We zijn geopend!

foto 2 (1)Gisteren werden, eerder dan verwacht, de reisgidsen geleverd. Het enige tastbare dat we tot nu toe hadden was de losbladige proefdruk. Het open maken van de dozen was spannend, wat zou het eindresultaat geworden zijn? De plastic strips die om de dozen heen zaten doorgesneden … voorzichtig het plakband doorgesneden en de doos open gemaakt … hoe ziet het er uit? … bleek dat er in de bruine doos nog een aantal kleinere dozen zaten. Dan maar de bovenste doos er uit pakken en die open maken … ligt er boven een vel papier, nog steeds geen reisgids. Dat papier er uit gehaald en ja, daar waren ze!
We hebben een echte reisgids te gemaakt! De gids overtrof onze stoutste verwachtingen, wat was het mooi geworden! We hebben de hele middag gestuiterd, iedere keer als we even een gids vasthadden, hadden we weer het gevoel dat we dit toch maar mooi voor elkaar hebben gekregen, van helemaal niets naar een echt boek! We hadden gedacht dat we dit weekend rustig de laatste dingen aan de webwinkel konden doen. Nu wilden we open en we hebben daarom maar even de schouders eronder gezet en de winkel afgemaakt. Gisteravond hebben we het digitale lint van onze winkel doorgeknipt. De reisgids is te bestellen op onze website www.hem62.nl of rechtstreeks via deze link: Reisgids Värmland. Ondertussen zijn de eerste bestellingen uit Nederland én Zweden al binnen en kunnen we ons nu richten op de afhandeling daarvan.

reisgids

Reisgids Värmland (klik op de foto om te bestellen)

Hoe onze reisgids over Värmland ontstond

We hadden het er al een tijdje over om “iets met Zweden te gaan doen”. We hielden al een blog en een site met toeristische informatie over Zweden bij en gaandeweg ontstond het plan om daar meer van te maken. Vorig jaar zomer ontstond een nog wat vaag idee om een reisgids te maken. Langzaam werd duidelijk wat het moest gaan worden. Op 1 september 2015 zijn we gestart met Hem62, een bedrijfje dat het plan moest gaan realiseren.

Vanaf dat moment zijn we gaan werken aan de reisgids. We dacht dat het wel mee zou vallen, we hadden immers al veel teksten geschreven, dus die konden we wel gebruiken. Het werd snel duidelijk dat de teksten die we hadden lang niet allemaal onze kritische blik doorstonden en er bleken nog dingen te ontbreken. We hebben veel moeten herschrijven, aanvullen en controleren. Ook in de vakanties zijn we nog vaak op zoek gegaan naar de locaties om te kijken of alles wel klopte en foto’s te maken.

En dan moeten de teksten en foto’s nog in boekvorm gegoten worden. Hiervoor zijn we Adobe Indesign gaan gebruiken als DTP-pakket en konden we alles samenvoegen tot een boek. Dat samenvoegen ging ook weer met vallen en opstaan. We hadden discussies over de indeling die toch weer anders moest waardoor we opnieuw moesten beginnen. Discussies over te gebruiken kleuren, lettertypes, teksten, foto’s, pagina-indeling en alles wat maar met een boek te maken heeft. Emma blijkt overigens over een goed gevoel voor vorm en kleur te beschikken en heeft af en toe een “crisis” opgelost.

Uiteindelijk denk je dat het klaar is en print je het voor jezelf uit. Je kijkt en leest alles nog een keer na en dan schrik je van het aantal fouten dat je tegenkomt. Vervolgens corrigeer je alles en besluit je om nog een keer alles na te lopen en dan zie je dingen die je over het hoofd had gezien. Dan nog maar een keer alles doorwerken en corrigeren. Tenslotte vind je geen gekke dingen meer en wordt het tijd voor de volgende stap, het vinden van een drukker. Je gaat het internet afspeuren, mailt verschillende bedrijven, stelt vragen en vraagt om een offerte. Ondertussen hebben we ons ook nog als uitgever bij het bureau ISBN geregistreerd en hebben een ISBN voor ons boek aangevraagd. Op zich is dit niet verplicht maar het is wel handig om een ISBN te hebben, we weten immers niet wat komen gaat.

Afgelopen zaterdag ontvingen we de proefdruk van de drukker en dan wordt het allemaal wel heel erg echt. Het boek is nog losbladig maar wel gedrukt op het papier dat ook voor het echte boek gebruikt wordt. Heel stiekem zijn we trots op het resultaat, dit hebben we toch maar weer geflikt met ons tweetjes. Na de proefdruk bekeken en goed bevonden te hebben, hebben we de drukker gemeld dat we akkoord zijn. Hij gaat nu aan de slag om de eerste druk van ons boek te maken en we hopen binnenkort de echte boeken te ontvangen.

Dan moet het boek natuurlijk nog verkocht worden. Daarom zijn we nu aan het werken aan een webshop zodat het boek besteld kan worden. Dan bedenk je dat het boek ook nog verstuurd moet worden (niet iedereen zal het komen afhalen) en dat het toch wel handig is en dat je daarvoor doosjes hebt.

Langzaam naderen we nu het moment dat we het lint van onze webwinkel kunnen doorknippen en het boek besteld kan worden. De komende dagen zijn we nog druk met het inrichten van de winkel en ons voorbereiden op de opening.

De omslag

De omslag

Nog even door Tiomilaskogen

Vanmorgen zijn we even boodschappen gaan doen in Ekshärad en meteen even langs Granngården (soort van tuincentrum) gegaan om te zien of ze daar een nieuw mes voor onze grasmaaier hadden. Dit keer hadden we succes, ze hadden een universeel mes dat paste op onze grasmaaier. Bij thuiskomst hebben we het mes op de maaier gemonteerd en meteen maar getest. Het was een hele verbetering ten opzichte van ons oude mes dat de afgelopen jaren toch behoorlijk wat te lijden heeft gehad. Het was wat meer dan testen, het was prachtig weer en heb daarom de tuin meteen maar helemaal gemaaid. Onvoorstelbaar dat we een week geleden nog met sneeuw zaten en ik nu in een t-shirt in de tuin aan de slag kon. Na het avondeten hebben we nog even een rondje gemaakt door Tiomilaskogen. We zien ook hier nog steeds nieuwe plekken. En wat is het toch mooi in het avondlicht.

IMG_0155 DSC01446 DSC01449

“Even” naar Glaskogen

Vandaag zijn we naar Glaskogen geweest, dit stuk van Värmland hebben we nog niet zo vaak bezocht en we wilden wat locaties nagaan voor ons boek. Vanaf Stöllet is het ongeveer 150 kilometer, dus best een eindje verderop. Onze eerste stop was al in Torsby om iets voor de lunch op te pikken. Daarna hebben we onze rit richting het bezoekerscentrum in Lenungshammar voortgezet.

De uitzichttoren op Fryksdalshöjden.

De uitzichttoren op Fryksdalshöjden.

Bij Fryksdalshöjden zagen we plotseling een uitkijktoren een eindje van de weg staan. We hebben de weg al vaker gereden en hij was ons nog nooit opgevallen, er staat ook nergens een bordje langs de weg. Omdat we deze plek nog niet kenden besloten we een kijkje te nemen. Eerst maar eens zien of we met de auto iets dichterbij konden komen. We vonden een smal zijweggetje dat weliswaar geasfalteerd was maar dat zo verzakt was en vol gaten zat dat we goed uit moesten kijken. Na een tijdje zagen we de toren weer staan en hebben de auto geparkeerd. Bij de toren stonden nog een huisje en een toiletgebouwtje (een typisch Zweedse buiten WC). Op de deur die toegang gaf tot de trap stond dat beklimmen voor eigen risico was. De toegang was 5 kronen per persoon en kon gedeponeerd worden in het roestige blikje dat aan de paal gespijkerd was. Ook wij hebben keurig onze entree voldaan en zijn naar boven geklommen. Vanaf de toren heb je een mooi uitzicht over Fryksdalen. Na nog wat rondgekeken te hebben herinnerde ik me een foto van een toren die ik een tijd geleden in het Aftonbladet zag staan. Thuis heb ik het opzocht en wat blijkt: de toren en alles wat er bij hoort is te koop. Het gaat om de uitzichttoren, de wc, het huisje waar je kunt overnachten en 16.000 vierkante meter grond. Er is geen elektriciteit en water wel is er een bron geboord. De prijs is 375.000 kronen (iets meer dan 40.000 euro).

5 kronen per bezoeker, het blikje hangt naast de deur.

5 kronen per bezoeker, het blikje hangt naast de deur. Mocht je het geheel kopen dan heb je 75.000 bezoekers nodig om de aankoopkosten terug te verdienen en dan lijkt me het blikje erg klein …

Uitzicht over Fryksdalshöjden.

Uitzicht over Fryksdalshöjden.

Daarna zijn we doorgereden naar Lenungshammar midden in Glaskogen. Het hart van Glaskogen wordt gevormd door de meren Stora Gla en Övre Gla. In Lenungshammar ligt een camping en het informatiecentrum van het gebied. Lenungshammar is een prachtig startpunt voor kano- en wandeltochten door het reservaat. Na rondgekeken te hebben zijn we doorgegaan naar Årjäng en vanaf daar zijn we weer richting Stöllet gegaan.

Op de terugweg zagen we nog twee elanden, zo te zien een moeder met jong. Ze bleven nieuwsgierig staan kijken en liepen een klein stukje van ons weg maar bleven staan kijken. Ze stonden alleen niet zo mooi dat er een goede foto te maken was. Ik heb toen mijn camera gepakt en ben voorzichtig uitgestapt. Normaal lopen ze dan snel weg maar nu bleven ze weer nieuwsgierig staan kijken. Via een weggetje kon ik gemakkelijk wat dichterbij komen. Langzaam liep ik het weggetje in terwijl de dieren naar me bleven kijken. Uiteindelijk besloot het jonge dier het weggetje over te steken en in het bos te verdwijnen. De moeder bleef staan en hield me in de gaten. Ik kon nog een stukje dichterbij komen, totdat ze besloot achter haar jong aan te gaan en in het bos te verdwijnen. Ik had nog net tijd om wat foto’s te maken.

Nieuwsgierige eland.

Nieuwsgierige eland.

Toch maar achter haar jong aan.

Toch maar achter haar jong aan.

Daarna hebben we onze rit voortgezet richting huis. Even na Torsby was er een politiecontrole. Ik zag eerst aan de overkant een grote groep agenten die verkeer van de weg aan het halen was en was blij dat we niet aan de kant hoefden. Even later stond er echter ook een agent op mijn rijbaan die gebaarde dat ik aan de kant moest. Wat nu weer? Ik had een maar een beetje te hard gereden en de wodka van gisteravond was ook al lang weg. Gelukkig was het een routinecontrole en na het laten zien van mijn rijbewijs en het doen van een blaastest mochten we weer verder. Maar waarom men een alcoholcontrole rond zes uur ’s middags doet is mij een raadsel, of die Zweden hebben drankgewoonten die ik nog niet ken.

 

Aan de slag in de tuin

Vandaag was het tijd om buiten aan de slag te gaan. De boom midden in onze tuin werd meer een struik dan een boom, de takken stonden alle kanten op en raakten hier en daar de grond. Het was tijd voor een stevige snoeibeurt, of beter gezegd zaagbeurt. Het was lastig om te zien welke takken er nu uit moesten. De meest voor de hand liggende takken die er af moesten waren wel te zien. Daarna moest ik toch even afstand nemen om de creatie beter te bekijken en te zien welke er nog meer af moesten. Maar na een tijdje stond er toch weer iets dat op een boom leek. Ik ben er toch achter gekomen dat een beroep als kapper niet voor mij weggelegd is (mocht er toch iemand zijn die een uniek kapsel wil dan doe ik dat geheel gratis).

Daarna was het tijd om de grasmaaier uit de kelder te halen, de olie moest ververst, het luchtfilter vervangen en ik wilde het mes graag vervangen. Voor het luchtfilter en het mes zijn we naar “Mats Skog och Fritid” in Torsby gegaan. Mats had wel een luchtfilter maar geen nieuw mes voor de maaier. Voor dat laatste moeten we verder op zoek of zelf via internet een nieuw mes bestellen. Voorlopig monteer ik het oude mes weer op de maaier totdat we een nieuw hebben gevonden.

Terug zijn we via een omweg reden en in de bossen zagen we weer een eland. We hadden er al meer gezien deze vakantie, maar het blijft iedere keer bijzonder.DSC01422