Lupusbase

Vandaag zijn we naar Lupusbase geweest. We wilden graag meer leren over de paddestoelen die we regelmatig in de bossen tegenkomen. Sommigen ervan zijn eetbaar maar welke zijn dat? We durfden ze daarom tot op heden niet zomaar te plukken.

Via de e-mail hadden we een routebeschrijving gekregen van de lokatie van Lupusbase. Lupusbase ligt midden in het bos en je moet weten waar je moet zijn. Volgens de beschrijving moesten we na Sunnemo een bosweg in en op de kruising parkeren. Daar zouden we opgehaald worden. We wisten niet wat we zouden aantreffen. Toen we net voor tienen aan kwamen rijden op de aangeduide lokatie stond er een meneer in outdoorkleding op ons te wachten. Het bleek Dick te zijn en na een korte kennismaking liepen we al kletsend door het bos naar Lupusbase.

Lupusbase

Lupusbase

Niet veel later zagen we Lupusbase, een prachtig houten huis in het bos, bewaakt door een aantal imposante wolfhonden. Dit is het domein van Dick en Petra, hier wonen ze samen met hun honden en kippen het hele jaar door diep in de bossen van Zweden. Elektriciteit halen ze uit hun zonnepanelen en het water komt uit een bron in het bos. Nadat we ook kennisgemaakt hadden met Petra en de honden gingen we naar binnen voor een kop koffie, koekjes en chocola. Omdat we allemaal wel iets met Zweden schijnen te hebben, hebben we uitgebreid zitten praten over van alles nog wat. Totdat het toch maar eens tijd werd om te gaan doen waar we voor gekomen waren. Petra legde het een en ander uit over de paddestoelen in het bos en liet alvast wat voorbeelden zien. Daarna gingen we op pad voor het echte werk.

Aandacht voor de uitleg van Petra

Aandacht voor de uitleg van Petra

Struinen door het bos

Struinen door het bos

Hjorton (eindelijk rijpe hjortron die een foto gehaald hebben)

Hjorton (eindelijk rijpe hjortron die een foto gehaald hebben)

Cantharel

Cantharel

Stekelzwam

Stekelzwam

Aangezien paddestoelen niet keurig langs paden groeien en omdat er simpelweg bijna geen paden zijn rondom Lupusbase gingen we dwars door het bos. Emma zag als eerste een groepje cantharellen (ze mag vaker mee). Petra legde uit waar ze aan konden herkennen en of het wel echte cantharellen waren. Gaandeweg gingen we steeds dieper het bos in en vonden ook iedere keer weer andere paddestoelen. Petra legde dan weer uit wat het was en of ze eetbaar waren of eventueel giftig. Zo leerden we steeds meer over de brunsopp, cantharel, Karl Johan, stekelzwam, kremla en nog veel meer. Onderweg hebben we ook nog wat bosbessen, smultron en hjorton geplukt. Die kenden we al maar ze blijven lekker om tussendoor even wat van te eten. Onder het plukken en zoeken hebben we gezellig gekletst over van alles en nog wat. Bijvoorbeeld over waarom wij een huis in Stöllet hebben en waarom zij zo afgelegen in de bossen van Zweden wonen, werk, waar we vandaan kwamen enzovoort. Uiteindelijk stonden we wonder boven wonder weer bij Lupusbase, mij was het niet gelukt. Zonder Dick en Petra had ik daar nu nog rondgedwaald, zij kennen gelukkig het bos op hun duimpje.

Stoere wolfhond

Stoere wolfhond

Ook wolfhonden laten zich aaien

Ook wolfhonden laten zich aaien

Petra en Suzanne zijn toen nog even wat andere paddestoelen gaan zoeken. Emma, Daan, Dick en ik hebben voor het vuurtje gezorgd zodat we straks ook een maaltijd konden bereiden. Toen we weer compleet waren, werden de paddestoelen verder schoon gemaakt en samen met wat kruiden en stukjes ui werden ze soort voor soort gebakken boven het vuurtje. Zo konden we de soorten paddestoelen afzonderlijk proeven. We hebben erg lekker zitten eten. Het is ook wel genieten, buiten, zo midden in het bos, een open vuurtje, eten maken en de rust. Al pratend was het ondertussen al ruim vijf uur geworden en vonden we het tijd om weer eens richting Stöllet te gaan. We kregen nog een flinke hoeveelheid paddestoelen mee zodat we thuis nog na konden genieten. Na een “kram” van Petra liepen we begeleid door Dick en drie honden weer naar de auto. Na ook een “kram” van Dick gekregen te hebben reden we weer over de bosweg naar de doorgaande weg en naar huis.

De oogst

De oogst

Thuis hebben de we de paddestoelen schoongemaakt, een deel drogen we en een ander deel gaan we morgen nog van genieten.

We hebben een geweldige dag gehad, veel geleerd en erg leuke mensen ontmoet.
Petra en Dick, dank jullie wel voor de dag, gezelschap en jullie verhalen. Prachtig zoals jullie wonen in de bossen. We komen zeker nog een keer terug!

Reclame: Mocht je de wildernis van Zweden willen ervaren dan is een bezoek aan Lupusbase een aanrader

Weg weg?

Gistermiddag zijn we weer (doen we blijkbaar iedere vakantie) naar Charlottenberg geweest. Onderweg hebben we een bezoek gebracht aan het Finnskogscentrum. Dit bezoekerscentrum vertelt het een en ander over de geschiedenis van de Finnen in Zweden. Finland en Zweden maakten zo’n 600 jaar, tot 1809, deel uit van hetzelfde koninkrijk. Veel Finnen gingen toen in Zweden wonen en namen een deel van hun cultuur mee. Wat het meeste opvalt zijn de aanduidingen van sommige plaatsjes zoals Ritamäki, Kissalamp, Pilkalampinoppi, Noppikoski etc. Het bezoekerscentrum zelf is klein, bevat een kleine expositie, bibliotheek en er wordt een film vertoond. Daarnaast is er een winkeltje.

Finnskogscentrum

Finnskogscentrum

Vroeger was het gebouw waar nu het Finnskogscentrum zit blijkbaar een schooltje met gymzaal

Vroeger was het gebouw waar nu het Finnskogscentrum zit blijkbaar een schooltje met gymzaal

In Charlottenberg hebben we even gewinkeld, de kinderen hebben weer nieuwe sportkleding en ik een softshelljack. We hadden gepland om op de terugweg onderweg op een mooie plek te eten. We kenden de gewone wegen en wisten dat we dan niet heel veel mooie plekken zouden tegenkomen. We besloten daarom de navigatie te laten kiezen voor de kortste route naar huis …

Toen we vertrokken reden we eerst door wat straatjes van Charlottenberg, dat ging goed. Charlottenberg uit en daarna de bossen in, oké we kwamen op een onverharde weg terecht, niks aan de hand, die rijden we zo vaak. Nu een wat smaller weggetje in, is te doen. Nog een wat smaller weggetje met gras in het midden, is te doen. Ondertussen waren we via wat afslagen en smalle weggetjes een flink aantal kilometers de bossen in. Het was een prachtige omgeving. Alleen de weggetjes werden smaller en smaller en ook steiler. Bij iedere afslag even op de navigatie kijken om te zien of het niet te gek werd en of we nog een verder zouden kunnen. Totdat de weg ophield, de navigatie hield vol dat we rechtdoor moesten. Alleen was rechtdoor een flinke beek en ging de weg aan de overkant wel verder maar de oevers waren te steil.

Weg weg

Weg weg

Keren was geen optie, dus het werd een flink eind achteruit rijden totdat we konden keren. Om te voorkomen dat de navigatie ons weer naar het doodlopende punt zou sturen zijn we stukje bij beetje terug gereden totdat we zagen dat we weer naar een bredere weg konden rijden. Uiteindelijk kwamen we weer terecht op een brede weg die naar de bewoonde wereld leidde en van waaruit we weer een route naar huis konden vinden. En even later werden we ook nog beloond met een prachtige plek voor het avondeten. We hebben de auto geparkeerd, de meegenomen barbecue aangestoken en hebben worstjes en hamburgers gegrild en zijn na het eten op ons gemak weer naar Stöllet gereden.

Toch weer een mooie plek voor het avondeten

Toch weer een mooie plek voor het avondeten

Sap en jam

Ondertussen zijn de bessen goed rijp in Zweden en met enige regelmaat plukken we ze. Uit eigen tuin hadden we laatste in korte tijd 1,5 kg frambozen en in de bossen plukken we snel ook een vrachtje bosbessen. Van al die vruchten maakt Suzanne sap en jam.
Regelmatig staat de saftmaja (sapkoker) te pruttelen of worden vruchten gekookt tot jam. Suzanne’s sap en jam fabriek, of in het z draait dan op volle toeren. Ondertussen beschikken we over een voorraad van zo’n 20 potten jam en ongeveer 10 liter sap.

Een deel van de voorraad sap en jam

Een deel van de voorraad sap en jam

De meeste lekkere jamvariant is toch wel de zogenaamde “Drottningsylt” oftewel “Koninginnejam”, de jam bestaat voor de helft uit frambozen en voor de helft uit bosbessen. Waar de naam “Drottningsylt” precies vandaan komt is onbekend het recept verscheen voor het eerst in een kookboek uit 1903.

Tot nu toe blijven de frambozen in de tuin rijpen, waardoor we iedere dag wel weer nieuwe kunnen plukken. Waarschijnlijk komt er nog meer uit het fabriekje.

Åre en weer naar huis

Vandaag is onze laatste dag in Åre. Tot nu toe hebben we hier geluk gehad met het weer. Gisterochtend was het 7 graden en wat later in de ochtend regende het, maar in Trondheim scheen de zon al weer. Vandaag wilden we een stukje van Åre zelf zien. Vanmorgen toen we opstonden scheen de zon en was het nog wat mistig, maar het beloofde een mooie dag te worden.

Are Camping

Are Camping

Åreskutan

Åreskutan

Als eerste wilden we met de cabinelift de Åreskutan op. Deze berg torent hoog boven Åre uit iedere ochtend zagen we de top in de wolken liggen, vanmorgen was het zonnig en afgezien van een klein wolkje konden we de top al zien. De cabinelift brengt je vanuit Åre in ongeveer 7 minuten naar een hoogte van 1274 meter. Åre zelf ligt op een hoogte van 421 meter. Eenmaal boven is het nog een stuk wandelen naar de top die op 1420 meter hoogte ligt. Vanaf daar heb je een schitterend uitzicht over de omgeving.

Vanaf het station boven

Vanaf het station boven

Paragliders

Paragliders

Uitzicht vanaf Åreskutan

Uitzicht vanaf Åreskutan

Vanaf de top van Åreskutan. Je kunt de wolken bijna aanraken

Vanaf de top van Åreskutan. Je kunt de wolken bijna aanraken

Vanaf de top van Åreskutan

Vanaf de top van Åreskutan

Weer naar beneden

Weer naar beneden

Bij ons de in de cabine stond ook een groep paragliders met hun spullen. Zij maakten een enkele reis, ze zweefden weer naar beneden aan hun parapente. We hadden ze een dag eerder vanuit het dal al gezien. Nu konden we ze zien vertrekken vanaf de berg. Nadat we even hadden staan kijken hoe dat paragliden nu zijn werk ging zijn we doorgewandeld naar de top. Onderweg en op de top hadden we een prachtig uitzicht op de omgeving. We hebben genoten van het uitzicht en daarna zijn we weer teruggewandeld naar de cabinelift voor de reis naar beneden. Beneden zagen we de paragliders met hun spullen alweer klaar staan voor een nieuwe trip naar boven om nog een keer een vlucht te maken.

Het houten kerkje van Duved

Het houten kerkje van Duved

Åre Chokladfabrik

Åre Chokladfabrik

Daarna naar het chocoladefabriekje in Åre gegaan. Toen we de deur van het winkeltje open deden roken we meteen de geur van chocola en achter de balie konden we het fabriekje in de bedrijf zien. Na de nodige varianten geproefd te hebben en een aantal zakjes gekocht te hebben zijn we nog even Åre ingelopen. Åre zelf is niet zo heel groot en heeft rond de 1400 inwoners, maar het is wel een van de grootste skigebieden van Zweden en dat blijkt ook uit de vele hotels, vakantieparken en campings die samen een kleine 32000 slaapplaats bieden. Het plaatsje ligt ingeklemd tussen de Åresjön, de Indalsälv en de bergen. In de zomer is er trouwens ook genoeg te beleven, je kunt er prima wandelen, mountainbiken etc.

Chocola

Chocola

De stop voor koffie en chocola

De stop voor koffie en chocola

Na nog wat souvenirs gekocht te hebben werd het tijd voor de thuisreis, het was ondertussen rond drie uur en we hadden nog een lange rit voor de boeg. Onderweg zijn we gestopt voor koffie en om een stukje chocola te proeven (erg lekker maar we zijn er in geslaagd om niet alles op te eten). In Sveg zijn we gestopt om boodschappen te doen voor het avondeten. Het was nog te vroeg om te eten en het eerstvolgende plaatsje dat we zouden tegenkomen zou pas Orsa zijn, ruim 100km verderop. Onderweg zouden we vast een mooie plek vinden om even te stoppen en te eten.

En die mooie plek vonden we bij Björnån, een mooie rustplaats bij een riviertje. Er was helemaal niemand. We hebben ons op het mooiste stukje geïnstalleerd en de spullen uit de auto gehaald. Niet veel later hadden we water gekookt en waren we hamburgers aan het bakken en hebben heel lekker zitten eten en genieten.

Daan moest toch nog even klauteren

Daan moest toch nog even klauteren

Een prachtplek voor het avondeten

Een prachtplek voor het avondeten

Na het avondeten had iedereen weer genoeg energie voor het laatste stuk van de reis. In Mora zijn we nog even gestopt voor een ijsje en reden we het laatste stuk over bekende weg weer naar huis. Rond half twaalf waren we weer in thuis.

Trondheim en het fjord

Vandaag was onze tweede dag in Åre, na de watervallen van gisteren was vandaag Trondheim aan de beurt. Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan omdat we naast Trondheim ook het Trondheimfjord wilden zien. Na het ontbijt hebben we eerst een bezoek gebracht aan de supermarkt om proviand in te slaan voor onderweg. Het is zondag en in tegenstelling tot Zweden waar de winkels zeven dagen per week open zijn, zijn de supermarkten en de andere winkels in Noorwegen gesloten.

Het weggetje voor de camping. De dag begon fris (7 graden) bewolkt en nat.

Het weggetje voor de camping. De dag begon fris (7 graden) bewolkt en nat.

Daarna verlieten we Åre en reden richting de Noorse grens en uiteindelijk Trondheim. Als je Åre verlaat rij je door een stuk niemandsland, je ziet de bergen, en even later rij je door een diepe kloof langs een snel stromende riviertje. Op sommige stuk kun je afgezien van de weg waarop je rijdt geen enkel teken van menselijke activiteit vinden. Wat een rust!

Nidaros Kathedraal

Nidaros Kathedraal

Nidaros Kathedraal

Nidaros Kathedraal

In Trondheim hebben we de oude Nidaros-kathedraal bezocht. Vroeger heette Trondheim namelijk Nidaros, daarvoor heette de stad Kaupangen. Nidaros betekent “monding van de Nidälv”. Trondheim was toen de naam van de regio en “trond” betekende “land waar het weelderig groeit” en was ook de naam van een volksstam en “heim” betekende thuis. Tijdens de unie met Denemarken werd de naam veranderd in “Trondhjem”. Daarna heeft de stad een korte tijd, van 1 januari 1930 tot sinds 6 maart 1931 Nidaros geheten. Het volk was het daar niet mee eens en protesteerde waarna het parlement besloot dat het “Trondheim” moest zijn, “heim” dus en niet “hjem”, want dat laatste was weer te Deens. Na de kathedraal bekeken te hebben, hebben we door Trondheim gewandeld. Bakklandet is het stuk van Trondheim waar je nog de oude houten huizen en de smalle straatjes terugvindt.

Oude houten pakhuizen aan de Nid

Oude houten pakhuizen aan de Nid

Straatje in de Bakklandet

Straatje in de Bakklandet

Na Trondheim bekeken te hebben wilden we om het Trondheimfjord heenrijden. Onze reis ging daarom verder naar Flakk waar we de veerboot namen naar het plaatsje Rørvik aan de overkant van het fjord. Vanaf Rørvik gingen we verder langs het fjord tot aan Leksvik. Vanaf daar zijn we binnendoor gereden naar Verrabotn en reden we langs het Beitstadfjord. De weg lang het fjord was smal, zo smal dat je blij bent dat er geen tegenligger komt. Aan de ene kant heb je een steile rots en aan de andere kant het fjord, en zeker als de weg weer eens om zo’n rots heen draait kun je niet zien wat er aan komt. Je kunt beter echte toeristen hebben als tegenligger omdat die net was beter op letten, dan de lokale Bjørn-Erik, of wie dan ook, die de weg goed kent en blijkbaar helderziend is en weet wie waar rijdt, want ze rijden zo hard dat ze naar mijn idee nooit meer kunnen remmen.

DSC00669

Met de boot van Flakk naar Rørvik

Veerboot over het Trondheimfjord

Veerboot over het Trondheimfjord

DSC00692

Als bestuurder zie je meer van de weg dan van het fjord. Het blijft opletten.

DSC00698-1

Het blijft vreemd zo’n fjord. Het ruikt als zee, je ziet ook kwallen zwemmen in het water maar het ziet er niet uit als zee.

DSC00688

Uitzicht over het fjord

DSC00677

Uitzicht over het fjord

DSC00680

Uitzicht over het fjord (excuus, ik ben door de pakkende onderschriften voor de foto’s heen)

Na Steinkjer hebben we een stuk van “Den Gyldne Omvei”, “De Gouden Omweg” genomen over het eiland Inderøy. Vanaf Straumen zijn we over de 72 weer richting Åre gereden.

Een leeg weg in een nog leger landschap

Een leeg weg in een nog leger landschap

In de verte de bergen we naderen Åre

In de verte de bergen we naderen Åre

Waterval (zie je ook op de foto)

Waterval (zie je ook op de foto)

De weg terug naar Åre

De weg terug naar Åre

Ondertussen werd het laat en hoog tijd om wat te eten. Toen we een mooie plek zagen hebben we ons daar geïnstalleerd. Het kooktoestelletje, het keteltje, sporks etc. hebben hun diensten weer bewezen. Verder bleek het maar weer eens handig om ’s ochtends al proviand in te slaan. Zelfs al waren de winkels open nu was er in geen velden of wegen een supermarkt, huis of wat dan ook te bekennen.

Das (wel even goed kijken)

Das (wel even goed kijken)

Onderweg naar Åre zagen we nog een das in een korenveld rondscharrelen. Het was leuk om zo’n dier eens in het wild te zien. Zoals gewoonlijk schoten we er voorbij met de auto en moest ik weer een stuk achteruit zetten. Het dier zat er nog, maar tegen die tijd dat ik mijn camera paraat had rende het weg naar de bossen. Daan is de enige die een beetje toonbare foto heeft weten te maken. Morgen is er weer een dag, dan gaan we Åre verkennen en weer richting Stöllet.