Spraakwaterval

Vanmorgen was onze eerste stop bij de Sun Dance Ranch in Ekshärad. Ook daar wilden we contact leggen voor onze reisgids. We waren nog nooit op de ranch geweest maar toen we aankwamen vielen de mooie paarden en de prachtige lokatie aan de Klarälv meteen op. Anita was in de saloon en na even voorstellen kwam het gesprek op gang. Anita vertelde enthousiast over Sun Dance Ranch en bleek een ware spraakwaterval te zijn. Op de ranch is veel te doen en te beleven. Natuurlijk is de ranch bij uitstek dé lokatie in Värmland als je paardenliefhebber bent en actief bezig wil zijn. Daarnaast kun je op de ranch ook terecht voor kanoën, quadtours, elandsafari’s, vissen en wandelen. Overnachten kan op de camping of in stuga’s. Mocht je meer willen weten kijk dan even op de website van Sun Dance Ranch. Verder had Anita nog een aantal erg goede tips voor onze reisgids.
(Anita: dank je wel voor de tips en we komen terug voor de “elandtrio”)
Na ons bezoek aan Sun Dance Ranch, waar we eigenlijk maar even langs zouden gaan, zijn we doorgereden naar de Ransäters Hembygdsgård naar de “Värmlands största Antik & Samlarmässa med veteranfordonsträff” oftewel “Värmlands grootste antiek & verzamelaarsbeurs en klassieke automobiel bijeenkomst”. Het terrein van de hembygdsgård was gevuld met kraampjes waar van alles verkocht werd.

Kraampjes

Kraampjes,

Kraampjes

kraampjes

En nog meer kraampjes

en nog meer kraampjes.

De klassieke auto’s waren allemaal goed onderhouden. Dit keer waren het niet alleen Amerikaans auto’s maar stonden er ook de nodige modellen van Jaguar, VW, Mercedes, Morris, Triumph en natuurlijk Volvo.

General Lee (voor de Dukes of Hazzard fans)

General Lee (voor de Dukes of Hazzard fans)

Zoals gewoonlijk waren er ook veel Amerikaanse auto's te zien.

Zoals gewoonlijk waren er ook veel Amerikaanse auto’s te zien.

Jaguar

Jaguar

DSC01835

Een sticker op de auto van een bierliefhebber (vertaling: Eet gele sneeuw, het kan bier zijn).

NSU Neckar

NSU Neckar

 

Klaar!

Vanmorgen hebben we de rest van de achterkant van het huis geschilderd. Dat was is niet het grootste deel maar wel het lastigste stuk. De trap voor de schoorsteenveger zit in de weg, het kelderluik en dan is er nog een stuk boven de veranda wat geschilderd moest worden. Het stuk rondom de brandtap was nog het lastigste te bereiken de trap is verticaal waardoor je er niet tegen kunt leunen. Op het kelderluik konden we prima staan en met het luik open konden we de ladder stabiel op de betonnen trap zetten. Om het ons wat gemakkelijker te maken hadden we de kwast op de bezemsteel gezet waardoor we gemakkelijk bij het allerhoogste punt konden. Het stuk boven de veranda was weer prima te bereiken door op het dakje te klimmen. Uiteindelijk was dan toch de hele achterkant geschilderd en konden we de spullen opruimen.

Klaar!

Klaar!

Alleen was de tijd omgevlogen en we schrokken dat het al twaalf uur was toen we aan het opruimen waren. Om één uur hadden we een afspraak met Mats van Tuab (Torsby Utveckling AB), hij is “turiststrateg” en we wilden met hem praten over onze reisgids en hoe we deze verder konden promoten. Het werd vlug douchen zodat we niet faluröd gevlekt op onze afspraak zouden verschijnen, het zou wel heel Zweeds zijn maar toch. Daarna vlug een cracker, in de auto springen en op weg gaan naar Torsby. We waren keurig op tijd in Torsby.
We ons even gemeld bij de balie en even later kwam Mats aangelopen. Hij was net terug van vakantie en had onze reisgids al bekeken en hoewel hij geen Nederlands kan lezen vond hij het een mooi boek. Op de achtergrond zagen we dat hij ook onze website op zijn PC open had staan. We hebben verteld wie we zijn en wat onze plannen met de gids zijn en Mats kwam meteen met een aantal goede ideeën en tips. Hij wilde de gids verder nog bestuderen en zou hem meenemen naar zijn collega’s. Hij beloofde ons gegevens van een aantal contactpersonen te sturen bij reisorganisaties. We hebben het ook over onze website visitvarmland.nl gehad en hij vertelde dat ze aan de slag gingen met visitvarmland.se en dat we misschien informatie konden uitwisselen. Het was een erg zinvol gesprek en Mats weet van aanpakken. Hoe klein ook, we hebben een ingang bij de toeristenorganisatie voor Värmland!

 

Vandaag is rood

Vandaag is rood, in ons geval faluröd. De achterkant van ons huis, dus niet de kant van de 62 die wij de voorkant noemen, was toe aan een schilderbeurt. Er zijn heel veel leveranciers die de “rödfärg” leveren, alleen de verf uit Falun mag echter Falu Rödfärg heten. De verf wordt sinds 1700 gemaakt in Falun, de typische kleur komt van het pigment dat bij de koperwinning vrijkomt. Sinds 1992 wordt er echter geen koper meer gewonnen maar er ligt nog genoeg om nog zo’n 80 jaar verf te kunnen maken. Afhankelijk van het weer houdt de verf 10 tot 15 jaar. Als je wil weten of het tijd is om te schilderen moet je over het hout wrijven. Zolang de verf niet afgeeft is het goed. Ons huis heeft de typische rode kleur en we wilden er zeker van zijn dat ons huis ook die kleur zou houden en hebben voor Falu Rödfärg gekozen.

Borstelen maar.

Borstelen maar.

Vanmorgen zijn we op tijd op gestaan en zijn begonnen met het afborstelen van de gevel. We wisten dat het stoffig zou gaan worden. Dus mondkapjes op borstels in de hand en borstelen maar tot alle losse verf er af was. Na een paar uur borstelen waar wij rood en zag het huis er niet meer uit.  Over kale plekken en gevlekt daar waar de verf beter gehouden had. Daarna zijn we begonnen met verven. Bij de eerste streken sloeg de schrik toe, de verf leek wel oranje! Hadden we dan toch ergens niet opgelet met de kleur? Maar toen de verf droogde werd het gelukkig gewoon faluröd.

Het verschil is goed te zien.

Het eerste stuk is geverfd, verschil is goed te zien.

Tussendoor zijn we nog even naar Evelien en Rene geweest. Evelien had een reisgids besteld en we zijn die persoonlijk gaan afleveren. We kenden Evelien alleen van de busrit  toen we vorig jaar zijn gaan kanovaren. Vandaag hebben we uitgebreid kennisgemaakt en weer horen we een ander verhaal over waarom mensen naar Zweden verhuizen. We hebben het ook gehad over de plannen die er zijn met Bike Hike Paddle (mocht je de wildernis van Zweden van dichtbij willen ontdekken, neem dan een kijkje op de website). Het moet allemaal nog vorm krijgen maar het wordt erg leuk. Het was gezellig en met tips van Rene over het schilderen reden we terug naar Stöllet om weer aan het werk te gaan.

Het eind van de dag, morgen doen we de rest.

Het eind van de dag, morgen doen we de rest.

Om wat langer door te kunnen schilderen hebben we Daan laten koken. Toen het eten klaar was waren wij ook klaar met het stuk van de gevel dat we geschilderd wilden hebben.  ’s Avond zijn we  bij Gerda en René op bezoek geweest die met hun camper op camping Björkebo staan. Na een lange dag waren we tegen twaalf uur thuis. We zijn meteen ons bed ingedoken, morgenvroeg gaan we weer aan het werk.

Even snuffelen

Een van de "hoofdwegen" in het bos.

Een van de “hoofdwegen” in het bos.

Vanmiddag zijn we de bossen aan de overkant van de Klarälv in geweest. We hadden de terreinkaart gepakt met een schaal van 1:50000 en op zoek gegaan naar kleine weggetjes en paadjes. Onderweg hebben we gekeken of we nog meer plekken konden ontdekken met cantharellen. Dat bleek nog lastiger dan we dachten, we vonden we heel veel paddestoelen maar geen cantharellen.

Verlaten hut.

Verlaten hut.

Terwijl we zo aan het rondkijken waren zagen we een hut in het bos. Van buiten zag het er verlaten uit en er leek ook niemand binnen te zijn. De hut was vervallen en de deur was niet op slot, we besloten daarom stiekem even binnen rond te snuffelen. Binnen lag bestek, speelkaarten, oude kleding en een kapot luchtbed. Uit de voedselverpakkingen konden we opmaken dat er heel lang niemand meer geweest was, de houdbaarheidsdatum op de voedselverpakkingen liep tot 2010. Aan een van de planken hing nog een kalender van 2005. Er was in ieder geval heel lang niemand meer geweest. Wel vreemd dat zoiets dan midden in het bos achterblijft. Het leek er op dat alles gewoon zo was achtergelaten. Toen we uitgesnuffeld waren hebben we de deur weer dicht gedaan en alles gelaten voor wat het was en zijn we verder op speurtocht gegaan door het bos.

Een van de onverharde wegen met een mooi uitzicht.

Een van de onverharde wegen met een mooi uitzicht.

Op de terugweg zagen we plotseling een eland langs de bosrand. Toen het dier ons zag komen aanrijden liep het een stuk het bos in maar bleef naar ons staan kijken. Vervolgens liep de eland een stukje verder parallel aan de weg en ging weer naar ons staan kijken. Wij reden een stukje in zijn richting met de auto en weer liep hij een stukje verder en ging weer naar ons staan kijken. Dit spelletje herhaalde zich een hele tijd, wij een stukje rijden, de eland liep weer een stukje, wij een stukje rijden enzovoort. Het leek erop dat hij de weg wilde oversteken maar wij in de weg stonden. We besloten daarom door te rijden zodat hij rustig de weg kon oversteken. Toen we eindje verder waren gereden zag ik in de autospiegels dat de eland op de weg liep. We hebben gekeerd en zijn weer langzaam teruggereden en zagen nog net de eland aan de overkant van de weg het bos in lopen. We zaten hem dus echt in de weg, hij kon nu in alle rust verder.

De eland probeert zich te verstoppen.

De eland probeert zich te verstoppen.

Ruim 4000

Vandaag zijn we voor de afwisseling, om niet weer naar Karlstad te gaan, “even” naar Mora geweest voor een paar dingen. De rit ernaar toe is eenvoudig, bij het tankstation en hotel  in Stöllet ga je de E45 op en volgt die iets meer dan 100 kilometer. Het is wel even opletten, want onderweg krijg je te maken met welgeteld één verkeerslicht en één rotonde, op de T-splitsing sla je linksaf, maar je blijft dan op diezelfde E45.

Onderweg zijn we nog even gestopt bij de Brändans loppis in Malung. Het gebouw ziet er vanaf de buitenkant niet uit en het dak lekte al vanaf de eerste keer dat we er kwamen (ik vermoed dat dat ergens in 2009) is geweest. Wat wel veranderd is, is het aantal emmertjes dat binnen staat om alle druppels op te vangen. Ze hadden wel een paar mooie dingen maar die waren voor de Auktion (veiling). Na ons bezoek zijn we verder op weg gegaan naar Mora. Het vreemde is dat je onderweg weinig verkeer ziet, alleen in Mora is het echt druk, al het verkeer moet zich over de weg tussen Mora en het Siljan meer in wringen.

Het winkelcentrum in Mora Noret is de laatste jaren flink uitgebreid. Vroeger vond je er niet veel meer dan een ICA Maxi, ÖoB en een DollarStore. De laatste paar jaar zijn daar onder andere een Biltema, Jula, EL-Giganten en Rusta bijgekomen, de Max was nog in aanbouw. Na onze boodschappen gedaan te hebben zijn we weer naar Stöllet gereden. Op de weg in Mora was het nog steeds druk, eenmaal buiten Mora was het rustig en konden we doorrijden, ik heb geen idee waar zo plotseling al die auto’s blijven.

’s Avond zouden Harrie en Ghislaine op bezoek komen om even bij te praten. Ze wonen al ruim een jaar in Zweden en uit hun verhalen blijkt ook dat ze het hier geweldig naar hun zin hebben. Het gesprek kwam ook op geocachen, ze hebben een GPS die ze regelmatig gebruiken op hun wandelingen maar vroegen zich ook af hoe dat geocachen nu in zijn werk ging. Het werd een hele snelle spoedcursus geocachen.

Ik heb even gekeken naar wat er te vinden is rondom Stöllet. Het blijkt dat in een straal van 100 kilometer ruim 4000 caches liggen. Mogelijkheden genoeg voor geocache avonturen dus. In een straal van 50 kilometer liggen er nog steeds meer dan 500.

Geocaches in een straal van 50 kilometer rondom Stöllet.

Geocaches in een straal van 50 kilometer rondom Stöllet. De smilies zijn caches die wij ook al gevonden hebben.

De cache die het allerdichtste bij ons huis is “GC3QVF0 Norra Ny Kyrka” op zo’n 50 meter van ons huis. De caches in Zweden zijn voor het grootste deel “traditionals” met andere woorden bij de cache staat een coördinaat die exact aangeeft waar de geocache te vinden is. Als je pas begint met cachen lijkt dit het meest eenvoudige, je gaat naar de coördinaat, zoekt de cache en klaar. Onze ervaring is dat het niet zo eenvoudig is als het lijkt. Natuurlijk liggen er caches die je bijna vanaf de weg kunt pakken maar er zijn er ook die veel verder weg liggen. Voor die laatste groep is het de uitdaging er in ieder geval zo dicht bij te komen dat je er naar toe kunt wandelen en dan nog wordt het lastig omdat er geen paden zijn en de kortste route versperd wordt door een meertje of moeras. Geocaches leiden je naar de mooiste plekken, een mooi uitzicht, een verlaten boerderij of een plek waar je wat leert over legendes. Soms wijzen ze je ook op een mooie wandeling, bijvoorbeeld GC56GHY Bondfugestorp op Hovfjället of GCJXK4 Ritamäki langs de 7-torpsleden. Kijk voor meer informatie op www.geocaching.com, maak een account aan en zoek eens op de plaats waar je op dat moment bent. Je zult verrast zijn door de hoeveelheid caches.
Je hebt geen GPS meer nodig om te geocachen. Er zijn ook apps voor IOS en Android. Een GPS is daarentegen nauwkeuriger én niet geheel onbelangrijk robuuster (waterdicht, shockproof), dus als je een keer struikelt en je GPS valt dan raap je die gewoon weer op. Geocachen is een hele leuke manier om de natuur van Zweden te ontdekken. Mocht je meer willen weten over geocachen of hulp nodig hebben laat het weten (het contactformulier vind je via het menu).