Hij kan er toch op!

Vandaag wilden we met de kano op pad. Alleen hadden we de vorige zomer nog een stationwagen waar de kano prima op kon. Nu hebben we echter een wat kleinere auto die duidelijk korter is. Voor ik de kano onder uit zeil ging halen heb ik eerst maar eens met stappen afgepast hoe lang die nu eigenlijk was. Vervolgens ben ik maar eens naast de auto gaan stappen en kwam tot de conclusie dat de kano wat langer was dan de auto. Ik vroeg me daarom af of het wel te doen zou zijn om de kano op de auto te leggen.

Dan toch maar de dakdragers op de dakrails vastzetten, de kano onder het zeil uithalen en de proef op de som nemen. De kano eerst maar eens naast de auto gelegd. Hij was nog steeds langer dan de auto. Tussen het afpassen en de kano naast de auto leggen was er niets veranderd, de kano was niet zomaar korter geworden en de auto niet zomaar langer. Ik vond het geheel toch nog wat twijfelachtig, de dakrails waren immers ook een stuk korter. Dus dan maar de kano op de auto leggen en vastzetten met de spanbanden. Dat verliep allemaal vlotter dan verwacht en de kano lag even later stevig vastgesjord op het dak.

Kano op auto

 

We konden op pad naar de Värsjön om te kanoën en te zwemmen. Het was nog even opletten om het kleine zijweggetje weer te vinden naar het meer, maar door goed op te letten hadden we dat in één keer gevonden. Bij het meer dan kano afladen en te water laten en we konden op weg.

IMG_1212

Al peddelend kwam er er achter dat we toch wat water maakten. Ergens schijnt er weer een klein lek in de kano te zitten. Maar voor nu konden we daar prima mee leven. We zijn naar een eilandje in het meer gevaren en hebben daar gezwommen.

IMG_1217Uiteindelijk zijn zijn we weer terug gevaren naar de plek waar de auto stond, hebben de kano op de kant gelegd en zijn weer het water ingedoken. Het is wel erg ontspannen zo in Zweden. Gewoon een rustige plek aan een meer op zoeken en ongestoord zonder drukte kunnen genieten.

In de vakantie gaan we op zoek naar epoxyhars om de kano weer waterdicht te kunnen maken. Het is een oud beestje maar we hebben er al enorm veel plezier van gehad. Als hij het echt begeeft denk ik dat we hier op zoek gaan naar een andere.

 

Even een frisse duik

Vandaag hebben we niet heel veel gedaan, alleen beetje opruimen en boodschappen doen. Aan het eind van de middag hebben we besloten om nog even een frisse duik te nemen in de Stölletsjön. We kennen daar een rustige plek met een vlonder waar je even kunt liggen en lekker zwemmen.

Stölletsjön

Net toen we er over dachten om de plek weer te verlaten kwamen de eigenaren van de vlonder aangereden. Ze vonden het geen probleem als we gebruik maakten van de vlonder als zij er niet waren.

Vanavond steken we de barbecue aan en gaan genieten van de lange zomeravond!

Een andere route

Toen we dit keer vaste overtocht van Kiel naar Göteborg wilden boeken, waren alle “gewone” hutten al op. Dit was ons nog nooit overkomen omdat we normaal niet in het weekend reizen. Er waren nog wel hutten vrij maar dat waren de luxe suites met panorama-uitzicht en eventueel jacuzzi. Blijkbaar heet het dan niet gewoon “hut” meer maar wordt het een “suite” en daar hoort dan meteen een ander prijskaartje bij. De kinderen vonden die luxe geen probleem maar we wilden toch wel een beetje aan onze portemonnee denken. Later vertrekken had naar natuurlijk ook gekund maar we willen toch zo lang mogelijk genieten in Stöllet.
Hans en Yvonne hadden ons al een keer getipt over de overtocht Travemünde – Malmö met Finnlines. Volgens de website hadden ze nog wel plaats en er was veel meer keus in de afvaarten. Uiteindelijk werd het de nachtboot die om 01.00 ‘s nachts vertrok uit Travemünde en om 10.15 ‘s ochtends aan zou komen in Malmö.

Daarom vertrokken we eergisteren in de loop van de middag pas naar Travemünde. Het zou een drukke dag worden met veel lange files volgens de ADAC, maar we hebben onderweg geen enkele file gehad! Door ons late vertrektijdstip zijn we blijkbaar achter alle files aan gereden of de ADAC het mis. We waren in ieder geval ruim op tijd in Travemünde.
Travemünde De haven in Travemünde ligt in een industrieterrein, dus even een plaatsje in lopen is er niet bij. De haven is vooral gericht op vrachtverkeer en minder op personenverkeer, het was daarom een komen en gaan van vrachtauto’s. Als je het terrein op rijdt zie je de rijen wel maar je kunt niet zien waarvoor ze zijn. Er vertrekken meerdere maatschappijen vanuit Travemünde met verschillende bestemmingen en dan is vrachtverkeer en personenverkeer nog eens gescheiden. Kortom er waren genoeg rijen om uit te kiezen. Maar we hebben de rij Finnlines, personenauto’s met bestemming Malmö weten te vinden. Even na half elf werd begonnen met inschepen en rond half twaalf waren we in onze hut. We hadden een buitenhut geboekt en die was minstens twee keer zo groot als de hutten op de schepen van de Stena Line. Onze hut (of is dit misschien wel een suite?) had 4 bedden en maar één bovendbed, een bureau met stoel, tafeltje met fauteuil, tv, douche, toilet, koelkast, kledingkast en natuurlijk een raam. Ik “mocht” in het enige bovenbed, Suzanne en de kinderen gingen in de bedden beneden. We hebben prima geslapen en ‘s ochtends om negen uur hebben we de ontbijtzaal opgezocht. Wat ons opviel is dat de sfeer wat gemoedelijker was en dat het allemaal minder massaal was dan de schepen van Stena Line.

Öresundbrug

Terwijl we zaten te eten voeren we onder de Öresundbrug door, de brug die Kopenhagen met Malmö verbindt. Rond tien uur kwam het signaal dat we onze auto weer konden opzoeken en even later reden we de boot af, over het industrieterrein richting snelweg.

MalmöOnze eerste stop zou Gekås (www.gekas.se) in Ullared zijn. Deze winkel schijnt een fenomeen te zijn in Zweden. Enkele getallen die horen bij deze winkel: 69 kassa’s, 38000 vierkante meter winkeloppervlak, 3500 parkeerplaatsen en er kunnen 7000 mensen gelijktijdig in de winkel. Verder ligt in de buurt een camping met een pendeldienst.

GekåsNu dacht ik dat het op een zondag, met mooi weer, wel mee zou vallen met de drukte, maar niets was minder waar, de parkeerplaats stond behoorlijk vol en in de winkel was het een gekkenhuis. En ik moet zeggen dat ze er veel verkopen, maar de winkel is onoverzichtelijk en als je iets wil vinden wordt het toch zoeken. Met de kinderen hebben we een tijdstip afgesproken waarop we elkaar weer terug zouden zien bij kassa 55 zodat iedereen even zelf kon rondkijken. We hebben toch wat dingetjes gekocht zoals badkleding, joggingbroek en sokken en Daan had weer wat nieuwe spellen voor zijn xbox gevonden.

Toen we uitgekeken waren hebben we onze reis vervolgd. We wilden niet de standaard route langs de westkust volgen, die hebben we vaak genoeg gezien, dit keer wilden we de route tussen de twee grote meren door volgen. Het duurde even voordat we onze navigatie daarvan konden overtuigen, maar door even een Mariestad als bestemming te kiezen ging het goed. Onderweg bleek dat we ook hier al op veel plekken waren geweest met enige regelmaat herkenden we plaatsjes en wegen.

Tenslotte kwam we weer op echt bekende weg en reden we richting Karlstad om vervolgens af te slaan in de richting van Molkom en Hagfors. Het laatste stuk hebben we “meegezongen” met de liedjes van de top2000 (mp3′s via de autoradio) en voor we het wisten waren we al weer thuis in Stöllet.

De dag van de arbeid

Vandaag is het 1 mei oftewel de “Dag van de arbeid”. In de tuin lag nog wat snoeiafval dat opgeruimd moest worden. Tussendoor stonden we even te praten en hadden het over de stenen die vermoedelijk een terras moesten vormen. Al die jaren dat we ons huis in Stöllet hebben, hebben we ons daar nooit druk overgemaakt. Vanaf de eerste dag waren de stenen al zo overgroeid met mos dat we dachten dat het terras niet veel zou voorstellen.

Dit keer hebben we wat beter gekeken, wat mos weggehaald en het leek erop dat het toch wel een aardig terras zou kunnen zijn. Nog maar eens iets meer mos weggehaald en het begon ergens op te lijken. De nodige zweetdruppels en kruiwagens mos verder lag er ineens een mooi terras.

Terras
Kortom deze zomer hebben we naast veranda nog een mooie plek om te zitten. We hopen op een mooie zomer!

April doet wat hij wil

“April doet wat hij wil” gaat echt op hier in Stöllet. We hebben dagen gehad van rond de 20 graden. We konden wandelen in ons t-shirt en ‘s avonds barbecuen. We hebben ook verscheidene keren nachtvorst gehad en moesten we de autoruit schoonkrabben als we op pad wilden. Het is nu 30 april rond 7 uur ‘s avonds en het sneeuwt al een hele tijd. De sneeuw blijft niet echt liggen maar het zijn wel hele mooie grote vlokken.

April doet wat hij wil

De extremen van deze vakantie zijn wel:
+22.3 graden
-5.8 graden
Sneeuw

De container

Onze container wordt maandelijks geleegd en staat altijd keurig op zijn vaste plek. We zien de containerauto echter bijna nooit. Vandaag konden we aanschouwen hoe dat ging.

Containerauto

 

Hier geen slimme grijparmen of mannen die achterop de vrachtauto staan. De containerauto rijdt voor, zet een klein stuk achteruit, de chauffeur stap uit, pakt de container, stort deze met het mechanisme achter op de auto leeg, zet de container weer keurig terug op de plek, de chauffeur stapt weer in en rijdt door naar de volgende container.

Nu is Stöllet niet groot maar er staan toch de nodige afvalcontainers dus de beste man is er wel even mee bezig. Verder moet hij kijken welke sticker er op de container zit, er zijn containers die maandelijks of alleen van mei tot en met september maar dan iedere 14 dagen of maar twee keer per jaar geleegd worden.

Falu Gruva

Vandaag zijn we naar de kopermijn in Falun geweest. De mijn is tot 1992 in gebruik geweest en is nu een museum en staat sinds 2001 op de werelderfgoedlijst van UNESCO. In Falun werd al sinds de 8ste eeuw erts gedolven, maar er zijn aanwijzingen dat de er nog eerder naar erts gedolven is.

Stora Stöten

Het meest opvallende aan de mijn is het grote gat dat ontstaan is toen de deze in juni 1687 is ingestort. Bij de instorting is wonder boven wonder niemand gewond geraakt of overleden, het was toen namelijk midsommar en alle mijnwerkers waren die dag vrij.

Al wandelen over het terrein leer je veel over de geschiedenis van deze mijn. Zoals de bel die continu gaat als teken dat de waterpomp nog werkt. Als de bel stopte moest iemand heel snel naar boven om de pomp te repareren omdat anders de mijn vol water liep. Verder was kinderarbeid in die tijd heel gewoon, vanaf een jaar of 8 kon een jongen bovengronds erts sorteren en vanaf een jaar of 12 konden ze ondergronds in de mijn aan de slag.

208 meter diep

Op een plek kon je van bovenaf de schacht van 208 meter diep in kijken. En het is echt een enorm diep gat als je er zo boven staat. Het erts werd in een grote emmer naar boven gehesen. Als de emmer weer naar beneden ging, gingen de mijnwerkers met een voet op rand van de emmer staan en hielden zich vast aan het touw. Dit deden ze zo omdat er dan meer tegelijk naar beneden konden. Op de juiste plek moesten ze dan gaan schommelen met de emmer zodat ze weer de gang in konden springen.

Verder hebben de mineralen in de mijn een conserverende werking. Zo is er het verhaal van Fet Mats Israelsson. Mats was in maart 1677 alleen aan het werk in de mijn toen er een kleine instorting plaatsvond en hij er niet meer uit kon. 40 jaar later vonden mijnwerkers een lichaam in de mijn en ze wisten niet hoe dat er gekomen was want ze misten niemand. De verloofde van Mats herkende hem echter wel want dat was de Mats die er nog precies zo uitzag als 40 jaar geleden. Het lichaam van Mats is daarna 30 jaar lang tentoongesteld en daarna pas begraven.

Faluröd

Een bijproduct van deze mijn is een pigment dat ze gebruiken om de bekend rode verf van te maken. Deze verf wordt al sinds de 18de eeuw gemaakt in Falun. De verf heeft een conserverende werking, wat de verf goed geschikt maakt om de buitengevels van de huizen te beschermen. In de 19de eeuw waren veel huizen echter nog van onbehandeld hout, alleen de rijken schilderden hun huis toen faluröd. De hele rijken gebruikten de duurdere gele verf. Dat verklaart ook waarom de grote statige huizen geel zijn en niet rood. Falu Rödfärg is een beschermd product en het mag alleen zo heten als er ook echt pigment uit Falun in zit.

In de mijn

Na rondgekeken te hebben op het terrein zijn we met een gids de mijn in gegaan. Onderweg vertelde ze het nodige over de mijn en hoe het er aan toe ging en ongemerkt stonden we na wat trappen en gangen doorgelopen te hebben op een diepte van 67 meter.

Julgran

In een deel van de mijn is vroeger rond kerst in een keer heel veel koper gevonden. De mijnwerkers zagen dit als een kerstkadootje en sinds die tijd heeft er op die plek altijd een kerstboom gestaan. Ieder jaar plaatsen ze weer een nieuwe kerstboom in de ruimte.

Toen we de mijn in gingen hebben we de nodige trappen afgelopen. Naar boven ging gelukkig gewoon met een lift, anders zou het een aardige conditietraining worden.

Na een leuke dag zijn we weer naar huis gegaan. Het zou laat zijn voordat we thuis waren, maar het was nog te vroeg om in Falun te eten en onderweg kwamen we niet door veel noemenswaardige plaatsen. We hebben daarom ons avondeten bij de supermarkt gehaald en onderweg gepicknickt. Het is handig dat tegenwoordig de meeste supermarkten voorzien zijn van een uitgebreid saladebuffet met pasta, noedels, kaas, sla, wortel, zalm, tonijn, kip etc.

Saladebuffet

 

De muizenval

Zoals al eerder verteld denken we dat we muizen in de kelder hebben. Tenminste er lagen keutels en wat haartjes onder een oude doek. In de kelder is weinig eetbaars te vinden dus het kan ook zijn dat de familie muis al verhuisd is. In ieder geval moest er toch een muizenval komen.

Het mocht geen ouderwetse muizenval met een veer zijn, het moest een val worden waar de muis levend in gevangen kon worden. We hebben even de kooitjes bekeken maar die leken niet goed te werken. Naar mijn idee kon de muis rustig alles opeten en daarna de kooi weer verlaten zonder dat de kooi dicht zou klappen. Na wat zoeken vonden we een val die werkt als een soort wip.
Muizenval

 

Het idee is dat de muis het plankje oploopt naar het lekkers dat aan het andere einde van de wip is bevestigd. Als de muis dan te ver loopt, klapt de wip naar voren en zit de muis levend en wel maar wel hevig geschrokken en met hoofdpijn in de emmer.

Muizenval

 

De val staat nu in de kelder we moeten alleen nog wat lekkers vastmaken aan de pinnetjes aan het uiteinde van de wip. Volgens de verpakking kun je met deze val meerdere muizen vangen omdat het “aas” aan de pinnetjes blijft zitten en de wip weer terugklapt.

Waar we ons echter over verbaasden was de gebruiksaanwijzing van deze val:
Je moet de val opzetten zoals op het plaatje en bij voorkeur gebruik je een emmer van 10 liter. Plaats een geschikt soort aas (kaas of een amandel) op de pennetjes aan het uiteinde van de wip. Het aas moet niet zo zwaar zijn dat de wip meteen al naar voren klapt. Test daarom de wipfunctie en kijk of de wip weer terugklapt.
Tot zover is het allemaal erg logisch. Dan gaat het verhaal verder:
Om te voorkomen dat je de wet overtreedt moet je het volgende doen:
De val moet twee keer per dag worden geleegd ‘s morgens en ‘s avonds.
(Hoeveel muizen denken ze dat we hebben?)
De emmer mag niet gevuld worden met water, glycol of iets ander wat de muis doodt.
(Tot zover klinkt het erg diervriendelijk)
De muizen moet gedood worden met een flinke klap op het hoofd. De fabrikant neemt geen verantwoordelijkheid voor het gebruik van de val door de koper.
(Huh? Hoezo de muis doden? Dus ik moet dan toch een hamer in de buurt houden?)

Van Suzanne mocht ik niet alvast de hamer naast de val leggen. We zetten de muizen gewoon een stuk verderop weer uit. Mochten we er een vangen dan maken we natuurlijk eerst een foto als bewijs.

Brrrrr, het is nog fris ‘s ochtends

De winter is nog niet helemaal voorbij. Vanmorgen was het -5.6 op de thermometer buiten. En toen we op pad wilden rond een uur of tien, waren de autoruiten nog bevroren en moest ik krabben.

Krabben

Daarna zijn we naar Karlstad geweest om te winkelen. In Nederland komen we er nauwelijks aan toe en hier hebben we er de tijd voor. We kennen de stad en de winkels ondertussen redelijk en hebben zo onze vaste parkeerplek.

Telefooncel

In de buurt van het turistbyrå, waar we altijd parkeren, staat een oude telefooncel. Geen superstrak recht ontwerp maar gewoon echt ouderwets. Een telefooncel is iets dat de kinderen niet meer kennen, ze zijn opgegroeid met een mobieltje en zijn gewend altijd en overal een telefoon bij de hand te hebben. Bellen is sowieso vreemd voor ze, whatsapp en sms zijn voor hun veel gemakkelijker.

Als we gaan winkelen in Karlstad wordt het wel een lange en gezellige dag. Dit keer kwamen we terug met onder andere zomerjassen, gympen, zaag, kruiwagen, 4G-router etc.

Boeken

Verder bleek dat de kinderen door hun leesboeken heen waren. Gelukkig is hun Engels zo goed dat ze met gemak ook Engelstalige boeken lezen. We zijn daarom even de Akademibokhandel ingegaan omdat ze daar ook Engelstalige boeken verkopen. Daan koos voor “Harry Potter and the Deadly Hallows”, voor Emma werd het “The Mortal Instruments, City of Bones”.

Comviq

Aangezien we alle vier fanatieke internetgebruikers zijn leverde het delen van een 3G verbinding af toe discussie op als de verbinding traag werd. Skypen, youtube of netflix, facebook, surfen, mailen, website bijwerken, spelletjes, internetradio etc. werden dan toch wat veel. In Nederland had ik al uitgezocht of 4G mogelijk zou zijn in Stöllet en wat bleek? In deze relatieve uithoek van Zweden is er gewoon 4G-dekking. Verder had Comviq ook nog eens een aantrekkelijke aanbieding voor een 4G router. Dus toen we in Karlstad waren hebben we in de ICA supermarkt de router gekocht.

Morgen maar eens de kruiwagen in elkaar zetten en verder aan de slag gaan in de tuin.

Werken en leren

De techniek gaat steeds verder. Van mijn werk had ik toestemming om mijn laptop mee te nemen zodat ik ook in Stöllet kan werken. Zo kan ik in alle vroegte, vanaf een uur of zes (ik ben toch een ochtendmens) mooi een paar uur werken.
LaptopHet voordeel is dat ik wat meer vrije dagen over hou en nu het druk is op het werk ik toch nog het nodige kan doen. Verder kan ik bij alle bestanden waar ik op het werk ook bij kan en mijn e-mail en agenda. Daarnaast kan ik chatten met collega’s (als die al wakker zijn). Vanochtend probeerde een collega een videochat en na wat gepruts met instellingen deed dat het ook. Kortom werken in Nederland vanuit Zweden kan gewoon.

Examenbundel

Emma zit in haar examenjaar en heeft al haar boeken en een paar examenbundels meegenomen zodat ze kan leren. Als we weer terug zijn heeft ze nog een week school waarin ze vooral oefenexamens maken en daarna beginnen haar gewone examens al. Het is wel even wennen voor haar om hier ook met school bezig te zijn. Aan de andere kant is hier alles wat ze thuis ook heeft, computer, internet, een bureau etc. En wat er thuis niet is, is hier wel: rust! Vanmiddag is ze vanzelf weer een paar uur de boeken ingedoken.

Verder heb ik vanmiddag in de tuin wat gesnoeid. Hoe lekker de frambozen ook zijn, de frambozenstruiken mogen toch wel een stuk teruggesnoeid worden. Verder neemt de rozenstruik ook een steeds groter stuk in dus die heb ik ook teruggesnoeid.

Daan heeft zich vandaag prima vermaakt, voor hem een pyamadag. Hij heeft zich prima vermaakt met zijn xbox en komt af en toe vragen wat we allemaal aan het doen zijn.

Verder maakt Suzanne een overheerlijke banoffee pie (banaan-toffee-taart). Het recept staat onderaan deze blog.

Morgen gaan we naar Karlstad om te winkelen. Een zaag om wat takken weg te halen staat in ieder geval op het lijstje. Net als muizenvallen, het lijkt erop dat een muizenfamilie intrek heeft genomen in de kelder.  Vorig jaar hebben we de familie van Henkie (een grote spin verdreven), dit jaar lijkt het erop dat we andere gasten hebben. Verder hebben we nog wat andere dingen op ons lijstje staan.

Banoffee pie

Ingrediënten:
200 gram digestive biscuits,
175 gram boter,
2 blikjes gecondenseerde melk (á 400 ml),
3 grote bananen,
350 ml slagroom,
40 gram vanille suiker.

Extra:
ovenschaal 15×20 cm,
ovenschaal 20×30 cm,
springvorm 24 cm,
bakpapier.

Bereiding:
Verwarm de oven voor op 180 graden. Bekleed de bodem van de springvorm met bakpapier. Maal de koekjes fijn in een keukenmachine. Smelt de boter in een pannetje en voeg de koekkruimels toe. Roer goed door, en druk hier een bodem van in de springvorm. Gebruik de achterkant van een eetlepel om te verdelen en aan te drukken.Bak de bodem 5-8 minuten in de voorverwarmde oven, en laat hierna in de vorm afkoelen.

Zet de oven op 200 graden voor de karamelvulling. Giet de gecondenseerde melk in een glazen ovenschaal (minimaal 15x20cm). Dek de schaal af met zilverfolie en plaats in een grotere schaal. Giet heet water in de grote schaal, zodat de kleine schaal voor minstens de helft onder staat. Verwarm dit 90 minuten in de oven, en laat hierna een beetje afkoelen.

Verdeel de helft van de karamelpudding over de taartbodem en strijk glad met een spatel. Snij de bananen in dikke plakken en verdeel deze over de vulling. Verdeel nu de overgebleven helft van de karamel over de bananen, en strijk wederom glad met een spatel. Laat nu goed afkoelen.

Vlak voor het serveren klop je de slagroom stijf met de vanille suiker en spatel dit over de bovenkant van de taart.