Sun Dance Ranch

Vandaag zijn we op pad gegaan voor een hele andere ervaring: paardrijden bij de Sun Dance Ranch. We hadden de Beginners Experience geboekt omdat we geen van allen echte rijervaring hadden. Toen we aankwamen stond er al een groepje ruiters te wachten en niet veel later begon het programma. Na een korte introductie waarbij iedereen de naam van zijn of haar paard voor die middag te horen kreeg konden we op pad.

Paarden uit de wei halen.

De paarden moesten eerst uit de wei gehaald worden. De begeleiders gaven aan hoe elke paard heette zodat iedereen bij zijn eigen paard het halster om kon doen. Zelfs dat is voor beginners een uitdaging. Zo stond mijn paard te grazen en had in eerste instantie zoiets van “wat kom jij doen?” Maar met wat hulp had iedereen na een tijdje zijn paard voorzien van een halster en wandelden we met onze paarden terug naar de ranch. Voordat het zadel op het paard mocht, borstelden we de paarden eerst schoon. Daarna haalden we het zadel dat hoorde bij je eigen paard op. Nadat iedereen zijn paard gezadeld had en er zelf op zat kregen we een kleine introductie in het westernrijden en gingen we op pad. Het lijkt allemaal veel werk voordat je gaat rijden maar je krijgt zo wel een band met je paard en dat geeft een vertrouwd gevoel.

Bijna klaar voor vertrek.

Net vertrokken.

Na even gereden te hebben werd het allemaal wat vertrouwder en ging het steeds gemakkelijker. Ik was gewend aan het paard en begon haar te kennen en wist waar ik op moest letten. Toen dat beter ging kreeg ik ook meer oog voor de omgeving en de prachtige bossen waar we doorheen reden. De oversteek door het drooggevallen beekje waarbij het pad even steil naar beneden ging en weer omhoog ging ook soepel. Na een tijdje zagen we de ranch alweer en zat de rit er jammer genoeg op. We hebben de zadels weer opgeruimd, de paarden nog een keer goed geborsteld en teruggebracht naar de bak. Na afloop had iedereen wel trek in een ijsje en zijn we nog even de saloon in gegaan.

Op pad.

De buitenrit was een erg mooie ervaring en is voor mensen zonder rijervaring een aanrader, mede dankzij de geweldige inzet van de begeleidsters van de ranch.
De Sun Dance Ranch biedt activiteiten voor ieder niveau, kijk maar eens op de website van de Sun Dance Ranch.

Sun Dance Ranch

Elanden in het wild

Gisteravond zijn we op elandsafari gegaan. Na de uitleg in het Moose Park wilden we ze toch ook weer in het wild zien. Met de tips die we daar gekregen hadden weten we nog beter waar we op moeten letten. Dit keer kozen we voor onze wat langere route aan de overkant van de Klarälv. Daan was de eerste die een eland wist te spotten. Ik weet niet precies meer wat hij riep maar, het was niet “Kijk, daar staan een eland.”. Hij trok toch aandacht genoeg om ervoor te zorgen dat ik stopte en een stukje achteruit reed. Een jong mannetje stond ons vanuit het bos aan te kijken. Elanden hebben geen natuurlijke vijanden en heb daarom zoiets van “Wie doet me wat.” en lopen dan ook niet heel snel weg. Je ziet ze vooral met hun oren bewegen om heel goed te kunnen luisteren. Na een tijdje vond hij het wel mooi geweest en liep verder het bos in. Dat was eland nummer één voor vanavond.

Soms vraag je je af wie wie bekijkt.

Onderweg moesten we stoppen voor een tjäder (auerhoen) die op de weg zat. Het dier liep voor onze auto van links naar rechts over de weg en wilde ook niet de berm in lopen. Uiteindelijk vloog het dier op en konden we weer doorrijden.

Tjäder (auerhoen)

Een tijdje later zei Jennifer dat ze een eland had gezien. Weer zette ik een stukje terug en in het bos zagen we inderdaad een eland en even later zagen we ook een jong. Moeder en kind waren door het bos aan de wandel. Ze hadden ons niet opgemerkt want ze liepen langzaam door en namen niet de tijd om naar ons te kijken. Het ging goed vandaag, dit waren eland nummer twee en drie.

Het blijft mooi onderweg.

De laatste voor vandaag.

Ondertussen werd het te donker om nog goed te kijken. Toch zagen we op het laatste stuk nog een eland langs de weg. Deze keek even naar ons en ging daarna rustig door met eten. We hebben hem uitgebreid kunnen bekijken. Vier elanden op een dag is voor ons een goede score. Na al die jaren in Zweden krijgen we nog steeds niet genoeg van deze prachtige dieren.

 

Gastblog: Boda Borg

Dit keer wordt de blog geschreven door Emma, Daan en Jennifer:

Gisterochtend vertrokken wij met z’n vijven naar Boda Borg. Natuurlijk droegen wij allemaal onze beste sportkleding, joggingbroeken dus. Na een lange rit van twee uur kwamen we aan op onze bestemming. Na een korte introductie van Tim, de Boda Borg Youtuber, mochten we beginnen. We besloten om te beginnen met een makkelijke en nieuwe baan, Fängelset (de gevangenis). Wij dachten dat dit een makkelijke baan zou zijn aangezien hij groen was, toch kostte het ons meerdere pogingen. Hierna hebben we nog een paar rode banen gedaan, die ons ook makkelijk afgingen natuurlijk. Vervolgens besloten we om met z’n vijven Playground te proberen, dit is een van de zwarte banen en begint met een hoop klimwerk. Uiteindelijk hebben wij; Daan, Jennifer en Emma, besloten dat wij het met zijn 3en zouden proberen, na een hoop geklim, gekruip en geslinger is het ons toch gelukt om een stempel te bemachtigen. Ondertussen gingen pap en mam, Ton en Suzanne, samen een andere baan proberen, dus toen wij klaar waren met Playground waren ze nergens te bekennen. In onze zoektocht kwamen wij langs nog een nieuwe zwarte baan, Safari. Aangezien dit ook een zwarte baan was dachten wij even binnen te lopen, gewoon om even te kijken. Tot onze verbazing ging deze baan ons vrij makkelijk af en toen hadden wij dus nog een zwarte stempel op onze kaart. Toen iedereen elkaar weer had gevonden besloten we om even een korte pauze te nemen om even wat te eten. Na de korte pauze gingen wij vol goede moed verder met ons Boda Borg avontuur. Na een paar rode en groene banen besloten we toch nog maar om een zwarte baan te proberen genaamd: Brons-zilver-goud. Deze baan is opgesplitst in drie delen met allemaal een aparte stempel. Helaas kwamen wij niet verder dan de bronzen stempel. Jennifer kwam erachter dat ze toch wel last had van haar been. Bij nadere inspectie kwamen wij erachter dat ze een flinke blauwe bult had.

“Zweedse icepack”

We besloten om even bij de receptie te vragen voor een icepack. Bij gebrek aan een icepack kwam het personeel met een andere oplossing: een zak bevroren worstenbroodjes! Het personeel vertelde ons vrolijk dat dit ‘de norm’ was in Zweden. Uiteindelijk werkte deze oplossing verrassend goed. Terwijl Jennifer aan het koelen was, en mam haar gezelschap hield, besloten pap, Daan en Emma, toch nog maar Brons-zilver-goud te proberen. Na 2 keer proberen hadden we helaas nog geen zilveren, laat staan gouden, stempel. Bij terugkeer naar Jennifer en mam ging het al een stuk beter met Jennifer en haar been. We besloten door te gaan met een ‘makkelijke’ baan; de quiz. Deze bleek uiteindelijk niet zo makkelijk omdat onze dierenkennis te wensen overliet. Na zo vaak proberen dat we de tel kwijt raakten, en we de vragen uit ons hoofd kenden, is het ons uiteindelijk toch gelukt. Na een paar andere banen gedaan te hebben was het toch echt tijd om Boda Borg te verlaten. Natuurlijk was deze dag niet compleet zonder onze vaste stop bij de Max. Na gegeten te hebben zijn we naar huis gereden. Veel van de terugweg hebben wij niet gezien, wel hebben we de binnenkant van onze oogleden mogen bewonderen.

Het resultaat een dagje Boda Borg.

Onze trofee

Beren

Vandaag zijn we naar het roofdierenpark in Orsa geweest. Op de heenweg zijn we eerst even naar Nusnäs gegaan om te kijken bij het maken van de dalapaardjes. In Nusnäs liggen twee bedrijven die paardjes maken en hun winkels tegenover elkaar, Nils Olsson Dalahäster en Grannas. Het blijft knap om te zien hoe de paardjes met de hand beschilderd worden en toch iedere keer weer hetzelfde patroon krijgen.

Vervolgens zijn we naar het roofdierenpark, Rovdjurspark, in Orsa gereden. Het roofdierenpark is mooi, de dieren hebben hele ruime verblijven waardoor je vaak even moet zoeken om ze te vinden. De dieren in het park zijn de roofdieren die je in de Zweedse bossen aantreft en een paar exotische soorten. Het park ligt tegen een berghelling aan, dus een flinke klim maakt deel uit van je bezoek, maar je wordt beloond met een prachtig uitzicht over het park en de omgeving.

Bruine beer

Ik zag twee beren …

Als je kopje onder bent geweest moet je ook als ijsbeer je lokken even uitschudden.

Daan en Emma spelen een potje schaak.

Uitzicht over het park en de omgeving.

Op de terugweg hebben we de dag afgesloten met een barbecue. Gelukkig zaten we in een schuilhut waardoor we geen last hadden van de regenbui die overtrok.

Barbecue

Värmlands Moose Park

Vandaag zijn we naar Värmlands Moose Park in Ekshärad geweest. Met enige regelmaat zien we elanden en weten ze meestal ook wel te vinden. Dit was voor ons de kans om nog meer te weten te komen over deze mooie dieren en ze van heel dichtbij te kunnen zien.

Even na half twee werden we door James, onze gids, verwelkomd voor de rondleiding. Na een algemeen verhaal over de elanden en hun gewoontes was het tijd om de dieren in het echt te bekijken. Onze eerste bezoek was aan Lotta met haar twee jongen. Terwijl James uitleg gaf mochten we de dieren voeren en aaien. Als je elanden van zo dichtbij ziet valt pas op hoe groot ze zijn.

Lotta en haar kinderen.

James geeft uiteg.

Lotta laat zich een lekkere appel voeren.

De jonkies houden meer van frisse blaadjes.

Na ons bezoek aan Lotta en haar kinderen was het tijd voor een kleine pauze. Daarna vertelde James over het gedrag van de elandstieren en hun gewei. Emil, de elandstier vond het warm vandaag en had besloten in het bos te blijven. Daarom volgenden wij James het bos in zodat we Emil konden zien. We konden zo dicht bij hem komen dat we zijn gewei konden aaien.

Enthousiast legt James uit wat een mannetje met zijn gewei doet.

Emil

Ook Emil laat zich aaien.

James is een erg goede verteller en de twee uur die rondleiding duurde zijn omgevlogen. We hebben erg heel veel geleerd over elanden en hun gewoontes waardoor we ze in de toekomst nog beter weten te vinden. Mocht je in Zweden zijn is Värmlands Moose Park in Ekshärad een aanrader!

Emil vindt het wel mooi zo en verdwijnt verder het bos in.