wel op stoom maar er was blijkbaar een technisch probleem waardoor de locomotief niet ingezet kon worden. Dat verklaart dan waarom we de diesellocomotief zagen.

Station Lysvik

Station Lysvik

Voor het stationsgebouw van Lysvik en Torsby heeft men vroeger zo te zien één bouwtekening gebruikt. Ook hier staan onder tekst Lysvik weer de afstanden, dit keer 61,0km van Kil 20,6km van Torsby. Bij Torsby stond echter dat het nog 82,5km naar Kil is, iemand heeft bij het opmeten een foutje gemaakt denk ik zo, ik mis 0,9km. Iemand moet dit toch van te voren nagekeken hebben of zouden ze bij het schilderen gedacht hebben dat niemand het zou opvallen.

Diesel op weg naar Lysvik

Diesel op weg naar Lysvik

‘s Middags wilden we graag naar Tiomilaskogen dus we reden weer terug in de richting van Torsby en in de buurt van Oleby zagen we de diesellocomotief al weer terugkomen. Dus vlug uitgestapt en een plekje gezocht voor een paar foto’s.

Dan maar even bellen

Vandaag zijn we aan de slag gegaan in de tuin. Het gras moest gemaaid, de frambozen teruggesnoeid, het pad naar de veranda schoongemaakt, de dakgoten moesten schoon want die liepen over als het hard regende met als gevolg dat de kelder vochtig wordt, de snoeischaar moest in de rozenstruik gezet omdat sommige takken over de oprit hingen, met de trimmer al het hoge gras rondom het huis maaien etc. Emma en Daan hebben we binnen aan het werk gezet, de was moest gebeuren, stofzuigen, opruimen etc.  Kortom we waren een dag met zijn allen druk bezig.

Nu was vandaag ook de dag dat de container geleegd zou worden. Niet dat dat heel dringend is, maar hij wordt een keer per maand geleegd. Verder gooit af en toe een toerist er een zakje afval in, dus het is wel fijn als hij geleegd wordt. Tijdens onze bezigheden zagen we de containerauto al aan komen rijden. Hier zit er een man op die iedere keer de auto stopt, uitstapt, de container ophaalt, leegmaakt en weer netjes terug zet en daarna doorrijdt naar de volgende container. Het klinkt bewerkelijk, maar er staan hier niet zoveel huizen. Dus toen hij achter het församlingshem langsreed dachten we dat onze container zo aan de beurt was, maar niets van dat, hij reed met een vaartje door.

IMG_0169 (1)

Ik dacht nog dat ik me vergist had dus eerst ben ik maar eens gaan zoeken of we inderdaad aan de beurt waren. We hebben een groene sticker, wat betekent dat de container iedere maand geleegd wordt en in ons geval is dat in een even week. Volgens de website van de kommun waren we deze week inderdaad op woensdag aan de beurt. Dus op de website zoeken naar het nummer van de kommun (dat nummer staat ook op de sticker kwam ik later achter). Het verhaal uitgelegd aan de mevrouw, ze begreep het wel maar ik moest iemand anders hebben. De man die ik moest hebben werkte in de buitendienst en ze zou me zijn mobiele nummer geven. Als hij niet bereikbaar was zou hij me vast terugbellen. In ieder geval dat nummer maar gebeld, het was de eerste paar keer in gesprek, maar na een paar pogingen had ik de man te pakken. Mijn verhaal maar weer gedaan, maar bij hem moest ik ook niet zijn, hij zou me een ander nummer geven. Dus dat nummer maar gebeld en deze man begreep het, hij vroeg waar ik woonde en zou de chauffeur bellen en zeggen dat onze container nog geleegd moest worden. Dat laatste nummer was van het bedrijf dat in opdracht van de kommun de afvalverwerking verzorgt (RenoNorden). Na wat zoeken stond dat nummer inderdaad ook op de site van de kommun, maar niet bij de contactgegevens. Drie telefoontjes verder en een oefening in het voeren van telefoongesprekken in het Zweeds ben ik maar weer verder gegaan in de tuin. Ik was wel benieuwd of de auto nog terug zou komen maar een uur later kwam de vrachtauto weer aanrijden en werd onze container geleegd.

Bijna klaar

Bijna klaar

Ondertussen schoot het werk in de tuin aardig op en aan het eind van de middag vonden het ook wel mooi geweest. Er moeten nog wel wat dingetjes gebeuren maar dat komt later. ‘s Avonds was het na alle gedane arbeid gezellig op de veranda bij de barbecue.

Rode bessen

Rode bessen

Pioenroos

Pioenroos

Lupine

Lupine

 

Boda Borg: Experience the quest

Je kunt wel stellen dat we fans zijn van Boda Borg (waardoor dit blogje er zomaar kan uitzien als reclame). We zijn er al vaak geweest en iedere keer hebben we weer een leuke dag. We hadden al gezien dat er in Karlskoga nieuwe quests bij waren gekomen en dat ze bestaande quests hadden aangepast. We zouden daarom niet veel bekende opdrachten tegenkomen. Verder beloofde het geen dag te worden om buiten iets te ondernemen, dus reden we in de loop van de ochtend naar Boda Borg in Karlskoga.

De sfeer was zoals altijd relaxed, het personeel is aardig, en als je echt niet uit komt geven ze je ook nog wel een hint. Het is altijd maar afwachten hoeveel groepen er verder nog zijn. Vandaag was het wat drukker maar we hebben nooit lang hoeven wachten voordat we aan een quest konden beginnen. Verder hebben we vandaag: gepuzzeld, spiegelschrift gelezen, muziek gemaakt, het raadsel van het spookhuis opgelost, geprobeerd uit Alcatraz te ontsnappen, een kamer doorkruist door alleen de klimmuur te gebruiken, door een ventilatieschacht gekropen, over wiebelende balken gekropen, juwelen gestolen uit het museum, een verlaten Mayatempel bezocht en zijn we de graftombe ingegaan om de sarcofaag van de mummie te openen, door een stalen steigerconstructie geklommen, langs een brandweerpaal een verdieping afgedaald etc.

Onze stempelkaarten

Onze stempelkaarten

Dit keer hebben we de volgende groene quests gehaald:
Galleriet, Lagret, Rock it en Mastermind.
De rode quests die we gehaald hebben waren:
Mumien, Farmen, Spökhuset en The Mission.
We konden zelfs een zwarte quest op onze naam schrijven:
Playground

En verder zijn we aan nog meer begonnen maar lukte het ons niet om ze af te ronden. Hier gaan we waarschijnlijk nog wel een keer voor terug.

Aan het eind van de dag waren we moe van alle geestelijke en fysieke inspanningen, maar het was een enorm leuke dag. We hopen dat ze na sluitingstijd het gebouw goed luchten want niet alleen wij waren moe en bezweet en hadden een “luchtje” om ons heen maar ook de andere teams en dat was in sommige kamers ook wel te ruiken.

Alvorens naar Stöllet te rijden zijn we nog even naar de Max gegaan voor een hamburger. Vanavond zoeken we moe maar voldaan ons bed op (en word ik waarschijnlijk morgen wakker met spierpijn).

Tip:
De site van Boda Borg: www.bodaborg.com
Er zijn meerdere Boda Borg vestigingen in Zweden. Voor diegenen die het niet kennen en eens willen kijken wat het is, onderstaand Youtube-filmpje geeft een goede indruk: