Winter in Tiomilaskogen

Vandaag ging onze tocht door Tiomilaskogen. Het bos kennen we vrij goed omdat we in de zomer het op allerlei mogelijke manieren doorkruisen. In de winter durfden we eigenlijk niet heel ver het bos in en hielden we het bij de route die we goed kenden. We dachten ook dat er maar heel weinig wegen begaanbaar waren. Vandaag besloten we te kijken of we verder het bos in konden komen en wonderwel ging dit goed. Er waren veel meer wegen geschoven dan we dachten. We wilden eerst naar de plek tussen de meren bij het bankje rijden. Voor ons is dat een logische aanduiding maar voor diegenen die het niet weten, het is de Brunnbergsvägen tussen Nordsjön en Mussjön. Om daar te komen slaan we de 62 af bij Fastnäs richting Brattfallet, volgen de weg en nemen dan de juiste afslag. Dat laatste is op de een of andere manier voor ons lastig. We hebben het idee dat we iedere keer via een andere afslag het bos inrijden maar uiteindelijk komen we dan toch waar we willen zijn. Nadat we “de plek” gevonden hadden zijn we doorgereden richting Hagfors om vervolgens weer via Tyngsjö richting Malungsfors te rijden. Onderweg was het genieten, de zon liet zich volop zien en de lucht kleurde intens blauw wat een schitterend contrast opleverde met het wit van de sneeuw. Terwijl we zo aan het rondkijken waren, werden we verrast door een eland die heel dicht naast de weg stond. Toen het dier ons zag verdween hij snel in het bos en konden we hem niet meer zien. Vanaf Malungsfors zijn we richting Malung gereden, hebben boodschappen gedaan bij ICA en daarna ging onze rit via de E45 richting Stöllet. De E45 richting Stöllet hebben we ontelbare keren gereden en iedere keer ziet het landschap er weer anders uit. De zon begon onder te gaan en de lucht boven de bergen kreeg schitterende pastelkleuren. Eenmaal thuis begon het te schemeren en was het etenstijd.

De zon liet zich volop zien.

Je zou zo naar het eilandje toe kunnen wandelen.

In de bossen staan veel van dit soort schuurtjes in wisselende staat van onderhoud (of verval?)

Uiteindelijk is een witte auto ook niet meer wit.

Beekje, de zon wint aan kracht.

De wegen zijn goed geschoven.

Stroompje.

Ondanks het schitterende uitzicht blijven opletten. De weg is hier en daar erg ijzig.

We hebben vandaag weer genoten!

Vasaloppet

De Vasaloppet vindt zijn oorsprong ongeveer 400 jaar geleden in 1520, toen Zweden nog een unie met Denemarken was. Het volk was ontevreden over de Deense koning die als een tiran heerste. Gustav was ook fel gekant tegen de koning en werd hiervoor gevangen gezet in Denemarken. Hij wist echter te ontsnappen en begon aan een avontuurlijke reis naar het noorden. Onderweg probeerde hij het volk te bewegen om in opstand te komen, maar ze hadden liever vrede. Zijn hoop was gevestigd op de bewoners van Dalarna, ze waren hard en voegden zich zelden naar de besluiten van de koning. Gustav werd door Dalarna opgejaagd door de Deense achtervolgers maar het volk beschermde hem toch tegen de soldaten. Nadat hij een maand op de vlucht was sprak hij de menigte toe in Mora. Een paar weken eerder waren zijn vader en broer en nog 80 mannen onthoofd in Stockholm. Hij vroeg het volk of ze de wreedheden van de koning nog steeds verdroegen en riep ze op om de wapens te grijpen. Maar de mensen wilden eerst de dorpen in de omgeving raadplegen voordat ze naar de wapens grepen. De achtervolgers van Gustav kwamen ondertussen steeds dichterbij en het volk had nog steeds geen besluit genomen. Gustav werd daarom gedwongen om naar het westen in de richting van Noorwegen te vluchten. Een paar dagen later bereikte nieuws over nog meer wreedheden van de koning Mora en het volk had er spijt van dat ze Gustav niet meteen hadden gesteund. Daarop werden de twee beste skiërs, Lars en Engelbrekt, op pad gestuurd om de vluchtende Gustav te zoeken. In de buurt van Sälen hadden ze hem ingehaald. Hij werd overgehaald om terug te keren naar Mora om de opstand tegen de koning te leiden. Het duurde twee en een half jaar voordat Zweden een vrij land was. Op 6 juni 1523 werd Gustav Vasa gekozen als de eerste koning van Zweden. Nu is hij een symbool voor de grootste skiwedstrijd ter wereld, de Vasaloppet.

De start. (Foto: Vasaloppet.se)

De Vasaloppet wordt ieder jaar gehouden op de eerste zondag in maart. Dit jaar was de 93ste keer dat de Vasaloppet gehouden werd. Gisterochtend stonden daarom om 8 uur 15800 deelnemers in Sälen aan de start voor de 90 kilometer lange tocht naar Mora. De winnaar wordt ongeveer vier uur later verwacht in Mora. Wij reden daarom op tijd richting Mora om het spektakel mee te maken. In Mora hadden stonden we op mooie plek bij de finish en konden ondertussen op een groot scherm volgen hoe ver de skiërs waren.

Nog 22,2 kilometer te gaan.

Gustav Vasa.

De kranskulla en kransmas. Ieder jaar worden ze gekozen als ambassadeur van de Vasaloppet. Zij huldigen ook de winnaars.

Ze gingen ongelofelijk snel en naarmate ze Mora naderen leek het nog sneller te gaan. De commentator deed ondertussen verslag over de gebeurtenissen onderweg. We zagen de skiërs op het scherm Mora in komen voor de laatste twee kilometers. Toen ze nog enkele honderden meters te gaan hadden werd het tijd om het parcours in de gaten te houden. Nog even en ze zouden de bocht omkomen voor het laatste stukje naar de finish. Het publiek begon te juichen toen ze ze konden zien en even later kwam de kopgroep nog steeds op volle snelheid langs. De winnaar dit jaar was de Noor John Kristian Dahl in 3:57:18 gevolgd door nog twee Noren. De eerste Zweed was Markus Ottonson op de vierde plaats. De eerste vrouw was de Zweedse Britta Johansson Norgren in 4:19:43. De laatste deelnemer heeft er ongeveer 12 uur over gedaan. Of je nu eerste of laatste bent, het is een geweldige prestatie als je de tocht weet te volbrengen.

De uitgetelde winnaars.

De winnares bij de vrouwen, Britta Johansson Norgren (in het midden).

We hebben nog even staan kijken en daarna zijn we op weg gegaan naar Sälen. Onderweg zijn we gestopt bij de controlepost in Oxberg om te kijken bij de deelnemers die daar nog langskwamen. Vanaf hier is het voor de deelnemers nog een kleine 30 kilometer tot Mora. Ook hier was de sfeer gemoedelijk en misschien nog wel gezelliger dan in Mora. Het dorpje is klein maar was nu overstroomd met supporters van de Vasaloppet. Deelnemers worden aangemoedigd door familie en vrienden en er is tijd voor een praatje, toiletbezoek en wat te eten. We zagen deelnemers die er nog fit uitzagen maar ook waarvan we ons afvroegen of ze Mora wel gingen halen.

De controlepost in Oxberg.

Bij Oxberg.

Bij Oxberg

Na Oxberg hebben we onze rit vervolgd richting Sälen. Bij Risberg zijn we nog even gestopt. Alle deelnemers waren hier zo te zien al voorbij. Er was niemand meer en alles was opgeruimd. Vanaf Risberg is het nog zo’n 50 kilometer naar Mora.

De controlepost in Risberg is al helemaal verlaten.

Bij Risberg hebben we toch nog even goed gekeken of we een achterblijver konden zien.

Daarna zijn we doorgereden naar Sälen waar het vanmorgen om 8 uur allemaal begonnen is. Op parkeerplaatsen stonden nog auto’s te wachten op de deelnemers die met pendelbussen weer teruggebracht werden. Het immense startveld was nu helemaal leeg.

Hier begon het vanmorgen allemaal. 15800 deelnemers stonden hier klaar voor de start van de 93ste Vasaloppet.

De laatste deelnemer was nog niet binnen toen wij weer in Stöllet aankwamen. Het was een prachtig evenement om van zo dichtbij mee te maken.

Pech

Vanmorgen sneeuwde het flink zodat alles weer bedolven werd onder een nieuwe mooie witte laag. Vandaag zou onze route gaan langs de loppis in het IOGT-gebouw in Råda en daarna naar Sunne. Gezien de sneeuw die er viel leek het ons leuk om een route te nemen die mooie foto’s zou opleveren. We besloten dus niet over de 62 naar Råda te rijden maar langs de andere kant van de Klarälv via Osebol. Om vervolgens bij Fastnäs weer terug de brug over te gaan om vervolgens via Bergsäng verder te rijden.

Op zich een prima route. Aan de andere kant van de Klarälv lag weliswaar een laag sneeuw maar de weg was goed te rijden. Onderweg genoten van het schitterende winterlandschap. Totdat we moesten stoppen. Er kwam ons een sneeuwschuiver tegemoet, dus we maakten plaats om die te laten passeren. Toen we beter keken zagen we dat de sneeuwschuiver stilstond en de chauffeur er naast. Langzaam reden we dichterbij. Toen de chauffeur ons zag kwam hij naar ons toe gelopen. Dus ik stap ook uit en loop naar de chauffeur. De man begon te vertellen dat hij pech had. De ruimer die midden onder de machine zat ging niet meer omhoog en hij kon zo niet verder rijden. Hij had gehoopt dat hij nog net de passeerplaats zou halen. Nu stond hij op een smal stuk weg en er kon geen auto langs. Hij had al gebeld om door te geven dat hij pech had en de reparateur was al onderweg. Zelf zat hij er niet zo mee, hij vond het alleen vervelend dat hij op zo’n onhandige plek stilstond. Gelukkig konden we keren. Er zat niets anders op dan het hele eind terugrijden en toch maar via de 62 richting Fastnäs te rijden.

Een sneeuwschuiver met pech blokkeert de weg.

De loppis in het IOGT-gebouw in Råda was leuk maar er was niet iets wat wij leuk genoeg vonden om te kopen. Daarna ging onze route via Sörby naar Sunne om even te gaan kijken bij de skihellingen en Rokkmakkstugan. De skihellingen van Ski Sunne kenden we nog niet maar het bleek een erg leuk klein skigebied te zijn. De weg naar Rokkmakkstugan vinden was een uitdaging. Onze navigatie stuurde ons de bossen in en dat ging ook een hele tijd goed. Totdat de boodschap “Sla rechtsaf”  kwam. Er was een weg maar de sneeuw lag daar zo dik dat wij er niet doorheen zouden komen. Er was ook niemand die dat voor ons geprobeerd had. Dit betekende de nodige kilometers terugrijden totdat we de juiste afslag vonden. Rokkmakkstugan ligt midden in de bossen en in de zomer is dat een mooi startpunt van de wandeling Ängenleden. In de winter is er een leuke sleehelling en er zijn verschillende langlaufloipes. Vanaf Rokkmakkstugan ging onze toch via Gräsmark en Torsby weer terug naar Stöllet. Onderweg begon een tegenligger met groot licht te knipperen. Ik keek of ik niet toevallig groot licht aan had, maar dat was niet zo. Even later stak plotseling een jonge eland de weg over. Toen we stopten zagen we de moeder in de bossen naast de weg staan. De tegenligger had blijkbaar de moeder gezien en ook het jong dat nog aan de overkant stond en wilde oversteken om weer bij zijn moeder te zijn. Daarna hebben we onze tocht naar Stöllet rustig kunnen voortzetten.

(De foto’s zijn dit keer zonder onderschrift, ze spreken voor zich.)

 

Picasso

Gisteren stond weer een ander stuk van Värmland op ons programma. Dit keer zijn we richting Filipstad en Kristinehamn geweest. In het lokale krantje vond ik nog een advertentie van een loppis in Skymnäs in het Folkets Hus. Daar zijn we eerst gestopt om even rond te kijken. Het was geen grote loppis maar ze hadden wel leuk dingen. Suzanne kocht een aantal borden van een Rörstrand porselein met een prijs die echt een koopje was. Verder vonden we nog een potje en een leuke raamlampje. Wat opvalt in Zweden is de verlichte ramen in de huizen. In ieder raam staat of hangt een klein lampje wat de huizen als het donker is een gezellige aanblik geeft. Een korte zoektocht op internet leverde op dat de Zweden dit ook doen om binnen de illusie te wekken dat er licht van buiten naar binnen komt. Hier kan ik me wel iets bij voorstellen omdat het een groot deel van het jaar vroeg donker is. Na de loppis zijn we via Filipstad naar Kristinehamn gereden. In Kristinehamn staat aan de oever van Vänern een kunstwerk dat ontworpen is door de Picasso. Het 15 meter hoge kunstwerk stelt zijn vrouw Jacqueline voor die uitkijkt over het meer. Op de terugweg zijn we nog even in Karlstad langs geweest voor de boodschappen. Toen we bijna thuis waren begon het te sneeuwen.

Folkets hus in Skymnäs

Rörstrand Sundborn

Raamlampje

Je kunt dus ook met je auto over het meer rijden.

Jacqueline

Vänern

Vanmorgen sneeuwde het weer flink.